W Zeytinburnu, na zewnątrz murów, od Kazlıçeşme do Topkapı.

Wychodząc ze stacji Marmaray w Kazlıçeşme, skieruj się na ulicę Abay, znaną wcześniej jako Demirhane Caddesi. Fontanna znajduje się na tej ulicy, zaledwie kilka minut spacerem od stacji. Zgodnie z informacjami z Wikipedii, ulica Demirhane Caddesi rozpoczyna się przy murach obronnych i biegnie w kierunku stacji Zeytinburnu, dzieląc dzielnicę na dwie duże części. Po dotarciu do fontanny, najpierw przyjrzyj się jej całości: jest to budowla z kamienia, jednofrontowa, z kamiennym zbiornikiem. Na prostokątnym fragmencie, otoczonym dekoracyjnymi elementami, znajduje się wnęka z łukiem. Poszukaj małego, wypukłego ornamentu na kamieniu kluczowym łuku – na pierwszy rzut oka może być niezauważalny. Marmurowa inskrypcja nad łukiem nie jest oryginalna; stara inskrypcja, widoczna na zdjęciach z lat 30. i 40. XX wieku, zaginęła, a obecna została przepisana przez kaligrafa podczas renowacji w latach 2000. Najważniejsze jest spojrzenie na lustro znajdujące się wewnątrz wnęki. Pod inskrypcją w języku sülüs, napisaną na pięciokątnym tarczy, znajduje się figurka gęsi, nadająca nazwę dzielnicy, a przed nią gałązka o liściach w kształcie gwiazdy. Data podana w inskrypcji, wyrażona w systemie abjad, to rok 953 w kalendarzu hidżry, czyli lata 1546-1547, a jako osoba, która zleciła budowę fontanny, wymieniany jest Mehmed Bey. Uważa się, że ten Mehmed Bey to Aşık Pir Mehmed Çelebi, nauczyciel, który zmarł w Skopje. Kamień, na którym znajduje się rzeźba gęsi, jest znacznie starszy od samej fontanny. W 2002 roku poszukiwacze skarbów, w nadziei na znalezienie złota, rozbili marmur; po zbadaniu pozostałych fragmentów okazało się, że jest to bizantyjski marmur z V wieku. Po odwróceniu i połączeniu fragmentów pojawił się motyw kristogramu, co oznacza, że osmański rzemieślnik odwrócił bizantyjski kamień i wykonał na nim rzeźbę od tyłu. Marmur został odrestaurowany w 2010 roku, przywracając mu pierwotny wygląd. Evliya Çelebi w swojej książce "Podróże" pisze, że rzeźba gęsi pod łukiem tej fontanny, znajdującej się poza murami Yedikule, jest tak piękna, że nie da się jej opisać. Po obu stronach fontanny znajdują się okrągłe nisze oraz kamienie na ofiary – nie pomiń tych elementów. Teraz spójrz na dzielnicę za tobą. Zgodnie z informacjami z Wikipedii, po zbudowaniu przez Fatiha Sultana Mehmeda cytadeli Yedikule, ten obszar poza murami został przeznaczony dla rzeźników i garbarzy, a w tej okolicy powstało około 360 garb Źródło: Wikipedia, Kazlı Çeşme; Wikipedia, Kazlıçeşme; Urząd Gminy Zeytinburnu, Historia naszej gminy; Budak, Przegląd Nauk Politycznych Uniwersytetu Marmara.

