Buiten de ringweg, drie windmolens, van Kağıthane naar Kazlıçeşme.

De metrostation Kağıthane van de M7-lijn is direct gebouwd boven de rivier Kağıthane. Daarom is de eerste stap bij het verlaten van het station om naar de rivier te kijken. Deze rivier, die in de Byzantijnse tijd bekend stond als Barbysos, mondt uit in de Gouden Hoorn, en het hele verhaal van Sadabad speelt zich af aan beide oevers. Verlaat het station en loop langs de rivier in de richting van de stroming, dus naar het zuidwesten. Deze wandeling van ongeveer een kilometer toont de huidige staat van de rij met paviljoens die tijdens de Tulip Periode werden gebouwd. Let goed op het rivierbed, want in 1722 werd de rivier schoongemaakt en omgeven met rechte kaden, waardoor het werd omgezet in een kanaal dat "Cedvel-i Sim", oftewel de "Zilveren Rivier", werd genoemd. Bronnen vermelden dat de marmeren stenen voor dit kanaal afkomstig waren van het Kulelibahçe Paleis in Çengelköy. Over het kanaal bevonden zich dammen, watervallen en marmeren vijvers; het water stroomde door de watervallen en verzamelde zich in de vijvers. Sultan III. Ahmed gaf opdracht tot het verplanten van honderden bomen, waaronder platanen, linden, zwarte populieren, beuken en kastanjes, met hun wortels, vanuit de bergen van Yoros om in deze tuin te worden geplant. Aan het einde van de wandeling bereikt u het huidige stadhuis van Kağıthane, en dit is de oorspronkelijke locatie van het Sadabad Paleis. Het is belangrijk om te weten dat er op deze locatie verschillende paleizen achter elkaar zijn gebouwd. Het eerste paleis werd snel voltooid in 1722 onder toezicht van Damat İbrahim Paşa, en dichters gaven het de naam Sadabad, wat "gelukkig en bloeiend land" betekent. Tijdens de opstand van Patrona Halil in 1730 werden de omliggende paviljoens geplunderd en vernietigd; Sultan I. Mahmud voorkwam dat het paleis in brand zou worden gestoken, maar kon de schade niet voorkomen. Sultan II. Mahmud liet het vervallen paleis in 1809 slopen en liet het herbouwen door Krikor Amira Balyan. Sultan Abdülaziz liet vervolgens in 1862-1863 een derde paleis, genaamd Çağlayan Paleis, bouwen op de plek van dit tweede paleis, door Sarkis en Agop Balyan. Volgens informatie van het districtbestuur van Kağıthane werd het paleis in 1943 gesloopt, en in 1952 werd er een militaire school gebouwd. Dit gebouw wordt tegenwoordig gebruikt als gemeentehuis. Volgens een artikel op Wikipedia kunnen de overblijfselen van het paleis, die in beperkte mate bewaard zijn gebleven, in de buurt van het gemeentehuis worden bekeken als een openluchttentoonstelling; zoek naar deze stenen in de omgeving. De Sadabad Moskee, die zich op hetzelfde gebied bevindt, staat ook bekend als de Aziziye Moskee, omdat deze in de periode van Abdülaziz is herbouwd; u kunt een blik werpen op de architectuur en verder gaan. De ware bekendheid van Sadabad komt niet zozeer van de gebouwen, maar van het leven dat Voor de beste foto's is het aan te raden om vanaf de bruggen boven de rivier in de richting van de stroming te fotograferen; het ochtendlicht zorgt voor een zachte weergave van de rivier. Na ongeveer een uur wandelen, kunt u met de M7 naar Mecidiyeköy reizen en vervolgens met de overstappen M2 en M1A richting Davutpaşa gaan. Bronnen: TDV Islam Encyclopedie, Sadabad en Kağıthane; Kağıthane District Bestuur, Paleizen van Sadabad; Wikipedia, Eerste Paleis van Sadabad.

