Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Radar Türkiye
Ανακαλύψτε εκδηλώσεις στην εφαρμογή
Άνοιγμα
Radar Türkiye
Από την Αττάλεια μέχρι τα Όρη του Ταύρου, από το Μουσείο της Βιομηχανίας μέχρι τον Σιδηρόδρομο των Βουνών.
Διαδρομές4 Στάση

Από την Αττάλεια μέχρι τα Όρη του Ταύρου, από το Μουσείο της Βιομηχανίας μέχρι τον Σιδηρόδρομο των Βουνών.

Δεν υπάρχουν ακόμη βαθμολογίες

Συνδέσου για να κάνεις «μου αρέσει» και να βαθμολογήσεις

Αυτή η διαδρομή ξεκινά από την Ατάνια και οδηγεί από την πεδιάδα προς τα βουνά. Ξεκινά το πρωί στην πόλη, σε ένα εργοστάσιο που φέρει την ιστορία του βαμβακιού και του νήματος, και τελειώνει το απόγευμα, μέσα στα Όρη Ταύρου, δίπλα σε μια σιδηροδρομική γραμμή που ανοίχθηκε πριν από έναν αιώνα με πέτρα και σκληρή δουλειά. Κάθε στάση είναι συνέχεια της προηγούμενης: ο ποταμός Σέχαν με τη γονιμότητά του μεταμόρφωσε την πεδιάδα σε χωράφια βαμβακιού, το βαμβάκι δημιούργησε το εργοστάσιο, και καθώς τα εργοστάσια και η πόλη μεγάλωναν, ο ποταμός περιορίστηκε με ένα φράγμα. Την ίδια εποχή, η σιδηροδρομική γραμμή διέσχιζε το βουνό που χώριζε την πεδιάδα από την Ανατολική Ανατολία. Η πρώτη στάση είναι το Αρχαιολογικό Συγκρότημα της Ατάνια. Το κτίριο, που ιδρύθηκε το 1907 ως εργοστάσιο νήματος και αργότερα μετονομάστηκε σε "Milli Mensucat", σήμερα φιλοξενεί τμήματα αρχαιολογίας, ψηφιδωτών, πόλης, γεωργίας και βιομηχανίας. Δύο ώρες εδώ είναι ο ευκολότερος τρόπος για να κατανοήσετε το υπόλοιπο της ημέρας. Το βαμβάκι και το σιτάρι στο τμήμα γεωργίας είναι ακριβώς αυτό που θα δείτε από το παράθυρο του αυτοκινήτου σας αργότερα στην ημέρα, στην πεδιάδα. Η δεύτερη στάση είναι η λίμνη του φράγματος Σέχαν, ακριβώς βόρεια της πόλης. Το φράγμα, που κατασκευάστηκε το 1956, χτίστηκε για να προστατεύσει την Ατάνια από τις πλημμύρες του ποταμού και σήμερα είναι ένα σημαντικό πέρασμα για τα μεταναστευτικά πουλιά. Μία ώρα είναι αρκετή για μια σύντομη βόλτα στην ακτή και παρατήρηση πουλιών. Η τρίτη στάση είναι η γέφυρα Βάρντα, περίπου εξήντα πέντε χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης, στην περιοχή Χατσίκιρι του δήμου Καραϊσάλι. Η σιδηροδρομική γέφυρα, που ολοκληρώθηκε το 1912 για να συνδέσει την Κωνσταντινούπολη με τη Βαγδάτη, διασχίζει ένα βαθύ φαράγγι με μια καμπυλωτή γραμμή. Η τελευταία στάση είναι το Μπελεμέντικ, που ανήκει στον δήμο Ποζάντι. Εδώ, το ίδιο σιδηροδρομικό δίκτυο είχε ένα εργοστάσιο. Το φαράγγι που εκτείνεται κατά μήκος του ποταμού Τσακίτ είναι σήμερα ένα φυσικό πάρκο. Η Βάρντα και το Μπελεμέντικ Μεταφορά: Για να επισκεφθείτε το μουσείο, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το δημοτικό λεωφορείο, το "dolmuş" (μικρό λεωφορείο) ή ταξί εντός της πόλης. Για την υπόλοιπη διαδρομή, απαιτείται αυτοκίνητο, καθώς οι περιοχές της γειτονιάς του φράγματος, του Βάρντα και του Μπελεμέντικ βρίσκονται σε διάσπαρτες τοποθεσίες. Οι σταθμοί Χατζίρι και Μπελεμέντικ βρίσκονται στη γραμμή Κόνγια. Όσοι επιθυμούν να ταξιδέψουν με τρένο, θα πρέπει να ελέγξουν τις τρέχουσες πληροφορίες δρομολογίων από τον επίσημο ιστότοπο της TCDD.

