Ogon wiatraka – gra.

Adam, który prowadził samotne i odizolowane od świata życie, pewnego dnia słyszy pukanie do swoich drzwi. Osoba, która się melduje, jest dla niego zupełnie obca. Jej przybycie powoduje, że wspomnienia, które od lat były ukryte, zaczynają powoli wypływać na powierzchnię, a wraz z nimi pojawiają się rozliczenia z przeszłości, zwłaszcza z dzieciństwa i relacji z ojcem.

Adam, dorastał pod wpływem autorytetu swojego ojca; był zmuszany do bycia silnym, do braku strachu, do powstrzymywania łez i do zachowywania się "jak mężczyzna", a jego charakter kształtowała bardziej presja niż miłość. Jednak odziedziczył po ojcu nie tylko wspomnienia. Do jego życia przeniknęły również wartości, przekonania i wzorce zachowań, takie jak władza, strach, przemoc i rozumienie męskości, które są przekazywane z pokolenia na pokolenie w świecie zdominowanym przez mężczyzn.

W miarę jak pytania zadawane przez "Przybysza" stają się coraz bardziej dogłębne, granice między przeszłością a teraźniejszością zaczynają się zacierać. Mężczyzna musi zmierzyć się z ojcem, od którego uciekał przez lata, ze swoim dzieciństwem i, być może, przede wszystkim ze samym sobą.

Sztuka „Ogon wiatraka” autorstwa Savaşa Dinçela opowiada o konfrontacji mężczyzny z jego przeszłością, ukazując dziedzictwo męskości przekazywane z ojca na syna oraz to, jak patriarchalny system uwięzia mężczyznę w ramach, które sam stworzył.

Autor: Savaş Dinçel.

Reżyser: Aysun Kaplankara.

Asystent reżysera: Yasemin Seray Özbakır.

Dźwięk i światło: Bilgen Deveci.

Stroje i akcesoria: Yasemin Seray Özbakır.

Projektowanie wystroju wnętrz: Çağrı Turnalı.

Wykończenie dekoracyjne: Bilgen Fideci.

Aktorzy.

Çağrı Turnalı.

Efe Çetinel.

Rodzaj wydarzenia: Sztuka teatralna.

Kurtyna: Akt II.