W Döşemealtı znajdują się pozostałości hanów z okresu Seljuków oraz brama Pisidia.

Po drodze z Antalyi na północ, w kierunku Burduru, około 18 kilometrów od centrum miasta, w pobliżu Yeşilbayır, znajduje się kompleks Evdir Han. Budowla znajduje się około 1 kilometra na wschód od drogi Antalya-Korkuteli; należy podążać za znakami i zaparkować pojazd w miejscu znajdującym się przed fasadą południową. Ten han jest najstarszą budowlą na trasie: choć marmurowa inskrypcja, składająca się z trzech wierszy, nie zachowała się do dziś, Encyklopedia Islamu (TDV) wskazuje, że na podstawie badań Riefstahla z 1928 roku, budowla pochodzi z okresu panowania Izzeddina Keykavusa I, czyli z lat 1211-1220. Urząd gminy Döşemealtı datuje budowlę na lata 1210-1219, nadając jej imię tego samego sułtana; obie daty wskazują na początek XIII wieku. Przed zbliżeniem się do wejścia, warto obejść budowlę z zewnątrz. Han ma kształt prostokąta o wymiarach 54 na 67,6 metra, zorientowanego z północy na południe, i otoczony jest czternastoma filarami; po trzy filary znajdują się na fasadach wschodniej i zachodniej, a po dwa na pozostałych. Ściany są wykonane z regularnie układanych kamieni, osadzonych w zaprawie; na powierzchni kamieni widoczne są liczne ślady pracy kamieniarskiej, a przy dokładnym przyjrzeniu się można zauważyć powtarzanie się tych samych znaków na różnych kamieniach. Następnie należy dojść do centralnego portalu na fasadzie południowej. Portal wystaje poza płaszczyznę ściany; choć jego górna część została zniszczona, zachowane fragmenty stanowią najbardziej zdobioną część budowli. Korytarz portalu jest ozdobiony siedmioma rzędami maswerków; po bokach znajdują się cylindryczne kolumny, a nad nimi – łuk ostry, opierający się na maswerkach. Dekoracje są wykonane z marmuru i mają charakter geometryczny: na szerokim pasie otaczającym portal znajdują się gwiazdy z dziesięcioma ramionami, na łuku – okręgi połączone z motywami węzłowymi i kształtami przypominającymi trójkąty, a w maswerkach – motywy wachlarzy i ostryg. Korytarze dwóch małych nisz znajdujących się po obu stronach portalu są ozdobione trzema rzędami maswerków. Fasada południowa jest bezpośrednio oświetlona przez słońce w godzinach południowych; najlepiej obserwować reliefy rano, gdy światło pada z boku. Po wejściu do środka, znajduje się otwarty dziedziniec o wymiarach 34,5 na 45,1 metra, otoczony po wszystkich stronach przez arkady. Ten układ, charakteryzujący się otwartym dziedzińcem i czterema głównymi arkadami, jest znany w Anatolii tylko w dwóch miejscach; drugim przykładem jest Han el-Ba'rur Ten sam punkt odniesienia wskazuje na ostatni punkt postoju na trasie karawany przed dotarciem do Termessos; tę informację przypomnicie sobie wieczorem w Ariassos. Czterdzieści pięć minut wystarczy na zwiedzenie zewnętrznej części, bramy i dziedzińca. Wróćcie do samochodu i kontynuujcie w kierunku Burdur; następny przystanek zdejmie was z głównej drogi i zaprowadzi pod zbocza góry Katran. Źródło: Encyklopedia Islamu TDV, Han w Evdir; Urząd Gminy Döşemealtı.

Podążając z Evdir Han w kierunku Burdur, po zachodniej stronie coraz bardziej widoczna staje się masa góry Katran. Karain znajduje się po wschodnim zboczu tej góry, na granicy miejscowości Yağca, w odległości 27-30 kilometrów od centrum miasta. Źródła podają różne odległości: Portal Kultury podaje 30 km, a Wikipedia 27 km; ważne jest, aby z głównej drogi zjechać około 5-6 kilometrów i szukać znaku Karain. W tym miejscu nie będziemy szczegółowo opisywać samej jaskini; trasa z Termessos do Karain oraz strona poświęcona temu miejscu zawierają szczegółowe informacje. Tutaj Karain to miejsce na krótką przerwę pomiędzy dwoma seldżuckimi karawanserajami i punkt widokowy. Zostawcie samochód na parkingu dla zwiedzających; pamiętajcie, że wstęp jest płatny, godziny otwarcia, ceny i dni wolne mogą się zmieniać, więc sprawdźcie aktualne informacje na oficjalnej stronie. Wejście do jaskini znajduje się na wysokości, do której prowadzi schodami (470 stopni, według Portalu Kultury) wychodzącymi z miejsca parkingu; znajduje się około 150 metrów nad okoliczną terasą wapienną i 430-450 metrów nad poziomem morza. Wchodźcie po schodach powoli, weźcie ze sobą wodę i wybierzcie poranną porę. Wspinając się, zatrzymujcie się i spoglądajcie w dół: rozciągająca się dolina, w kierunku Antalyi, gdzie wcześnie rano widać Evdir Han, a z tego punktu można dostrzec trasę dawnego szlaku karawanowego. Karawansarajy znajdują się właśnie na skraju tej doliny, u podnóża góry, ułożone w linii północną. Wyżej, na zewnętrznych ścianach jaskini, znajdują się greckie inskrypcje i nisze; Portal Kultury informuje, że jaskinia była wykorzystywana jako miejsce składania ofiar. Oznacza to, że to schronienie skalne było miejscem postojowym dla podróżnych jeszcze ponad tysiąc lat przed powstaniem karawanserajów. Wewnątrz znajdują się trzy główne komory, połączone korytarzami i wąskimi przejściami; poruszajcie się po wyznaczonym szlaku, unikając dotykania kalcytu na ścianach i stalaktytach. Wystarczy wiedzieć, że prace wykopaliskowe rozpoczęły się w 1946 roku pod kierownictwem Ismaila Kılıç Köktena i trwały z przerwami do 2008 roku, a odkryto w niej warstwę osadów o grubości około 11 metrów. Jaskinia była zamieszkana od okresu paleolitu aż do czasów klasycznych; najstarsza i najważniejsza warstwa osadów pochodzi z epoki paleolitu. Część znalezisk znajduje się w Muzeum Karain, znajdującym się w pobliżu jaskini, a część w Muzeum w Antalyi; po wyjściu z jaskini poświęćcie pół godziny na zwiedzanie małego muzeum. Porównanie