Podczas zbliżania się do murów od strony Kazlıçeşme, z zachodu, można zobaczyć ich zewnętrzną powierzchnię. W tym miejscu nie widać wnętrza fortecy, a jedynie jej zewnętrzną część. Najpierw spróbujcie zrozumieć, jak zbudowano te mury. Mury obronne, wzniesione w czasach Teodozjusza II, składają się z trzech warstw: wewnętrzna, gruba mur, przed nią niższa mur zewnętrzna i na samym przodzie szeroki rów. Główna mur ma od 4,5 do 6 metrów grubości i około 12 metrów wysokości, natomiast mur zewnętrzny sięga 8,5 do 9 metrów. Zwróćcie uwagę na czerwone cegły wmurowane między kamieniami; nie są to tylko elementy dekoracyjne, ale wzmacniają mur, łącząc cegły z zaprawą. Rów miał 20 metrów szerokości i miejscami 10 metrów głębokości; wciąż można dostrzec w nim ściany poprzeczne, które go dzieliły na odcinki. Następnie skierujcie wzrok na Złotą Bramę. Złota Brama, ceremonialne wejście do miasta w czasach Bizancjum, była miejscem, przez które cesarze wkraczali do miasta podczas powrotów po zwycięskich bitwach oraz podczas uroczystości koronacyjnych. Kto był odpowiedzialny za budowę bramy, jest przedmiotem dyskusji; badacze podzielili się na tych, którzy uważają, że była to era Teodozjusza I, i tych, którzy przypisują ją Teodozjuszowi II; obecnie większość opowiada się za drugą opcją. W późniejszych okresach Bizancjum otwory bramy zostały zamurowane, zmniejszając ich rozmiar; z zewnątrz wciąż można zobaczyć górną część zamurowanego łuku między marmurowymi wieżami po obu stronach. Grawiura z 1685 roku pokazuje, że zewnętrzna strona bramy była ozdobiona płaskorzeźbami; fragmenty tych rzeźb znajdują się obecnie w Muzeum Archeologicznym w Stambule. Mehmed Fatih w 1458 roku zbudował Fortecę Yedikule, dodając trzy duże wieże do czterech istniejących wież na wewnętrznej stronie murów. Brama fortecy przestała pełnić swoją pierwotną funkcję i przez większość okresu osmańskiego była wykorzystywana jako skarbca, archiwum i więzienie państwowe. Poszukajcie również małej Bramy Yedikule, znajdującej się tuż obok fortecy; badacze mają różne poglądy na temat tego, czy brama ta jest dziełem Bizancjum, czy Osmańskiej. Teraz spójrzcie na zbocza murów, na zielone pasy otaczające rów i drogę. Według strony internetowej Ministerstwa Kultury i Turystyki, Ogrody Yedikule, rozciągające się u podnóża murów między Mevlanakapı a Yedikule, są żywym dziedzictwem, na którym uprawia się warzywa od ponad 1500 lat. Według źródeł podanych na Wikipedii, w rejestrach z 1735 roku wymieniono 344 ogrody, natomiast na mapie z 1835 roku Do Topkapı można dojść pieszo, pokonując około trzech kilometrów. Jeśli się zmęczecie, autobus linii MR11 kursuje w tym samym kierunku. Źródła: Wikipedia, Mury Konstantynopola; GoTürkiye, Mury Stambułu; Wikipedia, Yedikule; Wikipedia, Loże więzienne w Yedikule.

Po wyjściu z murów obronnych, docierając do Topkapı, po drugiej stronie drogi znajduje się rozległa, zielona przestrzeń – Park Kultury Topkapı, a muzeum znajduje się wewnątrz tego parku. Zgodnie z oficjalną stroną internetową muzeum, w przeszłości w tym miejscu znajdował się dworzec autobusowy w Trakii. Po przeniesieniu dworca, powstał park, a muzeum zostało otwarte dla zwiedzających w 2009 roku. Według Wikipedii, budowa parku rozpoczęła się w 1999 roku, a park rozciąga się na powierzchni 354 tysiące metrów kwadratowych. Zanim wejdziecie do muzeum, zatrzymajcie się przed wejściem i rozejrzyjcie się, ponieważ lokalizacja muzeum jest również częścią opowieści. Zgodnie z oficjalną stroną internetową, z miejsca, w którym znajduje się muzeum, widać po lewej mur obronny Edirnekapı, naprzeciwko mur obronny Topkapı, a po prawej mur obronny Silivrikapı. Topkapı to brama św. Romanosa w czasach Bizancjum, a jej nazwa pochodzi od dużego działa, które zostało umieszczone naprzeciw niej podczas oblężenia w 1453 roku. Wewnątrz muzeum zwiedzanie rozpoczyna się od wystawy. Ta sekcja, przygotowana przez historyków Erhana Afyoncuyu i Coşkuna Yılmaza, przedstawia historię miasta, od jego powstania, przez oblężenie, podbój, aż po działania budowlane Fatiha Sultana Mehmeda, za pomocą miniatur, grafik i obrazów. Nie spieszcie