Από το Γιαρμπούργκαζ προς την Γιαλικιόι, στην περιοχή Τσατάλτσα: Το τείχος, η ανταλλαγή πληθυσμών και η Μαύρη Θάλασσα.

Ξεκινάμε κοντά στην περιοχή Altınşehir της Başakşehir, ακριβώς βόρεια, σε έναν βραχώδη λόφο δίπλα στον δρόμο που συνδέει το Halkalı με το Altınşehir. Η σπηλιά βρίσκεται περίπου ένα και μισό χιλιόμετρο από την βόρεια ακτή της λίμνης Küçükçekmece, σε μια πλαγιά που βλέπει προς την κοιλάδα Sazlıdere. Σταθμεύστε το όχημά σας σε κατάλληλο σημείο και περπατήστε μέχρι την βάση του λόφου. Αρχικά, παρατηρήστε τη γενική εικόνα της σπηλιάς. Ο βράχος αποτελείται από ασβεστόλιθο της εποχής του Εοκένου, και η σπηλιά δημιουργήθηκε από τα υπόγεια νερά που διέρρεαν μέσα από αυτόν. Θα δείτε δύο ξεχωριστές εισόδους σε διαφορετικά ύψη. Η επάνω είσοδος οδηγεί στο "Άνω Σπήλαιο", το οποίο ανοίγει σε μια ευρύχωρη αίθουσα περίπου δέκα μέτρων ύψους. Η κάτω είσοδος είναι η είσοδος του "Κάτω Σπηλαίου", ενός μακρού τούνελ που διασχίζει βαθιά μέσα στον βράχο. Σύμφωνα με τα αρχεία του έργου "Αρχαιολογικοί Τοποθεσίες της Τουρκίας", περίπου διακόσια σαράντα μέτρα μετά την κάτω είσοδο, το τούνελ διακλαδίζεται, και ένα από τα τμήματα στενεύει και τελειώνει. Σε αυτό το σημείο, μην προσπαθήσετε να μπείτε μέσα στη σπηλιά, καθώς η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός και φυσικός χώρος πρώτης κατηγορίας από το 2001. Η πραγματική αξία της επίσκεψης έγκειται στο να σταθείτε μπροστά από την είσοδο και να αναλογιστείτε γιατί αυτός ο τόπος είναι τόσο σημαντικός. Η σπηλιά παρουσιάστηκε στην επιστημονική κοινότητα στα μέσα του 19ου αιώνα, και οι πρώτες ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν το 1963 υπό την ηγεσία του Şevket Aziz Kansu και με τη διαχείριση του Kılıç Kökten. Το 1986, το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης πραγματοποίησε μια διάσωση, και μεταξύ 1988 και 1990, το ίδιο πανεπιστήμιο υλοποίησε ένα κοινό έργο με το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Berkeley. Οι ανασκαφές αυτές έδειξαν ότι ο παλαιότερος οικισμός μέσα στη σπηλιά χρονολογείται από την Παλαιολιθική Εποχή. Στο κάτω τμήμα της σπηλιάς, βρέθηκαν χιλιάδες οστά αρκούδων, καθώς και εργαλεία από ψαμμίτη. Στο άνω τμήμα, υπάρχουν στρώματα που ανήκουν στη Νεολιθική, την Χαλκολιθική και την Εποχή

Το Φυσικό Πάρκο Σάμλαρ είναι προσβάσιμο μέσω της διαδρομής που συνδέει την περιοχή Καγιαμπάσι με το χωριό Σάμλαρ και ακολουθεί την παλιά οδό προς την Εδίνε, φτάνοντας στην Άρναουτκιοϊ. Σύμφωνα με τις οδηγίες του Δήμου Μπασάκσεχιρ, καθώς πλησιάζετε στην Άρναουτκιοϊ μέσω της οδού Γκαζιόσμανπασα, ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος που ξεκινά αριστερά από την περιοχή Νόκτα οδηγεί στο πάρκο. Το πάρκο διαθέτει έξι εισόδους. Αν και η διεύθυνση καταγράφεται ως Μπασάκσεχιρ στα αρχεία του δήμου και της περιφέρειας, ορισμένες από τις εισόδους βρίσκονται κοντά στα σύνορα της Άρναουτκιοϊ. Το πάρκο αναγνωρίστηκε ως φυσικό πάρκο στις 11 Ιουλίου 2011 και συμπεριλήφθηκε στη λίστα του Γενικού Διευθυντή Διατήρησης της Φύσης και των Εθνικών Πάρκων του Υπουργείου Γεωργίας και Δασών. Μόλις μπείτε, το πρώτο πράγμα που θα σας τραβήξει την προσοχή είναι οι εκτεταμένες πεδιάδες που σχηματίζονται κάτω από τα πεύκα. Σε αυτές τις περιοχές, έχουν