Het M1A-treinstation Davutpaşa-YTÜ bevindt zich aan de kant van Güngören en ligt boven een viaduct, op ongeveer een halve kilometer van Otağ-ı Hümayun. Stap uit bij het station en ga richting de Davutpaşa-campus van de Technische Universiteit Yıldız. Volg de aanwijzingen van de beveiligingspersoneel bij de ingang. Het plateau waar de campus zich bevindt, wordt in Ottomaanse bronnen "Davutpaşa saha" genoemd en is vernoemd naar Koca Davut Paşa, de grootvizier van II. Bayezid. Dit was de eerste verzamel- en verblijfplaats van het leger wanneer het op een westelijke campagne trok; als de sultan niet deelnam aan de campagne, werd het leger hier uitgezwaaid en bij terugkomst hier ontvangen. Benader het gebouw en let eerst op de omvang, want de TDV Islam Encyclopedia beschrijft het als een gebouw van twee verdiepingen, gebouwd van gladde stenen. De ingangen aan de westkant worden beschermd door spitsboogvormige structuren die rusten op één enkele kolom, en boven deze structuren bevinden zich terrassen. De encyclopedie benadrukt dat vanaf de terrassen een breed uitzicht naar het oosten te zien is; hoewel dit gebied tegenwoordig gevuld is met de stedelijke omgeving, is de richting van het uitzicht niet veranderd. Als het mogelijk is om het gebouw binnen te gaan, let dan op de vierkante hal op de begane grond; deze ruimte, met zijden van meer dan tien meter, is bedekt met een kruisgewelf. In de muur van de begane grond bevindt zich een open haard en een fontein met een gedicht van I. Ahmed, geschreven onder zijn pseudoniem Bahti. De grote hal op de bovenverdieping is bedekt met een koepel met een diameter van ongeveer tien meter, ondersteund door pendanten. De ramen, die in twee rijen zijn geplaatst, zorgen voor veel licht in beide verdiepingen; sta even stil en observeer hoe het licht over de stenen oppervlakken danst. Bronnen verschillen over de geschiedenis van het gebouw. De traditionele overlevering verbindt de oorsprong van het gebouw met de vijftiende eeuw, terwijl de TDV, op basis van een archiefdocument, stelt dat het huidige gebouw werd gebouwd door Dalgıç Ahmed Ağa, de hoofdarchitect van Hassa, tijdens het bewind van III. Mehmed en voltooid tijdens het bewind van I. Ahmed. In een document uit 1603 werd gevraagd aan de aardewerkmakers in İznik om ontbrekende tegels voor dit gebouw te leveren. Het is bekend dat het gebouw zijn hoogtijdagen beleefde tijdens het bewind van IV. Mehmed, die bekend stond om zijn passie voor de jacht, en dat er in die tijd veel bijgebouwen rondom het gebouw werden gebouwd. De encyclopedie vermeldt de "afstandstenen" op het plateau voor het gebouw, die werden gebruikt om te bepalen waar III. Mehmed en I. Ahmed boogschoten. Tijdens het verkennen van de open ruimtes van de campus kunt u oude stenen tegenkomen. Na de afschaffing van de Janissari-eenheden in de negentiende eeuw, werd hier de grote Davutpaşa-kazerne gebouwd en het gebouw werd een Bron: TDV Islam Encyclopedie, Davut Pasha Paleis; Gemeente Esenler, Geschiedenis van Esenler; Wikipedia, Otağ-ı Hümayun.

Het metrostation Bahçelievler ligt aan de noordelijke rand van de snelweg D-100; het paviljoen bevindt zich iets meer dan een kilometer noordwestelijker, op loopafstand. Uw doel is het park naast het stadhuis en het districtshuis, omdat het paviljoen zich bevindt in dit gebied dat tegenwoordig is omgevormd tot een recreatiepark door de gemeente. Zodra u het park binnenkomt, let dan eerst op het bassin in plaats van op het gebouw, omdat dit paviljoen zich onderscheidt van vergelijkbare gebouwen in Istanbul door het feit dat het is geplaatst in het midden van een bassin. Volgens het artikel van Hamza Gündoğdu, gepubliceerd in DergiPark, is het bassin ongeveer 25 bij 20 meter en anderhalve meter diep. Het paviljoen zelf is geplaatst in het midden van dit bassin, op een rechthoekig gebied van ongeveer 13 bij 8 meter. Het terrein loopt af van oost naar west, waardoor de muur van het bassin in het oosten dicht bij de grond ligt, terwijl deze in het westen overgaat in een muur van meer dan twee meter hoog. Ga naar de oostelijke gevel, waar de ingang zich bevindt, en volg de overdekte doorgang die over het bassin loopt. U kunt de ingang bereiken via een trap met leuningen aan beide zijden, die uitkomt bij een lage, boogvormige doorgang van wit en rood marmer, met een reliëf boven de doorgang. Let goed op de kleine, zeshoekige vensters met marmeren roosters aan de linkerzijde van de ingang, en het smalle ventilatievenster ernaast; deze geven een idee van de interne werking van het gebouw. Loop vervolgens naar de