W İnciraltı: widok na statek, las i lagunę, a także możliwość dojazdu kolejką linową do zapory.

Rozpocznij swoją wizytę na przystani Güne İnciraltı, w miejscu, gdzie ulica Başak w Balçova spotyka się z morzem. Z daleka widać szare konstrukcje; to İzmir Müze Gemiler, czyli muzeum okrętów w Izmirze, będące najwyższej klasy muzeum wojskowe podległe Dowództwu Marynarki Wojennej. Muzeum powstało w 2006 roku w wyniku podpisania protokołu między Gładką Radą Miasta Izmir a Dowództwem Południowego Obszaru Marynarki Wojennej, a swoje podwoje otworzyło 1 lipca 2007 roku, w dniu obchodów Dnia Kabotażu. Początkowo w muzeum znajdowały się tylko fregata i okręt podwodny; w 2014 roku na pokładzie fregaty umieszczono helikopter, a w 2015 roku – torpedowiec. Najłatwiej zacząć zwiedzanie od największego okrętu, fregaty TCG Ege. Fregata ta, znana jako USS Ainsworth w amerykańskiej marynarce w latach 1973-1994, dołączyła do tureckiej marynarki w 1980 roku i zakończyła służbę w 2005 roku. Okręt ma 134 metry długości i podczas służby obsługiwany był przez załogę liczącą 286 osób. Po wejściu na pokład zwróć uwagę na jednowarzelową armatę na dziobie oraz platformę dla helikoptera na rufie; helikopter AB 212, znajdujący się na platformie, został wyprodukowany we Włoszech w 1977 roku i wykorzystywany był do poszukiwania i zwiadu podwodnego. Niektóre części wnętrza fregaty zostały przekształcone w salę konferencyjną i przestrzeń wystawową, podczas gdy inne komory zachowały swój oryginalny wygląd. W tych sekcjach, od centrum operacji bojowych po salon nawigacyjny, znajdują się urządzenia i sprzęt, a manekiny ilustrują sposób wykorzystania pomieszczeń. Nie zapomnij poszukać symboli na emblemacie okrętu: efę (symbol odwagi), gołębia (symbol pokoju) i smoka (symbol siły). Drugim okrętem jest okręt podwodny TCG Pirireis, który jest jedną z najpopularniejszych części muzeum. Okręt podwodny, zbudowany w Stanach Zjednoczonych w latach 1949-1951 pod nazwą USS Tang, dołączył do tureckiej marynarki w 1980 roku i służył do 2004 roku. 87-metrowy kadłub podzielony jest na siedem komór, w których mieszkało 84 osoby. Wyobraź sobie, że tylu ludzi dzieliło tę samą przestrzeń przez okres patroli trwających nawet 50 dni; to właśnie trudne warunki życia marynarzy w ograniczonych przestrzeniach jest tym, co muzeum chce najbardziej przekazać swoim odwiedzającym. Wnętrze okrętu podwodnego jest naprawdę ciasne, dlatego warto nosić torbę przed sobą, a nie na plecach, aby ułatwić poruszanie się. Trzecim ok Po wyjściu z nabrzeża, idź wzdłuż wybrzeża na wschód, tak aby morze znajdowało się po twojej lewej stronie. Następny przystanek, czyli miejski park, znajduje się w odległości nieco powyżej dwóch kilometrów. Źródło: Wikipedia, Statki-muzea w Izmirze; Muzea w Turcji, Muzeum Morskie w Izmirze.

Kiedy wchodzisz z brzegu do miejskiego lasu, pierwszą rzeczą, którą zauważasz, jest zmiana dźwięków; szum ulicy i miasta szybko znika wśród drzew. Ten obszar, znany jako Yenikale Burnu, do 1999 roku był miejscem składowania odpadów. Zalesianie rozpoczęło się pod koniec 2004 roku i zakończyło w czerwcu 2006 roku; co oznacza, że las, który otacza Cię, wyrosł na terenie dawnego wysypiska. Wiedząc to, spacerując, możesz dostrzec, jak drzewa opowiadają historię odnowy miasta. Obszar ten rozciąga się na 622 hektarów i jest jednym z najbardziej charakterystycznych terenów zielonych w Izmirze. Las znajduje się w dzielnicy Bahçelerarası w Balçova i sąsiaduje bezpośrednio z brzegiem Zatoki Izmir.

