Balçova Barajı

Zapora w Balçova to tama wodna, położona na południowych zboczach lasów w Balçova, nad rzeką Ilıca. Balçova, najmniejsza pod względem powierzchni dzielnica Izmiru, sąsiaduje z morzem na północy, a na południu znajdują się lasy i góry. Znalezienie tak wąskiego jeziora górskiego, otoczonego lasami sosnowymi, tak blisko centrum miasta, jest zaskakujące nawet dla mieszkańców Izmiru. **Dane zapory:** Zgodnie z informacjami z Wikipedii, zapora została zbudowana w latach 1970-1980, natomiast lokalne media podają, że projekt został zrealizowany przez Państwowe Przedsiębiorstwo Gospodarki Wodnej (DSİ) w 1972 roku. Zapora, wykonana w technologii betonowej, ma objętość około 1 miliona metrów sześciennych, a jej wysokość od dna rzeki wynosi 73 metry. W normalnym stanie wody, objętość jeziora wynosi 8,25 miliona metrów sześciennych, a jego powierzchnia to 0,35 kilometra kwadratowego. Zapora jest jednym z źródeł zaopatrzenia Izmiru w wodę pitną i jej poziom jest monitorowany przez firmę IZSU, podobnie jak w przypadku innych dużych zapór, takich jak Tahtalı i Gördes. W jednym z komunikatów IZSU podano, że po okresie opadów, poziom wody w zbiorniku przekroczył 78% i że DSİ wypuściło część wody, aby zapobiec powodzi. Biolog z Uniwersytetu Egejskiego stwierdził, że kanały odpływowe z zapory zasila lagunę Çakalburnu, położoną na wybrzeżu, a budowa zapory zmieniła bilans wodny laguny. To pokazuje, że jezioro górskie i obszar podmokły na wybrzeżu są częścią tego samego systemu wodnego. **Zapora i kolejka linowa:** Kolejnym śladem zapory w historii miasta jest kolejka linowa w Balçova. Według lokalnych mediów, ówczesny burmistrz Balçova, zainspirowany pięknym sztucznym jeziorem utworzonym przez zaporę na szczycie Dededağı, zaplanował budowę tam miejsca rekreacyjnego i kolejki linowej. Kolejka linowa, uważana za drugą w Turcji po Uludağ, została uruchomiona w 1974 roku. Linia łączy szczyt Yeşiloğlu z wierzchołkiem Dededağı, a górna stacja znajduje się na wysokości 418 metrów nad poziomem morza. Z powodów bezpieczeństwa, kolejka linowa została zamknięta w 2008 roku, a następnie odbudowana i ponownie uruchomiona 31 lipca 2015 roku. Obecnie, odwiedzający, którzy wjeżdżają kolejką linową na Dededağı, mogą podziwiać widok na jezioro zaporowe z góry. Jest to najłatwiejszy sposób na zobaczenie zapory dla osób, które nie mogą chodzić. Należy sprawdzić aktualne komunikaty operatora, aby dowiedzieć się, w jakie dni kolejka linowa jest czynna. **Szlaki piesze:** Trasy objęte aplikacjami do pieszych wędrówek różnią się długością, dlatego przed wyruszeniem w drogę zaplanuj trasę, korzystając z mapy. Praktyczne wskazówki: Ścieżki miejscami są strome i mają luźną nawierzchnię, dlatego załóż buty trekkingowe dobrze stabilizujące kostkę i zabierz wystarczającą ilość wody. Unikaj wędrówek w godzinach największego upału w lecie i planuj je na wczesny poranek. W okresach wysokiego ryzyka pożarów lasów dostęp do obszarów leśnych może być ograniczony, dlatego przed wyjściem sprawdź aktualne komunikaty. Ze względu na to, że zbiornik jest źródłem wody pitnej, nie wchodź do jeziora, nie rozpędzaj ogniska na brzegu i nie zostawiaj śmieci. Konstrukcja zbiornika i obiekty techniczne należą do instytucji publicznych, dlatego należy przestrzegać ograniczeń wprowadzonych przez podmioty zarządzające. Jeśli wędrujesz po trasie po raz pierwszy, bezpieczniej jest zrobić to w grupie lub z osobą, która zna trasę. Dojazd i otoczenie: Można dojechać komunikacją miejską, korzystając ze stacji metra linii M1 w Balçova lub autobusami kursującymi do Balçova, a następnie dotrzeć do obszaru, gdzie znajdują się obiekty termalne. Historia Balçova sięga czasów, gdy w dolinie znajdowały się źródła termalne, a Agamemnon Kaplıcaları, pozostałość po czasach rzymskich, są najstarszym znanym zabytkiem tego regionu. Według lokalnych przekazów, w wodach tych leczyły się żołnierze Agamemnon, o których mowa w eposach Homera. Po wędrówce można zejść na brzeg i podziwiać İnciraltı Kent Ormanı (miejski las) oraz lagunę Çakalburnu, co pozwoli również zobaczyć, jak daleko sięga woda ze zbiornika.