De Frigge Vallei, de kant van Afyon, van Kara Kaya naar Döğer Han.

Begin uw tocht aan de voet van de zwarte rots, gelegen in het hart van de stad. Volgens de gemeente Afyonkarahisar en het Cultureel Portaal, is het kasteel op korte loopafstand van het centrum te bereiken, door de bewegwijzering en de aangegeven paden te volgen. Vandaag gaat u niet alleen voor het uitzicht, maar om de context te begrijpen van de Frie monumenten die u later op de dag zult zien. De rots is een vulkanische formatie die, volgens de beschrijving van de gemeente en het Cultureel Portaal, 226 meter boven zeeniveau uitsteekt. De TDV Islam Encyclopedie vermeldt dat de stad aan de voet van deze rots is gesticht, op een hoogte van 1010 meter boven zeeniveau. Dankzij de gerestaureerde trappen is de beklimming vandaag mogelijk, maar het is een steile klim en comfortabele schoenen en water zijn essentieel. Houd bij het beklimmen in gedachten dat de eerste periode die u tegenkomt de Hittitische periode is. Volgens bronnen werd de rots rond 1350 voor Christus gebruikt als een verdedigingspositie tijdens de veldtocht van koning Muršili II van de Hittieten tegen Arzava, en kreeg het de naam Hapanuva, wat "Hoge Top" betekent. Wikipedia in het Engels vermeldt dat de eerste constructie ook tijdens de regering van Muršili II op de top werd gebouwd, wat betekent dat deze rots al een uitkijkpost was, zelfs vóór de Frieën. Wanneer u de top bereikt, zult u de sporen van de Frie periode vinden. Het Cultureel Portaal meldt dat er op de top culturele overblijfselen van de Frieën zijn gevonden, die tussen 1200 en 700 voor Christus in Anatolië leefden, en dat er vier grote reservoirs aanwezig zijn. Wees voorzichtig in de buurt van de ingangen van de reservoirs en ga niet buiten de afgesloten gebieden. Deze in de rots uitgehouwen constructies zijn het eerste voorbeeld van stenen bewerking in de stad, en u zult later op de dag meer zien in de Göynüş Vallei. De muren zijn van latere periodes; de rots werd in de Romeinse en Byzantijnse tijd omringd door muren, waardoor het een kasteel werd. Wikipedia in het Turks vermeldt dat het kasteel in die tijd bekend stond als Akroenos, en de TDV Islam Encyclopedie stelt dat men denkt dat het Akroinon Kasteel, vermeld in Byzantijnse bronnen, zich hier bevond. Zoek naar de Seltsjoekse lagen in de muren, want volgens het Cultureel Portaal werden de muren in 1235 gerepareerd tijdens de regering van Alaeddin Keykubad I, door de kasteelarchitect Mimar Bedrettin Gevhertaş. Dezelfde bron meldt ook dat de torens, reservoirs en de toren in 1573 werden hersteld op bevel van Selim II. De TDV Islam Encyclopedie, gebaseerd op Evliya Çelebi, vermeldt dat er tijdens de Ottomaanse periode ongeveer tweehonderd bewakers en een gevangenis in het kasteel waren. Wikipedia in het Turks merkt op dat het historische karakter van het kasteel grotendeels is verloren gegaan, maar dat de Nadat u de citadel hebt bezocht, stap in uw voertuig en volg de weg tussen Afyonkarahisar en Eskişehir, richting het noorden, naar de afslag naar de Göynüş-vallei. Bron: Cultureel portaal, Citadel van Afyonkarahisar; Gemeente Afyonkarahisar, Citadel van Afyonkarahisar; TDV Islam encyclopedie, Afyonkarahisar.

