Afyonkarahisar Kalesi

Het fort van Afyonkarahisar bevindt zich op de top van een donkere rots die de stad haar naam heeft gegeven, en het bepaalt het horizonbeeld vanuit elk punt in de stad. De top, een vulkanisch gesteente, stijgt ongeveer 226 meter boven het omliggende vlak. Het Cultureel Portaal beschrijft het fort als een natuurlijke rots die oprijst tussen de oude huizen van Afyonkarahisar. De donkere kleur van de rots en het fort erboven zijn de oorsprong van de naam Karahisar. De geschiedenis van het fort gaat terug tot de Hittitische periode. Volgens het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme werd de rots rond 1350 voor Christus gebruikt als een verdedigingspositie tijdens de veldtocht van koning II. Murşil van de Hittieten tegen Arzava, en kreeg het de naam Hapanuva, wat "hoge heuvel" betekent. Bronnen vermelden dat er op de top culturele overblijfselen zijn van de Frigiërs, die tussen 1200 en 700 voor Christus in Anatolië leefden. Dezelfde bronnen schrijven dat er op de rots rots uitgehouwen culturele gebieden en vier grote reservoirs bevonden. Tijdens de Romeinse en Byzantijnse periodes werden er muren gebouwd op de top van de rots, waardoor de heuvel zijn huidige fort-achtige uiterlijk kreeg. In de Byzantijnse tijd werd het bekend als Akroinon. De TDV Islam Encyclopedie vermeldt dat men denkt dat het fort Akroinon, zoals beschreven in Byzantijnse bronnen, zich hier bevond. Volgens de Engelse Wikipedia vond er in 740 een grote veldslag plaats voor het fort tussen het Byzantijnse leger en de Omajjaden. Volgens volksverhalen stierf Seyyid Battal Gazi, wiens naam nog steeds levend is, ook in deze slag voor de poorten van het fort. Uit een inscriptie op de nabijgelegen Altıgöz-brug blijkt dat de stad in de vroege 13e eeuw in Turkse handen kwam. Tijdens de Seltsjoekse periode kreeg het fort belang als een plek waar de schatkist van de staat werd bewaard. Tijdens het bewind van Sultan I. Alaeddin Keykubad restaureerde Mimar Bedrettin Gevhertaş, de fortbouwer, de muren in 1235. In dezelfde periode werd er een kleine moskee en een paleis gebouwd in het fort. De Turkse Wikipedia meldt dat het fort ook "Hisar-ı Devlet" werd genoemd, omdat de schatten hier werden bewaard. De naam van de Seltsjoekse minister Sahip Ata Fahreddin Ali leidde tot de naam Karahisar-ı Sahip voor de stad. Tijdens de Ottomaanse periode liet sultan II. Selim in 1573 de Mahmut Bey-torens, de reservoirs en de toren opnieuw restaureren. Evliya Çelebi schreef in de 17e eeuw dat er in het fort ongeveer tweehonderd bewakers en een gevangenis waren waar politieke veroordeelden werden vastgehouden. Na de Tanzimat verloor het fort geleidelijk aan zijn militaire betekenis. De TDV Islam Encyclopedie beschrijft ook de groei van de stad in relatie tot het fort. Tot halverwege de 12e In de zomer is er tijdens de middagzon geen schaduw op de rots; het is aangenamer om vroeg in de ochtend of laat in de middag te gaan, zowel qua temperatuur als qua licht. Terwijl u langs de resten van de muren loopt, bekijk dan de in de rots uitgehouwen reservoirs en de fundamenten van oude gebouwen. Vanaf de top ziet u de stad die zich uitstrekt over de vlakte, met koepels en minaretten, en in de verte de heuvels die zich uitstrekken naar het Frigisch hoogland. De wind kan op de top sterk zijn, dus wees voorzichtig met kinderen en houd u uit de buurt van de randen zonder hekken. Voor actuele informatie over de bezoekvoorwaarden en eventuele werkzaamheden, neem contact op met de afdeling cultuur en toerisme van de gemeente of met de gemeente zelf. Na de afdaling is het een goede manier om het fort te leren kennen, door door de oude straatjes aan de voet van het fort te wandelen. Het Museum voor de Overwinning en het Monumentenpark zijn op korte loopafstand.