się podczas oglądania wystawy, ponieważ kontekst sceny, którą zobaczycie na górnej platformie, znajduje się właśnie tutaj. Na końcu wystawy przechodzicie przez krótki, ciemny korytarz, który prowadzi na platformę z panoramicznym obrazem. Obraz został namalowany na wewnętrznej powierzchni półkuli o średnicy 38 metrów i zajmuje powierzchnię 2350 metrów kwadratowych. Sekcja o powierzchni 650 metrów kwadratowych między obrazem a platformą jest w rzeczywistości trójwymiarowa; tutaj znajdują się repliki dział, wozów i beczek z prochem. Zgodnie z oficjalną stroną internetową, na obrazie znajduje się około 10 tysięcy postaci, a postacie te zaczynają się od wzrostu człowieka i stopniowo zmniejszają w kierunku horyzontu. Kiedy wchodzicie na platformę, podnieście głowę: niebo wydaje się niekończąco rozciągać się od górnej części obrazu, tworząc kopułę, więc trudno jest określić, gdzie obraz się kończy. Muzeum tłumaczy początkowe, krótkie uczucie zdumienia, które odczuwają odwiedzający, tym, że obraz nie ma wyraźnego początku ani końca. Następnie powoli obejrzyjcie panoramę i zwróćcie uwagę na uszkodzenia murów. Zgodnie z Wikipedią, uszkodzone fragmenty murów i ich rozmiar zostały odtworzone na podstawie raportu o naprawach murów, który został przedstawiony pierwszemu gubernatorowi Stambułu, Hızır Beyowi. Obraz jest owoc

Świątynia, położona na obrzeżach Topkapı, przy skrzyżowaniu starej ulicy Davutpaşa, cmentarza Topkapı i autostrady E-5, jest oddalona o kilka minut spacerem od hotelu Panorama. Zgodnie z Encyklopedią Islamu (TDV), budowla znana jest również jako Mecid-i Takyeci İbrahim Çavuş, Arakiyeci İbrahim Ağa i Takkeci Camii. Zlecił jej budowę İbrahim Ağa, a nazwa pochodzi od zawodu, którym się zajmował – produkcją nakryć głowy. Przed wejściem na dziedziniec, zwróćcie uwagę na umywalnię znajdującą się w rogu. Ta umywalnia, najstarsza część kompleksu, została zbudowana w 1578 roku przez İbrahim Agę, jak wynika z inskrypcji znajdującej się wewnątrz świątyni. Marmurowa inskrypcja na fontannie naprzeciwko umywalni informuje, że została ona dobudowana w 1820 roku przez Sadrazama Derviş Mehmed Paşa; jest to ostatnia budowla dodana do kompleksu. Inskrypcja nad wejściem do meczetu wskazuje, że budowa została ukończona w 1592 roku, natomiast druga umywalnia, znajdująca się obok wschodniego wejścia na dziedziniec, pochodzi z lat 1593-1594. Z zewnątrz meczet wydaje się skromny: jest to niewielka budowla o dachu dwuspadowym, zbudowana z naprzemiennie układanych kamieni i cegieł, z dwurzędowym gankiem wspartym drewnianymi słupami. W ganku zewnętrznym znajduje się osiemnaście, a wewnątrz osiemnaście drewnianych słupów. TDV podkreśla, że mimo skromnych rozmiarów, meczet jest ważny ze względu na technikę budowlaną i bogactwo wnętrza, a szczegóły, które są trudne do zauważenia w podobnych budowlach, są tutaj łatwo widoczne. Minaret, zbudowany z kamienia, znajduje się w północno-zachodnim rogu; ma kwadratową podstawę, szesnastokątną wieżę i pojedynczy balkon. Aby zwiedzić meczet, wybierzcie czas poza godzinami modlitwy, zdejmijcie buty, ubierzcie się w odzież zakrywającą ramiona i kolana oraz zachowujcie ciszę. Po wejściu, najpierw spójrzcie w górę. Zgodnie z TDV, drewniana kopuła o średnicy około 5,5 metra, która pokrywa wnętrze, nie jest widoczna z zewnątrz; jest ukryta pod dachem i opiera się na ośmiokątnej belce, ozdobionej drewnianymi maswerkami. Wnętrze jest prawie kwadratowe; TDV podaje wymiary około 11,2 i 11,7 metra oraz wysokość około 6,2 metra. Balustrada opiera się na ośmiu drewnianych słupach i biegnie wzdłuż całej północno-zachodniej ściany. Następnie zwróćcie uwagę na ściany. Prawie połowa powierzchni ścian jest pokryta płyt Został odrestaurowany w czasach Mahmuda, a w 1985 roku, dzięki pracom Generalnego Zarządu Fundacji, na drewnianych słupach ujawniły się zdobienia. Budowla została gruntownie odnowiona po 2005 roku. Po powrocie można wsiąść do tramwaju linii T1 w Topkapı lub wysiąść z autobusu MR11 na Kazlıçeşme i przesiąść się do Marmaray. Źródło: Encyklopedia Islamu TDV, Kompleks Takkeci İbrahim Ağa; Wikipedia, Kompleks Takkeci İbrahim Ağa.