Volgens de provincie Afyonkarahisar voor Cultuur en Toerisme bereikt u de Göynüş-vallei door vanaf het 32e kilometerpunt van de weg Afyon-Eskişehir rechtsaf te slaan en 1,5 kilometer verder te rijden. Wikipedia in het Engels plaatst de locatie 11 kilometer ten oosten van İhsaniye en ongeveer 30 kilometer ten noorden van de stad, nabij de snelweg D-665. De vallei bevindt zich op het grondgebied van de wijk Kayıhan, behorend tot het district İhsaniye, en het Cultuurportaal beschrijft het als onderdeel van de Bergachtige Frigische regio. Nadat u uw voertuig heeft geparkeerd, loopt u eerst naar Aslantaş, omdat beide monumenten zich op dezelfde rotsformatie bevinden en zeer dicht bij elkaar liggen. Bekijk de gevel van Aslantaş eerst van een zekere afstand, vanaf een punt waar u het hele monument in beeld kunt brengen. Volgens Wikipedia is het monument een enkele rots van 11 meter hoog, waarvan de zijkanten en de voorkant zijn afgeplat. U ziet aan weerszijden van de opening twee reliëfs van leeuwen, die op hun achterpoten staan en naar elkaar gericht zijn. Het Cultuurportaal vermeldt dat er onder de poten van de leeuwen kleine leeuwenwelpen staan, maar deze details zijn versleten en beter zichtbaar wanneer het licht er schuin op valt. Let op de massa boven de opening, die doet denken aan een levensboom, en het zonnereligieuze motief met vleugels die zich aan weerszijden ervan uitspreiden. Wikipedia merkt ook op dat er trappen aan de bovenkant van de rots zijn; het beklimmen van deze trappen beschadigt het monument, dus bekijk ze vanaf de grond. De grafkamer is zichtbaar via een kleine opening, en het Cultuurportaal beschrijft het lichtgewelfde plafond van de kamer en een kleine nis aan de linkerkant. De bronnen zijn het niet eens over de datering van het monument: het Cultuurportaal dateert het als het graf van een belangrijke Frigische koning, uit de 7e eeuw voor Christus, terwijl Wikipedia een periode aangeeft tussen het begin van de 8e eeuw en het einde van de 7e eeuw voor Christus. Ga vervolgens naar Yılantaş; het Cultuurportaal plaatst het ongeveer tachtig meter ten westen van Aslantaş, terwijl Wikipedia een afstand van zeventig meter aangeeft. Hier vindt u geen staande gevel, maar een omgevallen en verbrijzelde enorme rotsblok. Het Cultuurportaal stelt dat de omvallen waarschijnlijk door natuurlijke oorzaken is veroorzaakt, terwijl Wikipedia een aardbeving of een andere natuurramp als mogelijke oorzaak noemt. Zoek naar de hoofden en klauwen van de leeuwenreliëfs op de buitenkant van de fragmenten. Volgens Wikipedia heet de rots Yılantaş (slangsteen) omdat de lokale bevolking de versleten klauwen voor slangkoppen aanzag. Het Cultuurportaal spreekt van twee slangreliëfs die elkaar omarmen boven de opening, en vermeldt dat deze zich onder de omgevallen rots bevinden. De achter- en linkerzijmuur van de ingestorte grafkamer zijn nog steeds zichtbaar op de hoofdrots. Bronnen vermelden dat er in In de vallei is het schaduwrijk, dus neem in de zomer een hoed en water mee. Voor een foto is het ideaal om de gevel van Aslantaş in het schemerlicht vast te leggen, waarbij de reliëfs in de schaduw details benadrukken. Op de terugweg, ga de hoofdweg op en volg deze naar het noorden, richting Döğer. Bij kilometer 36, sla af naar het noordwesten. Bron: Cultureel portaal, Aslantaş, Yılantaş en het Maltaş-monument; Afyonkarahisar Provinciaal Bureau voor Cultuur en Toerisme, Grafmonumenten en Tempels; Wikipedia, Aslantaş-Yılantaş.

Volgens de beschrijving op het Cultureel Portaal bereikt u Aslankaya door vanaf het 36e kilometerpunt van de snelweg Afyonkarahisar-Eskişehir noordwestelijk af te slaan en ongeveer 2 kilometer te rijden. Het monument bevindt zich in de buurt van het dorp Döğer, dat behoort tot de gemeente İhsaniye, en ligt aan de oever van het Emre-meer. Wikipedia geeft aan dat het monument 4 kilometer van Döğer verwijderd is. De website "Frig Valleiën" meldt dat het monument direct aan de kant van de weg te zien is tijdens de reis van Üçlerkayası naar het Emre-meer, wat betekent dat er geen lange wandeling nodig is. Parkeer uw voertuig op een veilige plek en bekijk het monument eerst van een afstand, samen met de omliggende open ruimte. De website "Frig Valleiën" benadrukt dat Aslankaya zich in een open gebied bevindt, in tegenstelling tot veel andere Frig-monumenten die zich in rotsen of aan de voet van een berg bevinden. Dezelfde bron merkt op dat het monument zich bevindt in een gebied dat fungeerde als een ceremonieel plein in de omgeving van de nederzettingen. Volgens het Cultureel Portaal is het monument een gevel met een driehoekig dak, uitgehouwen in een hoge, steile rotswand, en wordt aangenomen dat het in de 7e eeuw voor Christus is gebouwd. Wanneer u dichterbij komt, bekijk dan