Πηγές:

Seyhan, Adana
Διαδρομές
4 Στάση
~6 ώ 45 λ στα σημεία
Διαδρομή ~57,8 χλμ · 1 ώ 36 λ
Σύνολο ~8 ώ 21 λ
19 Οκτωβρίου 2026

Στάσεις διαδρομής

1
Adana Müzesi (Müze Kompleksi)

Μουσείο Αντάνια (Μουσειακό Συγκρότημα)

~2 ώ εδώ
Döşeme Mahallesi, Ahmet Cevdet Yağ Bulvarı No:10, Seyhan / Adana

Ξεκινήστε από την είσοδο του μουσείου, που βρίσκεται στην περιοχή Döşeme Mahallesi, και αφιερώστε τα πρώτα λεπτά στον προαύλιο χώρο. Τα κτίρια του εργοστασίου, τα ψηλά παράθυρα και οι μεγάλες αποθήκες αποτελούν μια έκθεση εξίσου σημαντική με το ίδιο το μουσείο. Το κτίριο ιδρύθηκε το 1907 από την οικογένεια Simyonoğlu ως εργοστάσιο νήματος και το 1927 άρχισε να λειτουργεί με την ονομασία Milli Mensucat Fabrikası. Το εργοστάσιο έκλεισε τη δεκαετία του 1980, οι εργασίες αποκατάστασης ξεκίνησαν το 2013 και το αρχαιολογικό μουσείο άνοιξε τις πόρτες του το 2017. Γνωρίζοντας ότι ο συγγραφέας Orhan Kemal εργάστηκε για ένα διάστημα στο λογιστήριο αυτού του εργοστασίου και ότι οι παρατηρήσεις του ενέπνευσαν το μυθιστόρημα "Murtaza", η παρατήρηση των κτιρίων προσφέρει μια διαφορετική οπτική. Δεδομένου ότι το συγκρότημα είναι πολύ μεγάλο, μην προσπαθήσετε να δείτε τα πάντα. Ο καλύτερος τρόπος για να οργανώσετε την επίσκεψή σας είναι να διαθέσετε δύο ώρες, χωρίζοντάς τις σε τρία τμήματα. Αφιερώστε την πρώτη ώρα στις οκτώ αίθουσες του Αρχαιολογικού Μουσείου. Οι αίθουσες διατάσσονται χρονολογικά, από την προϊστορική εποχή έως την Οθωμανική περίοδο, οπότε αρκεί να ακολουθήσετε μια ευθεία γραμμή από την είσοδο. Αναζητήστε οπωσδήποτε το πέτρινο άγαλμα του Tarhunda, του θεού της καταιγίδας των Χετταίων. Η φιγούρα, που απεικονίζει ένα πλάσμα πάνω σε ένα άρμα που τραβούν ταύροι, έχει ύψος περίπου δύο και μισή μέτρα και βρέθηκε θαμμένη σε ένα χωράφι το 1998. Στις ίδιες αίθουσες εκτίθενται επίσης μια αναθηματική στήλη με ιερογράμματα της Ανατολίας και ένας βαβυλωνιακός λίθος. Στο ρωμαϊκό τμήμα, εξετάστε προσεκτικά τις ανάγλυφες παραστάσεις στην επιμήκη πλευρά του τάφου του Αχιλλέα, που βρέθηκε στην Ταρσό το 1958. Η σκηνή της επιστροφής του Ηκτωρα, ως λύτρο, είναι λεπτομερώς αποτυπωμένη στην επιφάνεια του λίθου. Το μπρούτζινο άγαλμα ενός άνδρα, που βρέθηκε στην ακτή του Karataş, είναι επίσης ένα από τα πιο φωτογραφημένα εκθέματα αυτού του τμήματος. Αφιερώστε το δεύτερο μισό της ώρας στις αποθήκες με τα μωσαϊκά. Τα μωσαϊκά αυτά προέρχονται από ανασκαφές Πηγή: Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού της επαρχίας Adana, Μουσείο Adana, αίθουσα με τα ψηφιδωτά, ABB, "100 μέρη για να επισκεφθείτε στην Adana", σελ. 36, Wikipedia, Αρχαιολογικό Μουσείο Adana.