τοποθετηθεί πινακίδες, ξύλινα τραπέζια για πικνίκ, παιδική χαρά, τουαλέτες και νεροχύτες. Αντί να κάνετε πικνίκ σε αυτό το σημείο, σας προτείνουμε να κάνετε μια σύντομη πεζοπορία στο δάσος. Ακολουθήστε τα μονοπάτια, κατεβείτε προς την κοιλάδα ανάμεσα στα πεύκα και ακολουθήστε τον ήχο του νερού. Το ιστορικό στοιχείο του πάρκου είναι το φράγμα Σάμλαρ, που βρίσκεται στην κοίτη του ποταμού Σάμλαρ, ενός από τους μεγαλύτερους παραποτάμους του Σαζλντερα. Σύμφωνα με τα αρχεία της Περιφέρειας Μπασάκσεχιρ, το φράγμα χτίστηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου του Σουλτάνου Μαχμούτ Β', μεταξύ των ετών 1826 και 1828. Έχει ύψος λίγο πάνω από δέκα μέτρα, πλάτος δώδεκα μέτρα στην κορυφή και δεκαπέντε μέτρα στη βάση. Σταθείτε μπροστά από το φράγμα και παρατηρήστε πώς το σώμα του φράγματος διευρύνεται προς τη βάση. Το πάχος του τοίχου που συγκρατεί το νερό αυξάνεται προς τα κάτω. Κατά την οθωμανική περίοδο, μεγάλο μέρος του νερού της Κωνσταντινούπολης συλλεγόταν με τέτοια φράγματα και διοχετευόταν στην πόλη. Γι' αυτό, το Σάμλαρ, μετά τη σπηλιά,

Τα καλύτερα διατηρημένα τμήματα του τείχους του Αναστασίου βρίσκονται στα δασώδη βόρεια της Τσατάλτζα, γύρω από την περιοχή του Καρακόι. Σύμφωνα με την αγγλική έκδοση της Βικιπαίδειας, τα σημεία όπου μπορούν να δουν τα ερείπια είναι η διασταύρωση Γκιουμπόσπιναρ κοντά στο Καρακόι, η Χισαρτέπε στο Γιαλικώι, η Πινάρτζα στο Ιχσάνιε και το χωριό Κουρφάλι. Σε αυτό το σημείο, κατευθυνθείτε προς το δασικό τμήμα κοντά στο Καρακόι, καθώς το τείχος είναι καλύτερα διατηρημένο σε αυτά τα βόρεια δάση. Αφήστε το αυτοκίνητο σε ένα ασφαλές σημείο κατά μήκος του χωματόδρομου και πλησιάστε το τείχος με μια σύντομη πεζοπορία. Πρώτα, παρατηρήστε την τομή του τείχους. Οι τουρκικές πηγές αναφέρουν ότι οι εξωτερικές επιφάνειες είναι επενδεδυμένες με λαξευτές πέτρες, ενώ το εσωτερικό είναι κατασκευασμένο με μίγμα τσιμέντου και θραυσμάτων. Η παρουσία διαφορετικών υλικών και τεχνικών σε ορισμένα σημεία θεωρείται ότι αποτελεί ένδειξη μεταγενέστερων επισκευών. Όσον αφορά το πάχος, οι πηγές αναφέρουν τιμές λίγο πάνω από τρία μέτρα, ενώ σε ένα καλά διατηρημένο τμήμα έχει μετρηθεί ύψος άνω των πέντε μέτρων. Το τείχος φέρει το όνομα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αναστασίου Α' και θεωρείται ότι κατασκευάστηκε ή ανακαινίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, μεταξύ των ετών 507 και 512. Η αγγλική πηγή αναφέρει επίσης ότι υπάρχουν ενδείξεις ότι η οχύρωση υπήρχε και σε προηγούμενες περιόδους, κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Λέοντα και του Ζήνωνα. Το τείχος ξεκινούσε από την περιοχή Εβτσίκ Ισκέλεσι στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας και έφτανε στην ακτή του Μαρμαρά, δυτικά του Σιλίβρι. Οι πηγές αναφέρουν μήκη μεταξύ πενήντα δύο και πενήντα έξι χιλιομέτρων. Στο κέντρο της γραμμής, κοντά στο Καρακόι, βρίσκεται ένα ορθογώνιο οχυρό διαστάσεων 250 μέτρων επί 300 μέτρων. Οι πηγές σημειώνουν ότι λόγω του μήκους του, η φύλαξη του τείχους με λίγους στρατιώτες ήταν δύσκολη και ότι υπήρξαν πολλές επιθέσεις από τη δύση. Ο Εβλιά Τσελεμπί, στο ταξιδιωτικό του έργο, αναφέρει ότι τα τμήματα, τα θεμέλια και οι τάφροι αυτής της γραμμής, που εκ