eerst het dak, omdat aan beide zijden van de driehoekige gevel twee sfinxen zijn afgebeeld. Ga vervolgens naar de zijkant; aan de ene kant van de rotswand bevindt zich een grote, brullende leeuw, die op zijn achterpoten staat. Verschillende bronnen beschrijven de positie van de leeuw anders: het Cultureel Portaal zegt dat hij zich aan de noordkant bevindt, terwijl "Frig Valleiën" de rechterkant van de gevel beschrijft. Zoek het monument dus zelf door eromheen te lopen. "Frig Valleiën" meldt dat aan de andere kant een veel kleiner figuur is afgebeeld, een vierbenig dier waarvan het type niet duidelijk is vanwege beschadiging. De geometrische patronen op de gevel lijken volgens dezelfde bron op de decoraties van de monumenten van Maltaş en Midas. De gravures die lijken op houten deuren aan weerszijden van de nis vallen op. Het Cultureel Portaal schrijft dat er in de nis de belangrijkste godin van de Frigs, Kibele, is afgebeeld tussen twee leeuwen; de gemeente Afyonkarahisar meldt echter dat deze bas-reliëf niet is bewaard gebleven. "Frig Valleiën" meldt dat het grootste deel van de schade aan de onderkant van het monument is veroorzaakt door explosieven, waardoor het onderste deel van de nis tegenwoordig ontbreekt. Dezelfde bron meldt dat het monument in 1884 is ontdekt door W. M. Ramsay en dat er op dat moment nog oude Frigische inscripties op de hoofdligger te zien waren. "Frig Valleiën" meldt ook dat de onleesbare inscripties, door slijtage, opnieuw zichtbaar zijn gemaakt met behulp van een speciale techniek, waarbij foto's worden gemaakt net na zonsopgang. Deze informatie Vervolgens rijdt u naar het centrum van het dorp Döğer. Het caravanserai ligt slechts enkele kilometers verderop. Bron: Cultureel portaal, Aslankaya; de valleien van de Frigiërs, het Aslankaya-monument; Wikipedia, het Aslankaya-tempel.

Het Döğer Karavanserais, volgens het Cultureel Portaal, bevindt zich op de grens van de provincies Afyon, Kütahya en Eskişehir, langs de oude route naar Hejaz, en in het dorp Döğer. U bereikt het dorp snel via de weg die terugkeert van Aslankaya, omdat het punt waar u van de hoofdweg afwijkt hetzelfde is voor beide locaties. Begin met het bekijken van de buitenkant van het gebouw en observeer de lange gevel van begin tot eind. Volgens de Turkse Wikipedia is het rechthoekige gebouw, dat zich van oost naar west uitstrekt, ongeveer 56 meter lang en 13 meter breed. U ziet twee monumentale poorten in de gevel; de ene leidt naar het tweelaagse gedeelte van het karavanserais, de andere naar het eenlaagse gedeelte. Het Cultureel Inventaris beschrijft deze poorten als "eyvan-achtige" triomfboogpoorten. Omdat er geen inscripties op de poorten staan, is de identiteit van de architect niet met zekerheid bekend. Het gebouw werd in 1434 gebouwd in opdracht van II. Murad, en volgens de Turkse Wikipedia verbleef de sultan hier tijdens zijn campagne tegen de Karamanoğulları. Het Cultureel Portaal beschrijft het gebouw als een uniek voorbeeld van de vroege Ottomaanse periode. Bekijk de muren van dichtbij, want de buitenmuren, het dak en de koepels zijn bekleed met blokken van tufsteen, een steen die typisch is voor deze regio. Volgens de Turkse Wikipedia is de rots waarop Aslankaya is uitgehouwen, ook van tufsteen. Ongeveer tweeduizend jaar later is dezelfde steen uit dezelfde regio gebruikt voor eerst een monument en vervolgens voor dit karavanserais. Het gedeelte van het karavanserais is verdeeld in twee verdiepingen: de begane grond is bedoeld voor ontspanning en gemeenschappelijk gebruik, terwijl de bovenverdieping is bedoeld voor de gasten. Volgens het Cultureel Inventaris zijn twee van de kamers op de bovenverdieping voorzien van koepels, de andere heeft een gewelfde ruimte, en de centrale ruimte ("eyvan") wordt gebruikt als moskee. Het Cultureel Portaal voegt toe dat de kamers op de bovenverdieping ramen en een open haard hebben. Het gedeelte voor de dieren is een ruime, hoge ruimte met één opening, bedoeld voor het huisvesten, voeden en verzorgen van dieren. Volgens de Turkse Wikipedia bevinden zich alleen in de gevel haarden, en licht en ventilatie worden via roosters in de muren geregeld. Als u het kunt betreden, let dan op de smalle lichtbundels die door de roosters schijnen. Controleer de toegankelijkheid en de bezoekvoorwaarden van het interieur vooraf bij de provinciale dienst voor Cultuur en Toerisme. De Generale Directie voor Stichtingen restaureerde het gebouw in de periode 1991-1993, en in 2007 werden er verbeteringen aangebracht in de omgeving, waarbij de binnen- en buitenmuren werden verstevigd. Het Cultureel Inventaris vermeldt ook dat de Duitse onderzoeker Robin Wimmel het gebouw in 2008 heeft bezocht, bestudeerd en gedocumenteerd. Volgens de Turkse Wikipedia is het gebouw een ge