Το Μουσείο της Αδάνης είναι ένα μεγάλο συγκρότημα μουσείων που βρίσκεται στην περιοχή Döşeme της επαρχίας Seyhan, στους ανακαινισμένους κτιριακούς χώρους του πρώην Εθνικού Εργοστασίου Κλωστοϋφαντουργίας, κοντά στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Σύμφωνα με πληροφορίες του Υπουργείου, το συγκρότημα αυτό παρουσιάζεται ως το μεγαλύτερο μουσείο της Τουρκίας και ως η μεγαλύτερη κατασκευή όπου η βιομηχανική κληρονομιά έχει μετατραπεί σε δημόσιο μουσείο. Εδώ διαβάζονται δύο ιστορίες: από τη μία, η αρχαιολογία της Τσουκουόβα που εκτείνεται σε χιλιάδες χρόνια, και από την άλλη, η ιστορία άνω μιας εκατονταετίας της βαμβακοκαλλιέργειας και της κλωστοϋφαντουργίας της πόλης. Η ιστορία του ίδιου του μουσείου ξεκινά στα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας. Το Μουσείο της Αδάνης ιδρύθηκε το 1924 και θεωρείται ένα από τα παλαιότερα δέκα μουσεία της Τουρκίας. Η πρώτη συλλογή δημιουργήθηκε με τη συγκέντρωση κολώνων και σαρκοφάγων που συλλέχθηκαν από την περιοχή και αποθηκεύτηκαν στην έδρα της Αστυνομίας. Το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό το 1928, στο μέγαρο της σχολής του τζαμιού Cafer Paşa, που βρισκόταν στην αρχή της γέφυρας Taşköprü, το οποίο δυστυχώς δεν σώθηκε. Η συλλογή μεταφέρθηκε στο κτίριο του Kuruköprü το 1950 και εκτέθηκε για πολλά χρόνια στο νέο κτίριο που άνοιξε στις 5 Ιανουαρίου 1972, στην περιοχή Reşatbey. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό το κτίριο δεν ήταν πλέον επαρκές για τη διατήρηση και την έκθεση των εκθεμάτων, οπότε το Υπουργείο αποφάσισε να μετατρέψει το παλιό εργοστάσιο σε συγκρότημα μουσείων και οι εργασίες ανακαίνισης ξεκίνησαν το 2013. Το ίδιο το εργοστάσιο αποτελεί ένα αξιοσημείωτο ιστορικό μνημείο. Το κτίριο ιδρύθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από την οικογένεια Simyonoğlu, η οποία ζούσε στην Αδάνη, ως εργοστάσιο παραγωγής νημάτων. Σύμφωνα με δύο διαφορετικές περιγραφές του Υπουργείου, η χρονολογία ίδρυσης είναι είτε το 1906 είτε το 1907. Το εργοστάσιο λειτούργησε με την ονομασία Εθνικό Εργοστάσιο Κλωστοϋφαντουργίας από το 1927 και σταμάτησε την παραγωγή τη δεκαετία του 1980. Το κτίριο καταχωρήθηκε ως βιομηχανική κληρονομιά το 2006. Σύμφωνα με πληροφορίες που Σε μια αίθουσα με γυάλινους τοίχους εκτίθενται αρχαίοι τάφοι της ρωμαϊκής περιόδου. Στον επιμήκη τάφο του Αχιλλέα, που βρέθηκε στην Ταρσό το 1958, απεικονίζεται η σκηνή της παράδοσης του Έκτορα, του ήρωα της Τροίας, ως λύτρο. Η αίθουσα με τα ψηφιδικά δάπεδα είναι το πιο εντυπωσιακό τμήμα του συγκροτήματος. Τα ψηφιδικά δάπεδα, που ανασύρθηκαν από ανασκαφές στο κέντρο της Ατάλεια και στις γύρω περιοχές, έχουν τοποθετηθεί στο έδαφος με τρόπο που να αντανακλά την αρχική τους διάταξη, και η συνολική έκταση είναι 850 τετραγωνικά μέτρα. Το ψηφιδικό δάπεδο που βρέθηκε στη Μίσις το 1956 και απεικονίζει την ιστορία του Νώε και του κατακλυσμού, θεωρείται το πρώτο ψηφιδικό δάπεδο που ανασύρθηκε στην περιοχή. Μετά το κλείσιμο του μικρού ψηφιδικού μουσείου στη Μίσις, αυτά τα έργα μεταφέρθηκαν εδώ. Το ψηφιδικό δάπεδο με θέμα τον Ιππόκαμπο και τον Έρωτα, που βρέθηκε στα θεμέλια μιας ρωμαϊκής βίλας στην αρχαία πόλη Αιγαία, παρουσιάζεται ως το μοναδικό στην Τουρκία που απεικονίζει τον Έρωτα πάνω σε θαλάσσια πλάσματα. Ένα άλλο σημαντικό έργο της αίθουσας είναι το ψηφιδικό δάπεδο με θέμα το Βασίλειο της Ειρήνης, το οποίο φέρει μια ελληνική επιγραφή και απεικονίζει ζώα να συνυπάρχουν ειρηνικά. Δύο ψηφιδικά δάπεδα με θέμα τη Θέτιδα, που προέρχονται από την Αναβάρζα και την Αιγαία, προσφέρουν την ευκαιρία να θαυμάσετε διαφορετικές ερμηνείες του ίδιου θέματος. Τα τμήματα που αφορούν τη βιομηχανία και την πόλη είναι ενσωματωμένα στις περιοχές παραγωγής και στις κοινωνικές εγκαταστάσεις του εργοστασίου. Το Δημοτικό Μουσείο παρουσιάζει την αστικοποίηση της Ατάλεια, τις παλιές αγορές, την ιστορία της εκπαίδευσης και τις επαγγελματικές ομάδες, χρησιμοποιώντας μακέτες και αναπαραστάσεις. Το Αγροτικό Μουσείο αναδεικνύει την ευφορία της πεδιάδας του Τζουκουρόβα, παρουσιάζοντας προϊόντα όπως το βαμβάκι, το καρπούζι, το ηλιόσπορο, τα εσπεριδοειδή, το σκληρό σιτάρι και το ζαχαροκάλαμο. Το Βιομηχανικό Μουσείο εξετάζει τη συμβολή του βαμβακιού στη βιομηχανία της πόλης, ενώ το Εθνικό Μουσείο Υφαντουργίας παρου
Προβολή τοποθεσίαςΟδηγίες
2
Seyhan Baraj Gölü

Η λίμνη Seyhan.