Το Μουσείο της Ανταλλαγής βρίσκεται στο κέντρο της Τσατάλτζα, στην περιοχή Καλέιτσι, κοντά στην κεντρική πλατεία. Σύμφωνα με τη σελίδα του Ιδρύματος των Προσφύγων της Λωζάνης, το μουσείο αποτελείται από τρία τμήματα: το κύριο κτίριο, την Πλατεία της Ανταλλαγής και ένα πολιτιστικό κέντρο. Ξεκινήστε την επίσκεψή σας από την μικρή πλατεία και θαυμάστε την πρόσοψη του κύριου κτιρίου. Όπως αναφέρει το ίδρυμα, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως εμπορικός χώρος από έναν Έλληνα επιχειρηματία μεταξύ των ετών 1913 και 1923. Μετά την ανταλλαγή, πέρασε στην ιδιοκτησία του ταμείου, λειτούργησε ως υποκατάστημα της Τράπεζας Ziraat, το 1961 πωλήθηκε και για ένα διάστημα χρησιμοποιήθηκε ως σχολή ραπτικής. Το 1967, η οικογένεια Ölçer αγόρασε το κτίριο και, χρόνια αργότερα, το παραχώρησε στο ίδρυμα για να λειτουργήσει ως μουσείο. Το έργο ανακαίνισης σχεδιάστηκε από τα μέλη του ιδρύματος που είναι αρχιτέκτονες, και το μουσείο ιδρύθηκε σε συνεργασία με τον Δήμο της Τσατάλτζα, στο πλαίσιο του προγράμματος "Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα του Πολιτισμού 2010" της Κωνσταντινούπολης. Το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του στις 20 Δεκεμβρίου 2010 και θεωρείται το πρώτο μουσείο στην Τουρκία αφιερωμένο στο θέμα της μετανάστευσης. Μέσα στο μουσείο, περιηγηθείτε στα εκθέματα με τη σειρά τους και ξεκινήστε με τα υφάσματα. Τα χειροποίητα σεντόνια, τα κουρτίνες με κεντήματα, τα μαξιλαροθήκες και τα τραπεζομάντηλα αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής. Στο μουσικό τμήμα, εκτίθενται ένα ούτι, ένα μαντολίνο και ένα βιβλίο με παρτιτούρες, που ανήκαν στον συνθέτη Φαΐζ Καπαντσί, ο οποίος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Στην ενότητα με τα έπιπλα και τα οικιακά αντικείμενα, υπάρχουν χάλκινοι σκεύη, δίσκοι, πήλινα δοχεία, σίδερα και λάμπες αερίου. Στο τμήμα με τις φωτογραφίες και τα έγγραφα, ξεχωρίζει η φωτογραφική μηχανή που χρησιμοποιούσε ο Χαμζά Ρουστέμ Μπέι, ένας από τους πρώτους φωτογράφους της Κρήτης, καθώς και τα αρνητικά. Στο ίδιο τμήμα, υπάρχουν επίσης αιτήσεις για την εκκαθάριση της περιουσίας των ανταλλάξιμων και χάρτες της οθωμανικής περιόδου. Σύμφωνα με το Μητρώο

Το Φυσικό Πάρκο Τσιλίντζοζ βρίσκεται στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας, κοντά στην περιοχή Τσατάλκα, σε μια χερσόνησο βόρεια της Μπινκίλις. Σύμφωνα με τη σελίδα του στο Wikipedia, το πάρκο μπορεί να προσπελαστεί από δύο κατευθύνσεις: από το νότο, μέσω της Μπινκίλις και ενός δασικού δρόμου, ή από την ανατολή, ακολουθώντας τη διαδρομή της λίμνης Τέρκος, των χωριών Ορμανλί, Καρακατζόι και Γιαλικιόι. Από το Γιαλικιόι, η απόσταση προς το πάρκο είναι περίπου δέκα χιλιόμετρα. Το πάρκο έχει καταχωρηθεί ως φυσικό πάρκο από τη Γενική Διεύθυνση Προστασίας της Φύσης και των Εθνικών Πάρκων στις 11 Ιουλίου 2011. Λόγω της πλούσιας χλωρίδας και πανίδας της περιοχής, το 2005 κηρύχθηκε περιοχή προστασίας της άγριας ζωής, και ως εκ τούτου, το κυνήγι απαγορεύεται μόνιμα. Στην είσοδο, αφήστε το όχημά σας και κατευθυνθείτε προς την παραλία για να κατανοήσετε καλύτερα την περιοχή. Βόρεια της παραλίας, εκτείνεται μια αμμώδης παραλία μήκους δώσεκα εκατοντάδων μέτρων. Το ρέμα Τσιλίντζοζ εκτείνεται προς