Anastasius Suru (Uzun Duvar)

Ο Αναστασιανός Τοίχος ήταν μια μακρά αμυντική γραμμή που εκτεινόταν από την Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Θάλασσα του Μαρμαρά, με σκοπό την προστασία της Κωνσταντινούπολης από επιθέσεις που προέρχονταν από την περιοχή της Θράκης κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι συγγραφείς του 6ου αιώνα και οι μεταγενέστερες πηγές τον αποκαλούσαν "Μακρύ Τείχος". Το όνομα "Αναστασιανός" προέρχεται από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αναστάσιο Α', ο οποίος κυβέρνησε από το 491 έως το 518. Σύμφωνα με τις πηγές, ο αυτοκράτορας διέταξε την κατασκευή ή την ανακαίνιση του τείχους μεταξύ των ετών 507 και 512, ενώ η διοίκηση της Τσατάλτζα αναφέρει τα έτη 507 έως 511. Οι αγγλικές πηγές σημειώνουν επίσης ότι υπάρχουν ενδείξεις για μια επιπλέον οχύρωση σε αυτή τη γραμμή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Λέοντα Α' το 469 και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ζήνωνα το 478. Σύμφωνα με τον Προκόπιο, ο οποίος έγραψε τον 6ο αιώνα, το τείχος, το οποίο βρισκόταν περίπου 65 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη, ήταν πολύ μεγάλο, αλλά όχι αρκετά ισχυρό λόγω της βιαστικής κατασκευής του, και απαιτούσε ένα μεγάλο στρατιωτικό σώμα για την προστασία του. Οι πηγές δίνουν διαφορετικά νούμερα για το μήκος του τείχους. Η αγγλική Wikipedia αναφέρει ότι το τείχος είχε αρχικά μήκος περίπου 56 χιλιόμετρα, ενώ ο Φερίδουν Ντιρμτεκίν υπολογίζει ότι ήταν περίπου 52 χιλιόμετρα. Η διοίκηση της Τσατάλτζα αναφέρει μήκος 45 χιλιομέτρων, από τα οποία τα 22 χιλιόμετρα είναι ακόμη ορατά σήμερα. Ο Αναστασιανός Τοίχος ξεκινά από την περιοχή του Έβτσικ Ισκέλεσι στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας, εκτείνεται βορειοδυτικά για μικρή απόσταση, στη συνέχεια στρέφεται προς τα νοτιοδυτικά και φτάνει στην Ισαρτέπε. Από εκεί, περνά κοντά από το Καρατζακιογλου, διασχίζει αρκετούς ρυάκια και κατεβαίνει προς τα νότια, παράλληλα με τον δρόμο μεταξύ των χωριών Κουρφαλλί και Γκιουμπουσπινάρ. Η γραμμή που περνά μέσα από το Κουρφαλλί συνεχίζει προς τα δυτικά, διασχίζοντας την περιοχή δυτικά του χωριού Φενέρ και φτάνοντας στην ακτή της Θάλασσας του Μαρμαρά, κοντά στο Κ Κατά τη διάρκεια του αιώνα αυτού, όπως αναφέρεται, οι εργασίες αποκατάστασης συνεχίστηκαν μέχρι τον 10ο ή 11ο αιώνα, σύμφωνα με τουρκικές πηγές. Με τα χρόνια, μεγάλο μέρος των λίθων του χρησιμοποιήθηκε σε νέες κατασκευές στα γύρω χωριά. Ο Εβλιά Τσελεμπί, στο ταξιδιωτικό του έργο, αναφέρει ότι κατά μήκος της διαδρομής από τη Σιλίβρι μέχρι την Τέρκος, ήταν ακόμα ορατά τμήματα των πύργων, των θεμελίων και των τάφρων, ενώ τα πανδοχεία και τα δημόσια κτίρια των γύρω χωριών είχαν κατασκευαστεί με τις πέτρες αυτού του τείχους. Οι οχυρώσεις της πύλης, που παρατηρήθηκαν σε καλή κατάσταση από τον Γερμανό ερευνητή Σούχαρντ το 1898, έχουν χαθεί αργότερα. Το καλύτερα διατηρημένο τμήμα του τείχους βρίσκεται σήμερα στις δασικές περιοχές στα βόρεια. Για να δείτε το τείχος, απαιτείται μια οργανωμένη επίσκεψη, καθώς μεγάλο μέρος των ερειπίων βρίσκεται μέσα στο δάσος και μακριά από τους χωματόδρομους. Το πιο εύκολο σημείο εκκίνησης, όπως υποδεικνύουν και οι πηγές, είναι η περιοχή γύρω από τα χωριά Καρατζακίοι και Γκιουμπόσπινάρ. Εκεί, μπορείτε να παρατηρήσετε την επιφάνεια του τείχους, κατασκευασμένη από μεγάλες πέτρες, μέσα από την πυκνή βλάστηση. Δεδομένου ότι τα ερείπια αποτελούν ένα ιστορικό μνημείο που πρέπει να προστατευτεί, είναι απαραίτητο να μην σκαρφαλώνετε πάνω στο τείχος και να μην προκαλείτε ζημιές στις πέτρες. Είναι δυνατή η πρόσβαση στο κέντρο της Τσατάλτσα και από εκεί η χρήση λεωφορείων για τα χωριά, ωστόσο, η πρόσβαση στα ερείπια συχνά απαιτεί αυτοκίνητο και περπάτημα. Για τις δασικές περιοχές, είναι σκόπιμο να φοράτε κλειστά παπούτσια, να έχετε μαζί σας νερό και έναν χάρτη που δεν απαιτεί σύνδεση στο διαδίκτυο, καθώς και μακριά παντελόνια για την προστασία από τα αγκάθια. Τα υδραγωγεία "Κουρσουν Γκέρμε" και "Μπαλλή Γκέρμε", για τα οποία αναφέρει η περιφέρεια, βρίσκονται επίσης κοντά στο Γκιουμπόσπινάρ και μπορούν να παρατηρηθούν στην ίδια περιοχή. Στα βόρεια, οι παραλίες των Γιαλικιόι και των Τσιλίνγκοζ, στην Μαύρη Θάλασσα, βρίσκονται κοντά στην ακτή, όπου το τείχος συναντά τη θάλασσα.