~1 ώ εδώ

Καθώς οδηγείτε βόρεια από το μουσείο, η πόλη σταματά απότομα και μπροστά σας απλώνεται μια τεράστια επιφάνεια νερού. Σύμφωνα με τον τουριστικό οδηγό του δήμου, η λίμνη βρίσκεται περίπου δέκα χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, πράγμα που σημαίνει ότι μπορείτε να φτάσετε εδώ με μια σύντομη διαδρομή μετά το μουσείο. Σταθμεύστε το αυτοκίνητο σε ένα από τα σημεία κοντά στη λίμνη και, ως πρώτη σας ενέργεια, περπατήστε μερικές εκατοντάδες μέτρα προς το νερό. Στο σημείο αυτό, το σημαντικό είναι να αντιληφθείτε την κλίμακα: η λίμνη που βλέπετε μπροστά σας είναι η συγκρατημένη ροή του ποταμού που κάποτε πλημμύριζε την πεδιάδα που είδατε νωρίτερα στο μουσείο. Το φράγμα, κατασκευασμένο με τεχνική γαιωδούς αναχώματος, κατασκευάστηκε για να προστατεύσει την πόλη της Ατάνια από τις πλημμύρες του ποταμού Σέχαν και τέθηκε σε λειτουργία στις 8 Απριλίου 1956. Σύμφωνα με πηγές, η κατασκευή ολοκληρώθηκε σε 974 ημέρες. Όπως ανακοινώθηκε από την Υπηρεσία Κρατικών Υδάτων, το φράγμα έχει την αποστολή να προστατεύει περίπου 850.000 στρέμματα γης και το κέντρο της πόλης από τις πλημμύρες. Σύμφωνα με τον τουριστικό οδηγό του δήμου, χάρη στο φράγμα, μπορούν να αρδευτούν περίπου 174.000 στρέμματα γης. Αυτό σημαίνει ότι το νερό για τα χωράφια βαμβακιού και καρπουζιού που είδατε στο τμήμα γεωργίας του μουσείου προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από εδώ. Ο σταθμός παραγωγής ενέργειας του φράγματος συμβάλλει επίσης στην ηλεκτροδότηση της πόλης εδώ και χρόνια. Καθώς περπατάτε στην ακτή, προσέξτε το νερό και τους ηλεκτρικούς στύλους στο βάθος. Η λίμνη και η γύρω περιοχή κηρύχθηκαν περιοχή προστασίας της άγριας ζωής το 2006 και αποτελούν σημαντικό χώρο διαμονής για τα μεταναστευτικά πουλιά. Κατά τη διάρκεια μιας χειμερινής καταμέτρησης, καταγράφηκαν περισσότερα από 25.000 πουλιά, ανήκοντα σε 13 είδη υδρόβιων πουλιών. Οι φωλιές των πελεκάνων στους ηλεκτρικούς στύλους είναι επίσης ένα από τα χαρακτηριστικά τοπία της περιοχής. Ένα ζευγάρι κιάλια θα μετατρέψουν αυτή τη στάση σε μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Μην βασίζεστε στην μεγέθυνση του κινητού σας, είναι καλύτερο να παρατηρείτε τα πουλιά από απόσταση, χωρίς να τα ενοχλείτε. Το επίπεδο