W lesie rośnie ponad 20 tysięcy drzew, a różnorodność gatunków sprawia, że spacer może zamienić się w obserwację przyrodniczą. Aleje topoli i cyprysów wyznaczają trasy, a między nimi rosną dęby, klony, kasztany, jesiony, lipy, sosny, drzewa morwowate, magnolie i palmy. Wiosną, w tygodniach kwitnienia drzew morwowatych i róż, las staje się najbardziej kolorowy. Trasy spacerowe i ścieżki rowerowe przebiegają przez las, a wzdłuż nich znajdują się miejsca do odpoczynku. Poświęć godzinę na spokojny spacer, a następnie usiądź w cieniu i podziwiaj statki, które widziałeś rano.

W ostatnich latach nastąpiły istotne zmiany w użytkowaniu lasu, o których warto wiedzieć przed wizytą. W tym obszarze, który przez długi czas był miejscem pikników, zakazano rozpalania ognisk, a kontrole ze strony służb porządkowych zostały zwiększone. Wzmocniono również środki bezpieczeństwa; po północy wstęp do lasu jest zabroniony. W ramach programu odnowy, zainicjowanego przez Gminę Metropolitan Izmir, tereny piknikowe są wyłożone kostką brukową, a stare altany, fontanny i place zabaw są odnawiane. Nowe ławki, miejsca do siedzenia i toalety są również częścią tego projektu; jeśli w niektórych obszarach trwają prace, omiń je. Zabierz ze sobą jedzenie i zjedz je na świeżym powietrzu, a następnie wyrzuć śmieci do odpowiednich pojemników.

Las co roku w maju, w tygodniu 19 maja, jest gospodarzem Festiwalu Młodzieży w Izmirze; w tym tygodniu las jest bardzo zatłoczony, więc jeśli chcesz spokojnego spaceru, wybierz inny termin. W pobliżu lasu znajduje się parking, terminal autobusowy i pole kempingowe, co czyni go łatwym miejscem spotkań dla osób podróżujących samochodem. Dla rodzin z dziećmi, place zabaw oferują idealne miejsce na odpoczynek. Długie aleje topoli i cyprysów, nawet w południe, tworzą piękne cienie, idealne do fotografowania. Kieruj się na zachodni brzeg lasu, aby dotrzeć do następnego punktu; las

Laguna Çakalburnu znajduje się na zachodzie miejskiego lasu İnciraltı, w płytkiej strefie wodnej oddzielającej zatokę od lądu. Nazywana również dawniej zatoką Çakalburnu, nazwa ta przypomina o tradycyjnym połowie ryb, która kiedyś była tu praktykowana w regionie Morza Śródziemnego. Laguna jest obszarem chronionym pierwszego stopnia i została uznana przez ministerstwo za szczególnie wrażliwy obszar, który wymaga ścisłej ochrony. Zarejestrowano tu aż sto dwadzieścia jeden gatunków ptaków, co jest wyjątkowym zjawiskiem dla miasta. W tym miejscu nie chodzi o szybki spacer, ale o zatrzymanie się i obserwację.

Wybierz punkt na trasie, z którego dobrze widać trzciny i wodę, i cicho poczekaj. Najprawdopodobniej jako pierwsze zobaczysz flamingi, które można obserwować w lagunie przez cały rok, żywiąc się krabami i roślinnością wodną. Przy dokładniejszej obserwacji można dostrzec również pelikany (szczebiotniki i białe pelikany), kormorany, rybitwy i sroki. Latem dominują bociany, mewy śródziemnomorskie i słowiki. Zimą lagunę zasiedlają ptaki wodne, takie jak kaczki, łabędzie, sroki i brodzące. Małe i szybkie ptaki, takie jak rycyki, można zobaczyć na gałęziach i palach wzdłuż brzegu.