oostkant van het bassin en zoek de fijn gebeeldhouwde watergoot die in een bochtig patroon is uitgehouwen in het massieve witte marmer. Volgens Gündoğdu bevindt zich op de plek waar deze goot in het bassin uitmondt, een klein bassin met een oestervormige rand. Ga naar de westelijke gevel en bekijk de hoeken van de muur; hier bevinden zich balkons en nisjes die rusten op stenen consoles. De huidige bovenkant van het paviljoen, namelijk de koepel in het noorden en de gewelfde constructie in het zuiden, is het resultaat van een restauratie in 1973, uitgevoerd door Mualla Eyüboğlu. Tijdens die restauratie is een torenachtige bovenverdieping, die waarschijnlijk in de vroege 19e eeuw is toegevoegd, verwijderd, en de oorspronkelijke constructie is met een schatting gereconstrueerd. De bouwheer van het gebouw, Siyavuş Paşa, was een staatsman die werd gerekruteerd uit de regio rond Kanije, opgeleid in de Enderun, en drie keer grootvizier was tijdens het bewind van Murad III. De TDV Islam Encyclopedie vermeldt dat de naam van de boerderij, waar het paviljoen zich in bevond, nog steeds als een plaatsnaam wordt gebruikt. Er is geen inscriptie op het paviljoen zelf; Gündoğdu dateert het gebouw op basis van een inscriptie van een fontein, ongeveer 100 meter noordoostelijker, die dateert uit 15 Of het interieur van het paleis open is, kan per periode verschillen; als het gesloten is, is het al voldoende om aan de rand van het zwembad te zitten en het gebouw van alle vier de zijden te bekijken. Vervolgens kunt u terugkeren naar het station Bahçelievler, de metro M1A nemen naar Yenibosna en vervolgens een van de İETT-lijnen nemen die naar Kazlıçeşme gaan. Bronnen: DergiPark, Gündoğdu, Enkele observaties over het Siyavuş Paşa-paleis; TDV Islam Encyclopedie, Siyavuş Paşa; Wikipedia, Siyavuşpaşa Paleis.

Wanneer u aankomt bij het eindpunt van de İETT-lijn in Kazlıçeşme, of bij het Kazlıçeşme-station dat wordt gebruikt door de Marmaray en de pendelverbinding Sirkeci-Kazlıçeşme, is uw doel de fontein die zich een paar honderd meter verderop, in westelijke richting, bevindt. De fontein bevindt zich op de Demirhane, tegenwoordig bekend als Abay Caddesi, die de wijk Kazlıçeşme in tweeën deelt. Oorspronkelijk was het een muurfontein; vanwege de weg die erachter ligt, staat het nu als een enkele fontein op het plein. Bekijk eerst de gevel van voren: er is een lage, spitsboogvormige nis in een rechthoekige gevel, gemaakt van natuursteen en omlijst met decoratieve elementen. In de spiegel in de nis bevindt zich een Turks gedicht, geschreven in de Sülüs-letter, dat is verdeeld over vijf cartouches. Volgens het Cultureel Inventaris geeft het gedicht het jaar 1546 volgens het Abced-systeem aan en noemt het de bouwer van de fontein Mehmed Bey. Men vermoedt dat Mehmed Bey in het gedicht een geleerde was, namelijk Aşık Pir Mehmed Çelebi. Ga naar het witte marmer onder het gedicht; hier bevindt zich de gebeeldhouwde, dikke gans, die de naam van de wijk geeft. Voor de gans is ook een tak met bladeren in de vorm van een ster uitgehouwen; u moet een paar stappen dichterbij komen om het detail te zien. Dit marmer is in feite een restant uit de Byzantijnse periode en dateert uit de vijfde eeuw. Volgens Wikipedia is de gebeeldhouwde gans in 2002 beschadigd door schattenjagers; bij onderzoek van de gebroken stukken bleek dat het marmer in de Ottomaanse periode was omgedraaid en dat de gans er vervolgens op was uitgehouwen. De gebeeldhouwde gans die u vandaag ziet, is een exacte kopie die in 2010 is gemaakt door de gemeente Zeytinburnu. Evliya Çelebi prees de gans zo dat hij het met woorden niet kon beschrijven. Let ook op de boogvormige nissen aan weerszijden van de fontein; deze herinneren aan hoe het water ooit werd gebruikt. Volgens de overlevering vond een spreeuw, die op zoek was naar water tijdens de verovering, een bron hier door achter een groep vliegende ganzen aan te gaan; dit verhaal wordt als een legende verteld. Nadat u de fontein heeft bekeken, kunt u meer te weten komen over de geschiedenis van de wijk. Volgens Wikipedia heeft Fatih Sultan Mehmed na de verovering dit gebied buiten de muren toegewezen aan slagers en leerlooierijen, en hier werden honderden leerlooierijen gevestigd. Het districtbestuur van Zeytinburnu vertelt ook dat Fatih ambachtslieden uit Edirne en Anatolië hierheen heeft gehaald. In de negentiende eeuw werden er nieuwe industriële bedrijven, zoals een ijzerfabriek, naast de leerlooierijen gevestigd, en in de Republiek-periode kwamen cement- en textielfabrieken. In de jaren 1990 bleef de wijk lange tijd