Η λίμνη Seyhan είναι μια μεγάλη τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε πίσω από το φράγμα που κατασκευάστηκε πάνω από τον ποταμό Seyhan, ακριβώς βόρεια της πόλης Adana. Η λίμνη, που απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, είναι ο πρώτος προορισμός που έρχεται στο μυαλό των κατοίκων της Adana όταν σκέφτονται πού να απολαύσουν μια δροσερή απόδραση για το σαββατοκύριακο, καθώς παρέχει νερό και ηλεκτρική ενέργεια. Η Devlet Su İşleri (DSI) την χαρακτηρίζει ως ένα από τα σύμβολα της πόλης. Ο αρχικός σκοπός της κατασκευής του φράγματος ήταν η προστασία της πόλης και της πεδιάδας από τις πλημμύρες του ποταμού Seyhan. Η κατασκευή του φράγματος ξεκίνησε το 1953 και ολοκληρώθηκε σε 974 ημέρες, εγκαινιάστηκε στις 8 Απριλίου 1956. Σύμφωνα με τη βρετανική έκδοση της Wikipedia, το έργο ήταν η πρώτη από μια σειρά υδροηλεκτρικών επενδύσεων που χρηματοδοτήθηκαν από την Παγκόσμια Τράπεζα. Το φράγμα είχε ως στόχο την προστασία περίπου 850.000 στρεμμάτων γης, συμπεριλαμβανομένου του κέντρου της πόλης, από τις πλημμύρες. Το φράγμα είναι τύπου χωματούχου με κεκλιμένο πυρήνα από άργιλο και έχει χωρητικότητα περίπου 7,5 εκατομμύρια κυβικά μέτρα. Το ύψος του φράγματος από το επίπεδο του ποταμού είναι 53,2 μέτρα. Σε κανονικές συνθήκες, η λίμνη καλύπτει μια έκταση περίπου 67,82 τετραγωνικών χιλιομέτρων και αποθηκεύει 1,2 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού. Το νερό της λίμνης χρησιμοποιείται για την άρδευση περίπου 174.000 εκταρίων γης στην πεδιάδα. Ο υδροηλεκτρικός σταθμός του φράγματος παράγει κατά μέσο όρο 350 εκατομμύρια κιλοβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως. Σύμφωνα με ανακοίνωση της DSI το 2021, το φράγμα έχει ωφελήσει την εθνική οικονομία κατά 78 δισεκατομμύρια λίρες τα τελευταία 65 χρόνια, στους τομείς της ενέργειας, της άρδευσης και της προστασίας από πλημμύρες. Στην ίδια ανακοίνωση, η DSI αναφέρει ότι ο ποταμός Seyhan έχει μήκος περίπου 600 χιλιόμετρα και τροφοδοτεί μια λεκάνη έκτασης σχεδόν 20.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η λίμνη δεν είναι απλώς μια τεχνική κατασκευή, αλλά και ένα φυσικό περιβάλλον. Η λίμ Η καλύτερη εποχή για να επισκεφθείτε είναι η άνοιξη και το φθινόπωρο. Τα καλοκαιρινά μεσημέρια στην περιοχή του Τσαουκρόβα είναι πολύ ζεστά, επομένως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες προτιμώνται οι ώρες κοντά στο ηλιοβασίλεμα. Η λίμνη μπορεί να παρατηρηθεί από ψηλές θέσεις στην δυτική πλευρά της ακτής, ειδικά από τις πλαγιές όπου βρίσκεται το πανεπιστήμιο Τσαουκρόβα. Το φράγμα και το εργοστάσιο αποτελούν μια περιοχή με δραστηριότητα, οπότε παρατηρήστε τη λίμνη από τις δημόσιες ακτές της πόλης. Όταν περπατάτε στην παραλία με παιδιά, να θυμάστε ότι σε ορισμένα σημεία η ακτή είναι απότομη και ολισθηρή. Μπορείτε να φτάσετε από το κέντρο της πόλης στην ακτή της λίμνης με αυτοκίνητο, ταξί ή με τα δημόσια λεωφορεία. Ελέγξτε τις τρέχουσες διαδρομές από τις πηγές πληροφοριών της δημοτικής υπηρεσίας μεταφορών.
Προβολή τοποθεσίαςΟδηγίες
3
Varda Köprüsü

Γέφυρα Βάρντα.

~1 ώ 15 λ εδώ
Hacıkırı (Kıralan) Mahallesi, Karaisalı / Adana

Η γέφυρα Varda βρίσκεται περίπου εξήντα πέντε χιλιόμετρα από την πόλη, στην περιοχή Hacıkırı του Karaisalı, και οι ντόπιοι την αποκαλούν "Koca Köprü". Για να την επισκεφθείτε, ακολουθήστε τον δρόμο που οδηγεί στο Karaisalı. Σύμφωνα με τη Wikipedia, η απόσταση από την πόλη Adana μέσω του δρόμου είναι περίπου εξήντα τέσσερα χιλιόμετρα. Το τελευταίο τμήμα του δρόμου είναι στενό και με στροφές, οπότε οδήγηση με προσοχή. Σταθμεύστε το αυτοκίνητο σε ένα επίπεδο σημείο δίπλα στο φαράγγι και θαυμάστε τη γέφυρα από ένα σημείο που σας επιτρέπει να δείτε ολόκληρη την κατασκευή. Η γέφυρα έχει μήκος περίπου 172 μέτρα και το κεντρικό της τμήμα βρίσκεται σε ύψος 99 μέτρα, αν και ορισμένες πηγές αναφέρουν ύψος 98 μέτρα. Το πρώτο πράγμα που αξίζει να παρατηρήσετε είναι ότι η γέφυρα δεν είναι ευθεία, αλλά καμπυλωτή, σχηματίζοντας μια καμπύλη με ακτίνα περίπου 1200 μέτρων πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές. Παρατηρήστε τις τρεις μεγάλες καμάρες που στηρίζονται στους τέσσερις κύριους πυλώνες και τις δύο μικρότερες καμάρες στα πλάγια. Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, η κατασκευή αποτελείται από έντεκα καμάρες. Η γέφυρα κατασκευάστηκε για τη σιδηροδρομική γραμμή που συνέδεε την Κωνσταντινούπολη με τη Βαγδάτη και την Υεμένη, και αποτελούσε μια από τις πιο δύσκολες διαβάσεις στα Όρη Ταύρου. Οι ημερομηνίες κατασκευής διαφέρουν ανάλογα με την πηγή: το Υπουργείο Πολιτισμού αναφέρει ότι ξεκίνησε το 1905, ενώ η Περιφερειακή Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού αναφέρει ότι ξεκίνησε το 1907, και και οι δύο αναφέρουν ότι ολοκληρώθηκε το 1912. Σύμφωνα με τη σελίδα του Υπουργείου, κατά τη διάρκεια της πενταετούς κατασκευής, 21 εργάτες και ένας Γερμανός μηχανικός έχασαν τη ζωή τους. Κατά την παρατήρηση της γέφυρας, είναι σημαντικό να θυμόμαστε αυτή την προσπάθεια. Το Υπουργείο Πολιτισμού αναφέρει ότι η γέφυρα επέτρεψε την εγκατάλειψη της παλιάς γραμμής, η οποία χρησιμοποιούνταν προηγουμένως και αποτελούσε κίνδυνο για τα τρένα. Το νερό που ρέει στο κάτω μέρος του φαραγγιού ονομάζεται Çakıt Çayı. Το ίδιο ποτάμι δημιουργεί το φαράγγι Kapıkaya λίγο πιο πάνω, και σύμφωνα με έναν οδηγό ταξιδιών, το φαρά