Aby nie spłoszyć ptaków, nie zbliżaj się do linii brzegowej, nie rozmawiaj głośno i trzymaj psa na smyczy. Lornetka znacznie poprawi wrażenia z tego miejsca, ale jeśli jej nie masz, użyj zoomu w telefonie, pamiętając, aby nie zbliżać się do ptaków. Najlepsze warunki do obserwacji są o świcie i o zmierzchu, kiedy światło jest miękkie. Przyjazd do laguny po południu również może zapewnić piękne widoki, gdy ptaki odbijają się w wodzie. Najbardziej ruchliwe okresy to wiosna i jesień, kiedy ptaki migrują. Jeśli nie znasz nazw ptaków, przewodnik lub aplikacja do rozpoznawania ptaków mogą zamienić te kilkadziesiąt minut w mini-lekcję.

Laguna ma również swoją ciemną stronę, której nie można ignorować. W ostatnich latach zaobserwowano spadek liczebności ptaków, a glony morskie, które wcześniej były problemem tylko w lecie, teraz mogą pokrywać powierzchnię laguny również zimą, co jest związane z zanieczyszczeniem zatoki. Naukowiec z Uniwersytetu Dokuz Eylül wyjaśnia, że do lat 90. ptaki latały do Halkapınar, ale po jego zanieczyszczeniu zaczęły przylatywać do Çakalburnu. Jeśli w danym dniu woda będzie miała intensywnie zielony kolor, to właśnie ten problem będzie widoczny. Dlatego czas spędzony w tym miejscu to wyraz szacunku; opuść to miejsce bez pozostawiania śladów i bez zabierania czegokolwiek. Po opuszczeniu laguny trasa prowadzi wzdłuż wybrzeża; aby dotrzeć do dolnej stacji kolejki linowej w centrum Bal

Stacja dolna kolejki linowej znajduje się w Balçova, na wzgórzu Yeşiloğlu, a linia prowadzi do szczytu góry Dededağı. Historia tej kolejki rozpoczęła się w 1970 roku: burmistrz Balçova w tamtym czasie, zainspirowany kolejką linową, którą widział w mieście Brașov w Rumunii, zapoznał się z obiektem w Bursie i w 1972 roku podpisał umowę z firmą z siedzibą w Niemczech. Linia została oddana do użytku 24 marca 1974 roku i stała się drugą najstarszą kolejką linową w Turcji, po tej w Bursie. W 2008 roku została zamknięta ze względów bezpieczeństwa, a w 2013 roku rozpoczęto budowę nowego obiektu. Zmodernizowana kolejka została ponownie otwarta 31 lipca 2015 roku. Obecnie obiekt jest zarządzany przez firmę İZULAŞ, należącą do gminy metropolitalnej Izmir.

Po zakupie biletu, poświęć chwilę, aby obserwować ruch kabin. Na trasie znajduje się dwadzieścia kabin, z których każda może pomieścić osiem osób, a całość obiektu może przewieźć do 1200 pasażerów na godzinę. Długość trasy wynosi nieco ponad 810 metrów, a różnica wysokości między stacjami dolną i górną to ponad 350 metrów. Podróż trwa około trzech minut; przez ten krótki czas nie odrywaj wzroku od okna. Wraz ze wzrostem, za oknem rozpościera się panorama: wybrzeże İnciraltı, które zwiedzaliście rano, zieleń miejskiego lasu i błyszcząca woda laguny, jak na mapie. Spróbuj usiąść po stronie, która jest zwrócona na północ, ponieważ stamtąd widok na zatokę jest najbardziej rozległy.

