Kazlıçeşme (Tarihi Kazlı Çeşme ve Kazlıçeşme Meydanı)

Kazlıçeşme is het grootste district van Zeytinburnu en wordt beschouwd als een van de oudste nederzettingen buiten de stadsmuren van Istanbul. Het begint in het oosten bij de landmuren en Yedikule, en strekt zich uit tot aan het treinstation van Zeytinburnu in het westen. In het noorden loopt een voorstedelijke spoorlijn, en in het zuiden bevinden zich de kustweg en de Zee van Marmara. De naam van de wijk komt van een historische fontein met een marmeren behuizing waarop een afbeelding van een gans is afgebeeld. De naam van het district Zeytinburnu komt voort uit het feit dat dit gebied ooit bedekt was met olijfbomen. Het gebied lag langs de Egnatia-weg, die in de Romeinse tijd de Adriatische kust verbond met Istanbul. Volgens het cultureel inventarisregister werd de Kazlı Çeşme-fontein gebouwd in 953 van de Islamitische kalender, oftewel 1546. De inscriptie op de fontein is geschreven in de sülüs-letter en het gedicht wordt toegeschreven aan Aşık Pir Mehmet Çelebi, een docent en rechter die in 1571 in Skopje overleed. Hoewel sommige bronnen de datum van de fontein op 1537 stellen, komt het jaar 953 van de Islamitische kalender overeen met 1546-1547. Er is vastgesteld dat er afbeeldingen van Janissary-symbolen te zien zijn op de stenen van de fontein. De gans, die de naam van de wijk gaf, werd in 2002 gestolen; in 2010 liet de gemeente Zeytinburnu een kopie van het beeld maken en restaureerde de fontein. Tegenwoordig is deze gans te zien in de nis met de inscriptie, direct onder de plaat. Het verhaal van Kazlıçeşme begint met leer. Na de verovering van Istanbul, reserveerde Fatih Sultan Mehmed dit gebied buiten de stadsmuren voor slagers en leerlooierijen. De gemeente Zeytinburnu vertelt dat Fatih ambachtslieden uit Edirne en Anatolië hierheen verplaatste, waardoor het gebied een centrum werd voor de leerindustrie. De slechte geur van de leerlooierijen was de belangrijkste reden om dit werk buiten de stadsmuren te doen. Er werden slachthuizen en meer dan 360 leerlooierijen in het gebied gevestigd. Daarnaast waren er kaarsenfabrieken die kaarsvet maakten van het vet van de geslachte dieren. In de 17e eeuw beschreef Evliya Çelebi dit gebied als een welvarende wijk, vol met moskeeën, gebedshuizen, herbergen, badhuizen, fonteinen en kamers voor ongehuwde mannen die in de leerlooierijen werkten. In de 19e eeuw werden traditionele leerlooierijen aangevuld met fabrieken die gebruik maakten van nieuwe technologieën. In 1843 werd een fabriek, bekend als Fabrika-i Hümayun, opgericht, waar een breed scala aan producten werd geproduceerd, van ijzeren buizen tot textiel. Tijdens de Republiek werden cement- en textielfabrieken geopend, en in 1947 werd het gebied omgezet in een industriegebied met een speciaal reglement. De Het Kazlıçeşme station ligt op de Marmaray-lijn en is ook een halte van de voorstedelijke lijn die naar Sirkeci loopt. In de buurt van het station bevinden zich ook verschillende haltes van de İETT-buslijnen; controleer de actuele lijnen op de website van İETT. Wanneer u het station verlaat, zoek dan eerst de fontein en bekijk de inscriptie en de afbeelding van een gans van dichtbij. Vervolgens kunt u de grenzen van het oude leerlooierijgebied ervaren door langs de Demirhane Caddesi te lopen in de richting van de muren. Aan de oostkant van de wijk beginnen de zwarte muren en het Yedikule-fort, dus het is mogelijk om de wandeling af te sluiten met uitzicht op de muren. De parken aan de kust, aan de overkant van de boulevard, zijn ideaal om te ontspannen met uitzicht op de zee. De stenen voor de fontein kunnen glad zijn in de regen, dus wees voorzichtig bij het maken van foto's.