Η Γέφυρα Βάρντα είναι μια σιδηροδρομική γέφυρα με τοξωτή κατασκευή, που βρίσκεται κοντά στην περιοχή Χατσίκρι (Κιράλαν) του δήμου Καραϊσάλι, και διασχίζει ένα βαθύ φαράγγι στα Ταύρους Όρη. Οι ντόπιοι την αποκαλούν "Κότσα Κεπρού" (Μεγάλη Γέφυρα), ενώ είναι επίσης γνωστή ως "Γερμανική Γέφυρα" λόγω της γερμανικής κατασκευής της. Σύμφωνα με το Μητρώο Πολιτιστικής Κληρονομιάς, η γέφυρα αναφέρεται επίσης ως "Γέφυρα Καραϊσάλι" και "Βιγιαντούκι Γκαβουρντερέ". Βρίσκεται περίπου 64 χιλιόμετρα από την πόλη Ατάνια μέσω του αυτοκινητόδρομου που περνά από τον Καραϊσάλι, ενώ η απόσταση από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Ατάνια είναι 63 χιλιόμετρα. Η γέφυρα αποτελεί μέρος ενός σιδηροδρομικού έργου που είχε ως στόχο τη σύνδεση της Κωνσταντινούπολης με τη Βαγδάτη και την Υεμένη. Σύμφωνα με συμφωνίες μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Γερμανίας, γερμανικές εταιρείες ανέλαβαν την κατασκευή της γραμμής, και το πιο δύσκολο τμήμα ήταν αυτό που διέσχιζε τα Ταύρους Όρη μεταξύ της Κόνυα και της Ατάνια. Σε αυτή τη δύσβατη διαδρομή, μεταξύ των πόλεων Ποζάντι, Μπελεμέντικ και Χατσίκρι, έπρεπε να κατασκευαστούν πολλοί σιδηροδρομικοί σταθμοί και γέφυρες. Η κατασκευή της γέφυρας ανατέθηκε στην εταιρεία Philipp Holzmann, η οποία χρηματοδοτήθηκε από την Deutsche Bank. Σύμφωνα με την αγγλική έκδοση της Wikipedia, τα σχέδια και οι μηχανικές εργασίες πραγματοποιήθηκαν από τον Γερμανό μηχανικό Winkler και τον Ελληνα μηχανικό Νικόλαο Μαυρογκόρδατο, ο οποίος ανέλαβε τη θέση του επικεφαλής μηχανικού μετά τον θάνατο του Winkler. Οι ημερομηνίες κατασκευής διαφέρουν ελαφρώς στις πηγές. Το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού αναφέρει ότι η γέφυρα κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1907-1912, ενώ το Μητρώο Πολιτιστικής Κληρονομιάς αναφέρει ότι η κατασκευή ξεκίνησε το 1905 και ολοκληρώθηκε το 1912. Η αγγλική έκδοση της Wikipedia αναφέρει ότι τα κύρια έργα ολοκληρώθηκαν το 1907, ενώ η σιδηροδρομική γραμμή πάνω από τη γέφυρα τέθηκε σε λειτουργία το 1916. Τα υλικά, όπως ο χάλυβας και το τσιμέντο, μεταφέρθηκαν από τη θάλασσα στην πόλη Μερσίν και στη συνέχεια, μέσω της πό Οι σήραγγες έχουν κατασκευαστεί σε σκληρό βράχο, γι' αυτό και δεν διαθέτουν καμάρες. Το φαράγγι του Καπικάγια, που σχηματίστηκε από το ρέμα Τσακίτ που διατρέχει κάτω από τη γέφυρα, βρίσκεται σε απόσταση περίπου 2 χιλιομέτρων από τη γέφυρα. Από το συνολικό μήκος των 20 χιλιομέτρων του φαραγγιού, τα 7,25 χιλιόμετρα έχουν διαμορφωθεί ως μονοπάτι πεζοπορίας, και σε ένα σημείο του μονοπατιού, στην περιοχή Μπαχτσέτσικ, υπάρχει ένας καταρράκτης. Η γέφυρα έχει χρησιμοποιηθεί ως τοποθεσία γυρισμάτων σε διάφορες εγχώριες και ξένες παραγωγές, συμπεριλαμβανομένων και ταινιών κατασκοπείας. Η καλύτερη θέα της γέφυρας προσφέρεται από τα σημεία θέασης που βρίσκονται στις άκρες του φαραγγιού και από την βόρεια πλαγιά. Η καμπυλότητα της δομής και το βάθος των καμάρων είναι πιο εμφανή από αυτές τις γωνίες. Το φως που έρχεται πλάγια το πρωί και το απόγευμα αναδεικνύει την υφή της πέτρας. Επειδή η γέφυρα βρίσκεται σε μια ενεργή σιδηροδρομική γραμμή, αποφύγετε να περπατήσετε πάνω στις ράγες ή μέσα στις σήραγγες. Τραβήξτε φωτογραφίες από ασφαλές έδαφος. Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι οι καλύτερες εποχές για πεζοπορία στο φαράγγι και για φωτογραφίες. Σύμφωνα με την Περιφερειακή Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού, η γέφυρα είναι προσβάσιμη με αυτοκίνητο από το κέντρο της πόλης προς την Καραϊσάλη. Ωστόσο, για να κατεβείτε στο φαράγγι και να εξερευνήσετε τα σημεία θέασης, είναι πιο βολικό να χρησιμοποιήσετε το δικό σας αυτοκίνητο.
Προβολή τοποθεσίαςΟδηγίες
4
Belemedik