Stacja górna znajduje się na wysokości 408 metrów nad poziomem morza i otoczona jest drzewami, tworząc przyjemne miejsce na odpoczynek. Najpierw udaj się na taras z widokiem na zatokę i spróbuj odczytać panoramę, którą widzieliście rano: nabrzeże, las, laguna i całe wybrzeże miasta. Następnie odwróć się w stronę południa; z góry Dededağı można podziwiać widok na tamę, a jezioro tamy Balçova, które jest ostatnim punktem na dzisiejszej trasie, będzie widoczne z tego miejsca, ukryte w lesie. Ten punkt widokowy jest najlepszym sposobem, aby zrozumieć, dokąd prowadzi trasa, którą zaraz będziecie pokonywać pieszo. Na górze znajdują się miejsca na piknik i krótkie szlaki turystyczne; zrób sobie przerwę w tym przyjemnym miejscu i zjedz coś.

Kolejka linowa jest zamknięta w poniedziałki ze względu na regularne przeglądy, a także może być czasowo wyłączona z powodu okresowych prac konserwacyjnych, które trwają kilka miesięcy w roku. Podczas tych przeglądów sprawdzane i naprawiane są liny nośne, silniki i systemy bezpieczeństwa; dlatego przed wyjazdem konie

Ostatni przystanek tego dnia to zbiornik zaporowy, ukryty w lesie za Balçova. Zapora Balçova, zbudowana w latach 70. i 80. XX wieku, ma na celu dostarczanie wody pitnej z rzeki Ilıca. Konstrukcja zapory, wykonana z kamienia, wznosi się na wysokość 73 metry nad dnem rzeki, a w normalnym stanie zbiornik zajmuje powierzchnię około 35 hektarów. Widok na zbiornik, który widzieliście z kolejki linowej, to miejsce, do którego teraz dotrzecie pieszo. Dwa godziny, które przeznaczycie na ten odcinek, to czas poświęcony przede wszystkim samej drodze.

Spacer rozpoczyna się od ścieżki gruntowej za hotelem termalnym i prowadzi do szlaków pieszych wokół zapory, które stały się popularnym miejscem wśród mieszkańców Izmiru, pragnących spędzić weekend w naturze. Ścieżka prowadzi przez las sosnowy; zapach żywicy i cień sprawiają, że nawet latem spacer jest przyjemny. Podczas wędrówki od czasu do czasu odwróćcie się i spójrzcie w kierunku miasta; przez drzewa widać zatokę. Obserwowanie, jak wędrowcy wymieniają się pozdrowieniami na szlaku, to piękna tradycja; nie zapomnijcie odpowiedzieć na powitania. Na końcu drogi, gdzie drzewa się rozstają, ukazuje się zbiornik zaporowy, a tam, na chwilę, zmęczenie całego dnia się ulotni.

Usiądźcie na kamieniu nad brzegiem i podziwiajcie kolor wody. Konstrukcja zapory, wykonana z kamienia, zamyka jeden brzeg zbiornika, a otaczające zbocza są całkowicie porośnięte lasem. To jedno z źródeł wody pitnej dla Izmiru; w latach obfitych opadów zbiornik napełnia się tak bardzo, że konieczne jest wypuszczanie nadmiaru wody. Dlatego traktujcie ten zbiornik nie jak miejsce do pływania czy pikniku, ale jako źródło wody; nie wchodźcie do wody i zabierzcie ze sobą wszystko, co przyniesiecie. Najlepsze światło do fotografowania to późne popołudnie; wraz z zachodem słońca cień drzew sosnowych sięga aż do wody.

Dla tych, którzy chcą odbyć dłuższą wędrówkę, w tej samej okolicy znajduje się szlak Behzat Tepe. Wspinaczka i zejście z wzgórza, położonego na wysokości 740 metrów, zajmuje około trzech godzin, a z jego szczytu można podziwiać panoramę zbiornika i miasta. Ten szlak jest zbyt długi, aby zmieścić się w planie na ten dzień; sugerujemy, aby poświęcić na niego osobny poranek. Unikajcie wędrówki w upalne popołudnia, szczególnie latem; najlepszy czas na ten szlak to jesienne i zimowe poranki. Załóżcie solidne buty, zabierzcie wystarczającą ilość wody i kapelusz; szlak jest miejscami stromy i zawiera odcinki bez cienia. Uważajcie, aby zejść przed zmrokiem; chodzenie po ścieżce gruntowej w ciemności jest trud