το βορρά και καταλήγει στη θάλασσα με ένα στενό, αμμώδες στόμιο, δημιουργώντας μια εκτεταμένη λίμνη περιτριγυρισμένη από καλάμια. Το πιο όμορφο σημείο αυτού του μέρους είναι η συνύπαρξη του δάσους, του ρέματος, της λίμνης και της θάλασσας σε μικρή απόσταση. Περπατήστε από την παραλία προς το στόμιο του ρέματος και παρατηρήστε το σημείο όπου το γλυκό νερό συναντά το αλμυρό. Στη συνέχεια, περιμένετε ήσυχα στην όχθη της λίμνης με τα καλάμια, καθώς στο πάρκο ζουν διάφορα είδη πουλιών, όπως η καραφάτι, ο πελαργός, ο γεράκι και ο ξυλοδρύπτης. Όταν φτάσετε στην άκρη του δάσους, θα δείτε ανατολικό δρυς, κόκκινο δέντρο, γυρλάκι και οξιά, καθώς και υπό αυτά, μυρτιά, λεβάντα, κουμαριά και αγριόφραγκο. Τα φυτά που αναπτύσσονται στις αμμώδεις περιοχές αποτελούν μια ξεχωριστή κοινότητα, οπότε προσέξτε να μην πατήσετε πάνω στην άμμο. Οι γκρεμοί και οι βραχώδεις περιοχές στα πλάγια του κόλπου προσφέρουν ένα καλό φόντο για φωτογραφίες, και το απόγευμα, το φως έρχεται από τη θ

Η τελευταία στάση της διαδρομής είναι το Yalıköy, ένας από τους πιο απομακρυσμένους οικισμένους της Θράκης, κοντά στην Κωνσταντινούπολη, και η παλιά του ονομασία ήταν Podima. Το χωριό βρίσκεται σε μια ακτή, περιτριγυρισμένο από δάση που αποτελούν συνέχεια των βουνών Istranca, και βρίσκεται σε τρεις πλευρές. Σύμφωνα με τη βικιπαίδεια, αυτό ήταν ιστορικά μια πόλη όπου ζούσαν Έλληνες, και κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής πληθυσμών του 1923, περίπου εξήντα τουρκικές οικογένειες από την Ελλάδα μεταφέρθηκαν σε άδεια σπίτια εκεί. Έτσι, η ιστορία που διαβάσατε νωρίτερα στο μουσείο, εκδηλώνεται εδώ, στους πραγματικούς δρόμους του χωριού. Αφήστε το αυτοκίνητο μέσα στο χωριό και περπατήστε προς την παραλία, παρατηρώντας πρώτα το μήκος της ακτής. Σύμφωνα με μια πηγή, η παραλία του χωριού εκτείνεται σε περίπου δώδεκα χιλιόμετρα. Στην παραλία, ξεχωρίζουν οι πολύχρωμες χαλίκια, που διαμορφώθηκαν από τα κύματα και ονομάζονται "χαλίκια Podima". Η ίδια πηγή αναφέρει ότι αυτά τα χαλίκια, παλαιότερα, ταξινομούσαν ανά χρώμα και μέγεθος και τα μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη, όπου τα χρησιμοποιούσαν για την επένδυση αυλών και κήπων. Η άμμος της περιοχής έχει επίσης οικονομική αξία: σύμφωνα με τη βικιπαίδεια, η εταιρεία Devlet Su İşleri χρησιμοποιεί την άμμο του Yalıköy για την επεξεργασία νερού. Οι κύριες πηγές εισοδήματος του χωριού είναι η δασοκομία και η αλιεία. Σε αυτή τη στάση, προτείνουμε να κάνετε μια μεγάλη βόλτα κατά μήκος της ακτής, αντί να μπείτε στη θάλασσα. Περπατήστε κατά μήκος της παραλίας, παρατηρήστε τα κύματα που χτυπούν τις ακτές και νιώστε την αλλαγή του ανέμου. Η αρχή και το τέλος του καλοκαιριού είναι οι πιο ήρεμες περίοδοι στην ακτή, και κατά το ηλιοβασίλεμα, το φως δημιουργεί μεγάλες σκιές στην άμμο. Εάν θέλετε να μπείτε στη θάλασσα, κάντε το όταν δεν φυσάει βοριάς και η θάλασσα είναι ήρεμη, και προτιμήστε να κολυμπήσετε κοντά στην ακτή, καθώς σε ορισμένα σημεία το βάθος αυξάνεται απότομα. Στο τμήμα Hisartepe του Yalıköy, υπάρχουν επίσης ερείπια του τείχους του Αναστάσιου. Εάν έχετε χρόνο, φανταστείτε την άκρη του τείχους που βρίσκεται κοντά στη θάλασσα. Έτσι, συνειδητοποιείτε πόσο κοντά στη Μαύρη Θάλασσα τελειώνει ο τοί