Δεν γνωρίζω.

~2 ώ 30 λ εδώ
Belemedik Mahallesi, Pozantı / Adana

Από το Belemedik, μπορείτε να κατεβείτε προς το χωριό μέσω του δρόμου που έρχεται από την περιοχή Pozantı. Σύμφωνα με την αγγλική έκδοση της Wikipedia, αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να φτάσετε εκεί. Οι πηγές αναφέρουν ότι η απόσταση από το κέντρο της Pozantı είναι μεταξύ εννέα και δώδεκα χιλιομέτρων. Το χωριό βρίσκεται μέσα στα Όρη Ταύρου, στην δυτική όχθη του ποταμού Çakıt, σε υψόμετρο περίπου επτακόσια μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Μόλις βγείτε από το αυτοκίνητο, το πρώτο πράγμα που θα παρατηρήσετε είναι ο αέρας: είναι αισθητά πιο δροσερός και υγρός σε σύγκριση με την πεδιάδα από την οποία φύγατε. Έχετε δύο και μισή ώρες σε αυτό το σημείο και ο καλύτερος τρόπος για να τις αξιοποιήσετε είναι μια αργή βόλτα στην κοιλάδα. Ξεκινήστε τη βόλτα σας από τον σιδηροδρομικό σταθμό. Το Belemedik ήταν το κέντρο των κατασκευαστικών εργασιών της εταιρείας Philipp Holzmann για την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής προς τη Βαγδάτη, και ο σταθμός είναι μια κληρονομιά αυτής της εποχής. Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, στον καταυλισμό που δημιουργήθηκε για τους εργάτες και το τεχνικό προσωπικό, υπήρχαν εγκαταστάσεις όπως νοσοκομείο, σχολείο και κινηματογράφος. Τα πέτρινα ερείπια και οι στομίες των σηράγγων που βλέπετε σήμερα στην κοιλάδα είναι απομεινάρια εκείνης της εποχής. Οι Σήραγγες Ταύρου είναι η πιο πυκνή περιοχή σηράγγων μεταξύ Hacıkırı και Belemedik, δηλαδή, το σημείο που βλέπετε το Varda το πρωί, είναι το ένα άκρο αυτής της ίδιας δύσκολης διαδρομής. Εδώ, μπορείτε επίσης να θυμηθείτε την ιστορία που λέγεται για το όνομα του χωριού: λέγεται ότι το όνομα προέρχεται από τη γερμανική εκδοχή της φράσης "bilemedik" (δεν μπορούσα να το καταλάβω), που χρησιμοποιούσαν οι ομάδες που εργάζονταν στις σήραγγες όταν δεν μπορούσαν να βρουν αμοιβαία λύση. Αυτή είναι μια λαϊκή ιστορία και έτσι αναφέρεται στις πηγές. Είναι επίσης γνωστό ότι 41 Γερμανοί εργάτες που πέθαναν από φυσικούς λόγους κατά τη διάρκεια των κατασκευαστικών εργασιών, τάφηκαν στο Belemedik. Μετά τον σταθμό, περπατήστε κατά μήκος του ποταμού Çakıt και θαυμάστε τις ιτιές. Σύμφωνα με το TRT Haber, ορισμένες από αυτές τις ιτιές είναι πάνω από διακόσια χρόνια. Το φθινόπωρο, τα φύλλα γίνονται κίτρινα και κόκκινα, και αυτή είναι η αγαπημένη εποχή

