Adana Müzesi (Müze Kompleksi)

Το Μουσείο της Αδάνης είναι ένα μεγάλο συγκρότημα μουσείων που βρίσκεται στην περιοχή Döşeme της επαρχίας Seyhan, στους ανακαινισμένους κτιριακούς χώρους του πρώην Εθνικού Εργοστασίου Κλωστοϋφαντουργίας, κοντά στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Σύμφωνα με πληροφορίες του Υπουργείου, το συγκρότημα αυτό παρουσιάζεται ως το μεγαλύτερο μουσείο της Τουρκίας και ως η μεγαλύτερη κατασκευή όπου η βιομηχανική κληρονομιά έχει μετατραπεί σε δημόσιο μουσείο. Εδώ διαβάζονται δύο ιστορίες: από τη μία, η αρχαιολογία της Τσουκουόβα που εκτείνεται σε χιλιάδες χρόνια, και από την άλλη, η ιστορία άνω μιας εκατονταετίας της βαμβακοκαλλιέργειας και της κλωστοϋφαντουργίας της πόλης. Η ιστορία του ίδιου του μουσείου ξεκινά στα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας. Το Μουσείο της Αδάνης ιδρύθηκε το 1924 και θεωρείται ένα από τα παλαιότερα δέκα μουσεία της Τουρκίας. Η πρώτη συλλογή δημιουργήθηκε με τη συγκέντρωση κολώνων και σαρκοφάγων που συλλέχθηκαν από την περιοχή και αποθηκεύτηκαν στην έδρα της Αστυνομίας. Το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό το 1928, στο μέγαρο της σχολής του τζαμιού Cafer Paşa, που βρισκόταν στην αρχή της γέφυρας Taşköprü, το οποίο δυστυχώς δεν σώθηκε. Η συλλογή μεταφέρθηκε στο κτίριο του Kuruköprü το 1950 και εκτέθηκε για πολλά χρόνια στο νέο κτίριο που άνοιξε στις 5 Ιανουαρίου 1972, στην περιοχή Reşatbey. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό το κτίριο δεν ήταν πλέον επαρκές για τη διατήρηση και την έκθεση των εκθεμάτων, οπότε το Υπουργείο αποφάσισε να μετατρέψει το παλιό εργοστάσιο σε συγκρότημα μουσείων και οι εργασίες ανακαίνισης ξεκίνησαν το 2013. Το ίδιο το εργοστάσιο αποτελεί ένα αξιοσημείωτο ιστορικό μνημείο. Το κτίριο ιδρύθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από την οικογένεια Simyonoğlu, η οποία ζούσε στην Αδάνη, ως εργοστάσιο παραγωγής νημάτων. Σύμφωνα με δύο διαφορετικές περιγραφές του Υπουργείου, η χρονολογία ίδρυσης είναι είτε το 1906 είτε το 1907. Το εργοστάσιο λειτούργησε με την ονομασία Εθνικό Εργοστάσιο Κλωστοϋφαντουργίας από το 1927 και σταμάτησε την παραγωγή τη δεκαετία του 1980. Το κτίριο καταχωρήθηκε ως βιομηχανική κληρονομιά το 2006. Σύμφωνα με πληροφορίες που Σε μια αίθουσα με γυάλινους τοίχους εκτίθενται αρχαίοι τάφοι της ρωμαϊκής περιόδου. Στον επιμήκη τάφο του Αχιλλέα, που βρέθηκε στην Ταρσό το 1958, απεικονίζεται η σκηνή της παράδοσης του Έκτορα, του ήρωα της Τροίας, ως λύτρο. Η αίθουσα με τα ψηφιδικά δάπεδα είναι το πιο εντυπωσιακό τμήμα του συγκροτήματος. Τα ψηφιδικά δάπεδα, που ανασύρθηκαν από ανασκαφές στο κέντρο της Ατάλεια και στις γύρω περιοχές, έχουν τοποθετηθεί στο έδαφος με τρόπο που να αντανακλά την αρχική τους διάταξη, και η συνολική έκταση είναι 850 τετραγωνικά μέτρα. Το ψηφιδικό δάπεδο που βρέθηκε στη Μίσις το 1956 και απεικονίζει την ιστορία του Νώε και του κατακλυσμού, θεωρείται το πρώτο ψηφιδικό δάπεδο που ανασύρθηκε στην περιοχή. Μετά το κλείσιμο του μικρού ψηφιδικού μουσείου στη Μίσις, αυτά τα έργα μεταφέρθηκαν εδώ. Το ψηφιδικό δάπεδο με θέμα τον Ιππόκαμπο και τον Έρωτα, που βρέθηκε στα θεμέλια μιας ρωμαϊκής βίλας στην αρχαία πόλη Αιγαία, παρουσιάζεται ως το μοναδικό στην Τουρκία που απεικονίζει τον Έρωτα πάνω σε θαλάσσια πλάσματα. Ένα άλλο σημαντικό έργο της αίθουσας είναι το ψηφιδικό δάπεδο με θέμα το Βασίλειο της Ειρήνης, το οποίο φέρει μια ελληνική επιγραφή και απεικονίζει ζώα να συνυπάρχουν ειρηνικά. Δύο ψηφιδικά δάπεδα με θέμα τη Θέτιδα, που προέρχονται από την Αναβάρζα και την Αιγαία, προσφέρουν την ευκαιρία να θαυμάσετε διαφορετικές ερμηνείες του ίδιου θέματος. Τα τμήματα που αφορούν τη βιομηχανία και την πόλη είναι ενσωματωμένα στις περιοχές παραγωγής και στις κοινωνικές εγκαταστάσεις του εργοστασίου. Το Δημοτικό Μουσείο παρουσιάζει την αστικοποίηση της Ατάλεια, τις παλιές αγορές, την ιστορία της εκπαίδευσης και τις επαγγελματικές ομάδες, χρησιμοποιώντας μακέτες και αναπαραστάσεις. Το Αγροτικό Μουσείο αναδεικνύει την ευφορία της πεδιάδας του Τζουκουρόβα, παρουσιάζοντας προϊόντα όπως το βαμβάκι, το καρπούζι, το ηλιόσπορο, τα εσπεριδοειδή, το σκληρό σιτάρι και το ζαχαροκάλαμο. Το Βιομηχανικό Μουσείο εξετάζει τη συμβολή του βαμβακιού στη βιομηχανία της πόλης, ενώ το Εθνικό Μουσείο Υφαντουργίας παρου