Jaz

Koffi Kwahulé, jeden z najważniejszych współczesnych pisarzy francuskojęzycznych, autor książki "Jaz".
Chociaż tekst został napisany jak scenariusz sztuki, w rzeczywistości jest to partytura muzyczna. Język tekstu przypomina jazz.
Kwahulé, opierając się na estetyce muzyki, to bardziej wibracja, rytm, niż opowieść.
Sunar. Cisza, wybuchy, powtórzenia, improwizacje – to elementy jego dramaturgii.
Jest to metoda, która nie przedstawia opowieści odbiorcy, lecz wprowadza go w pewien obszar dźwiękowy.

W spektaklu "Jaz", który łączy elementy koncertu i teatru, poruszane są tematy traumy, ciszy i oporu.
Taniec, rytm rozpadu, przenoszony jest na scenę. Historia opowiedziana jest w sposób dramatyczny i realistyczny.
Nie, to muzyka, która łączy. Język sprawcy i język ofiary przenikają się, a tekst staje się...
Z każdym kolejnym powtórzeniem, niczym spirala, zagłębia się coraz bardziej. To coś więcej niż tylko opowieść.
W trakcie improwizacji, w Jaź, ciało, głos i rytm stają się jednym instrumentem.
Firdes Üçlertoprağı, występując na scenie, nie kreuje postaci, a raczej generuje pewien rodzaj wibracji.
Przenosi na scenę wibracje traumy, dźwięki, których nikt inny nie jest w stanie usłyszeć.
Jednak, gdy zamykamy oczy, przypomina nam nasze własne imię.