Το Μπελεμέντικ είναι ένας μικρός οικισμός στις πλαγιές των Ταύρων, δίπλα στο ποτάμι Τσακίτ, και αποτελεί ένα φυσικό πάρκο που το περιβάλλει. Σύμφωνα με την Περιφέρεια Ποζάντι, το Μπελεμέντικ απέχει 117 χιλιόμετρα από την Αττάλεια και 9 χιλιόμετρα από την Ποζάντι. Σύμφωνα με το Κέντρο Πολιτισμού, η πρόσβαση στον οικισμό γίνεται μέσω ενός χωματόδρομου που ξεκινά από το χωριό Ανμπας, κοντά στην Ποζάντι. Ο οικισμός βρίσκεται δίπλα στο ποτάμι, σε υψόμετρο περίπου 700 μέτρων από τη θάλασσα. Στις αρχές του 20ού αιώνα, το Μπελεμέντικ ήταν ένας από τους πιο πολυσύχναστους οικισμούς των Ταύρων. Σύμφωνα με τη Βρετανική Βικιπαίδεια, το 1907 ήταν το κέντρο των εργασιών κατασκευής της εταιρείας Philipp Holzmann στο πλαίσιο του σιδηροδρόμου της Βαγδάτης. Σύμφωνα με το πρακτορείο Anadolu, σε αυτό το εργοτάξιο, που είχε ιδρυθεί για την κατασκευή της γέφυρας Βάρντα και των 22 σηράγγων στα Ταύρους, εργάζονταν περίπου 5.000 Γερμανοί μηχανικοί και εργάτες. Στο εργοτάξιο είχαν κατασκευαστεί νοσοκομείο, σχολείο, συστήματα θέρμανσης και χώροι διαμονής. Τα ερείπια αυτών των κτιρίων, που έχουν υποστεί φθορές με την πάροδο των ετών, δίνουν σήμερα την εικόνα μιας ερειπωμένης πόλης. Σύμφωνα με τη Βρετανική Βικιπαίδεια, 41 Γερμανοί που απεβίωσαν κατά τη διάρκεια της επταετούς κατασκευαστικής περιόδου, λόγω ασθενειών και άλλων φυσικών αιτιών, τάφηκαν στο Μπελεμέντικ. Η Περιφέρεια Ποζάντι αναφέρει επίσης την ύπαρξη κτιρίων που χρησιμοποιούνταν από το γερμανικό προσωπικό εκείνη την εποχή, καθώς και ένα νεκροταφείο. Το όνομα του οικισμού συνδέεται επίσης με τον σιδηρόδρομο. Σύμφωνα με τη Βρετανική Βικιπαίδεια, το παλιό όνομα του χωριού ήταν Καραπινάρ, και σύμφωνα με μια πηγή, το όνομα "Μπελεμέντικ" είναι μια παραλλαγή της λέξης "bilemedik" (δεν μπόρεσα να καταλάβω). Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι ομάδες που σκάβουν τις σήραγγες από τις δύο άκρες, όταν δεν μπορούσαν να συναντηθούν στο κέντρο, ζητούσαν συγγνώμη λέγοντας αυτή τη λέξη, και η γερμανική προφορά της μετατράπηκε σε "Μπελεμέντικ". Σημειώνεται ότι ο πληθ Σύμφωνα με τον οδηγό του δήμου, στην πλατεία έχουν δημιουργηθεί χώροι κατασκήνωσης και χώροι για τροχόσπιτα, καθώς και μικρά εξοχικά σπίτια που ταιριάζουν με την τοπική αρχιτεκτονική. Η κοιλάδα φιλοξένησε ένα φεστιβάλ φύσης και φωτογραφίας τα έτη 2018 και 2019, και λόγω της φυσικής της ομορφιάς, έχει χρησιμοποιηθεί ως τοποθεσία γυρισμάτων για διάφορες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Ο οδηγός του δήμου αναφέρει επίσης το κάστρο Anahşa, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.800 μέτρων και προσφέρει θέα στην κοιλάδα, ως ένα από τα αξιοθέατα της περιοχής. Μια καλή ιδέα είναι να ξεκινήσετε την περιήγησή σας από την όχθη του ποταμού και να περπατήσετε μέχρι την πεδιάδα όπου βρίσκονται τα παλιά κτίρια της εποχής των Γερμανών. Μην εισέρχεστε στα ερειπωμένα κτίρια, καθώς οι τοίχοι είναι μερικές φορές κατεστραμμένοι, και είναι πιο ασφαλές να παρατηρήσετε τα ερείπια από έξω. Επειδή η σιδηροδρομική γραμμή είναι σε λειτουργία, αποφύγετε να πλησιάσετε τις ράγες και τις σήραγγες. Η καλύτερη εποχή για να επισκεφθείτε είναι το φθινόπωρο, όταν τα φύλλα αλλάζουν χρώματα, και την άνοιξη, όταν η βλάστηση είναι πλούσια. Το καλοκαίρι, η κοιλάδα είναι πιο δροσερή σε σύγκριση με την πεδιάδα του Çukurova. Επειδή το Belemedik αποτελεί μέρος της ίδιας σιδηροδρομικής ιστορίας με την Γέφυρα Varda, είναι λογικό να τα επισκεφθείτε και τα δύο την ίδια μέρα. Για τις πιο πρόσφατες πληροφορίες σχετικά με τις διαμονές και τις εγκαταστάσεις, επικοινωνήστε με τον Δήμο Pozantı.
Προβολή τοποθεσίαςΟδηγίες

Χάρτης διαδρομής

Πληροφορίες διαδρομής
ΠόληSeyhan, Adana
ΤύποςΔιαδρομές
Στάση4
Ημερομηνία19 Οκτωβρίου 2026
Radar TürkiyeΣυγγραφέαςRadar TürkiyeΈναρξη διαδρομής