Sadabad ve Kağıthane Deresi Mesiresi

Sadabad is de naam die in de 18e eeuw aan de vlakte werd gegeven, die zich uitstrekte langs beide oevers van de Kağıthane-beek en uitmondde in de Gouden Hoorn. Volgens de Islamitische Encyclopedie (TDV) betekent deze naam "een gunstige en bloeiende plek". Al sinds de tijd van Sultan Süleyman was dit dal een van de favoriete recreatiegebieden van de inwoners van Istanbul. Evliya Çelebi beschrijft hoe goudsmeden en leerlooiers hier tenten opzetten, waar ze zich vermaakten en bijeenkwamen. Ook andere ambachtslieden hielden hier ceremonies die bij hun beroep hoorden. In de lente was dit een van de meest bezochte plekken voor mensen die graag in de open lucht waren. In de Byzantijnse tijd heette de beek Barbysos, en de naam Kağıthane zou afkomstig zijn van de papierfabrieken die hier gevestigd waren. In de tijd van Bayezid II werd in dit dal een buskruitfabriek opgericht, die lange tijd in bedrijf was. In de 16e eeuw werden de İmrahor-fontein en het İmrahor-paleis gebouwd; in de tijd van Murad IV werd hier een paleis en een tuin in Perzische stijl aangelegd. De regio verwierf pas echt bekendheid in de vroege 18e eeuw. Er wordt gezegd dat de weelderige picknick die in 1717 hier werd georganiseerd door de grootvizier Nevşehirli Damat İbrahim Paşa, ervoor zorgde dat Sultan Ahmed III deze omgeving begon te waarderen. In 1722 werd het rivierbed voor het paleis schoongemaakt en omgezet in een rechte kanaal met marmeren oevers. Volgens de "Cedvel-i Sim", ook wel bekend als de Zilveren Beek, werden de marmeren elementen van dit kanaal afkomstig van het Kulelibahçe-paleis in Çengelköy. Langs het kanaal werden muren, watervallen en bassins aangelegd; het water stroomde via kleine watervallen en verzamelde zich in de marmeren bassins. Het zomerpaleis werd in de zomer van 1722 in enkele maanden voltooid; bronnen geven verschillende data voor de oplevering, tussen eind juli en begin augustus. Rondom het paleis werden paviljoens, bruggen en fonteinen gebouwd, en het werd aangemoedigd dat leden van de regering ook paleizen langs de beek lieten bouwen. Volgens het Kağıthane-district werden er in totaal 173 paleizen gebouwd langs beide oevers van de beek. De tuin en het kanaalontwerp worden vaak geassocieerd met de plannen die Yirmisekiz Çelebi Mehmed Efendi meenam toen hij als ambassadeur naar Parijs ging. De architect Sedad Hakkı Eldem stelde in zijn studie uit 1977 dat Sadabad niet echt overeenkwam met de Franse tuinarchitectuur. In die tijd maakten de gedichten van Nedim van Sadabad een symbool van de vreugde van Istanbul. Tijdens de opstand van Patrona Halil in 1730 werden de paleizen langs de beek geplunderd en vernietigd. De nieuwe sultan, Mahmud I, stond het niet toe dat het paleis werd verbrand, maar kon de vernieling niet voorkomen. In de volgende eeuw werd het In de buurt van het stadhuis zijn nog enkele overblijfselen van het paleis te zien. De Sadabad-moskee, gelegen aan de rivier, is een gebouw met een houten dak en één minaret, gebouwd in 1863 voor sultan Abdülaziz op de plek van de oude Hayrabad-moskee. Het wordt ook wel de Aziziye-moskee genoemd. Volgens de gemeente bevinden zich nog steeds enkele stenen resten van het paleis dat voor Atiye Sultan is gebouwd, achter de bushaltes in Kağıthane. Het beste seizoen voor een bezoek is de lente, de periode waarin het park historisch gezien het meest bezocht wordt. Omdat het pad langs de rivier vlak en kort is, is een wandeling van een uur voldoende om de ruïnes en de moskee te bekijken. Het centrum van Kağıthane is bereikbaar met het openbaar vervoer; controleer de actuele metro- en buslijnen bij Metro İstanbul en İETT.