Karagöz Han, Antalya-Burdur güzergahında, Karagöz bölgesinde, Bıyıklı Mahallesi'nde yer alır, şehir merkezine yaklaşık 30 kilometre uzaklıktadır; BAKA tarafından eski Antalya-Afyon yolunun ikinci önemli durağı olarak tanımlanır. Yani, Evdir'de konaklayan bir kervanın bir sonraki durağı burasıydı; iki han arasındaki mesafeyi sabahın erken saatlerinde ölçmüştünüz. Hanın hemen yanında Pınarbaşı, yani Karagöz kaynakları bulunmaktadır; arabanızı park ettikten sonra, önce su kaynağının bulunduğu yöne doğru yürüyün; hanın neden tam olarak buraya inşa edildiği, tek bir bakışta anlaşılabilir. Daha sonra, güney cephesine, ana kapıya doğru dönün. Kapı, cepheden dışarıya doğru uzanır ve anıtseldir; Evdir'deki mermer süslemelerin aksine, burada daha sade bordürler ve sivri kemerli bir eyvan bulunmaktadır. Kapıdaki altı satırlık kitabe, yapıyı bir "ribat" olarak tanımlar; kurucusu İsmetü'd-Dünya ve'd-Din Hatun'dur ve Kültür Portalı, onu Mugiseddin Tuğrul Şah'ın kızı ve II. Kılıçarslan'ın torunu olarak tanıtır. Yapı, II. Gıyaseddin Keyhüsrev döneminde, 1237-1246 yılları arasında inşa edilmiştir; kitabenin son satırında tarihten sadece "on üç" kelimesi okunabilmektedir. Kültür Portalı, aynı kurucunun adının Uluborlu'dan gelen 1232 tarihli bir inşa kitabesinde de geçtiğini belirtir. İki han arasındaki mesafe yaklaşık olarak bir gün yol demektir; Evdir'de konaklayan kişi sultandı, Karagöz'de ise hanedandan bir kadın tarafından yaptırılmıştır. Dış cephede, kare prizma şeklinde payandaları ve köşe kulelerini sayarak bir tur atın; duvarlar, Evdir'deki gibi çok daha sağlamdır ve BAKA, yapıyı "çok iyi durumda" olarak tanımlar. Han, 2009'da tamamlanan restorasyonun ardından turistik bir tesis olarak kullanılmaktadır; avluya girmeden önce, içerideki görevliye haber verin ve kullanım alanlarına saygı gösterin. Avlu, kuzey-güney yönünde uzanan dikdörtgen planın güney yarısını kaplar; doğu ve batısında çift sıra halinde revaklar, kuzeybatı ve kuzeydoğu köşelerinde odalar, güneyde ise ana kapıya bitişik iki oda bulunmaktadır. Revakların altında durup avlunun ortasına bakın; Evdir'de gördüğünüz yıkık eyvan düzeninin, burada nasıl bir çatı ile korunabildiğini anlayacaksınız. Restorasyon sırasında, avlu zemininin altında bir sarnıç ortaya çıkarılmış, ayrıca güneydoğu köşesinde seramik fırınının kalıntıları bulunmuştur; Kaymakamlık, bunların hanın sadece bir konaklama yeri değil, aynı zamanda bir üretim ve yaşam alanı olduğunu kanıtladığını belirtir. Sarnıcın yerini görevliye sorun; çoğu ziyaretçi onu fark etmeden geçer. Avlunun kuzeyinde kapalı bir barınak bölümü bulunmaktadır; doğu-batı yönünde uzanan bu geniş mekan, sivri beşik tonozlarla örtülüdür ve kemerlerle desteklenmiştir Wykorzystanie karawanseraju jako punktu odpoczynku może wpłynąć na plan podróży; przed wyjazdem warto sprawdzić, czy jest otwarty. Godzina spędzona w karawanseraju wystarczy na odpoczynek, uzupełnienie zapasów i krótką przerwę. Z tego miejsca droga prowadzi w kierunku gór Tauros; warto tutaj sprawdzić poziom wody i paliwa, ponieważ ostatnim przystankiem jest stanowisko archeologiczne położone obok przełęczy górskiej. Źródło: Urząd Gminy Döşemealtı; Portal Kultury, Karawanseraj Kırkgöz; BAKA.

Po Kırkgöz droga prowadzi do Burdur, a następnie wznosi się w kierunku gór Toros, docierając do przełęczy, która łączy wybrzeże Antalyi z anatolijskim płaskowyżem. Ariassos znajduje się na zachód od przełęczy, około 50 kilometrów od Antalyi, w pobliżu wioski Akkoç, na stromym zboczu na wysokości ponad 900 metrów. Według portalu Kultury, do miasta można dotrzeć z drogi Antalya-Bucak, zjeżdżając z rozwidlenia; zwróć uwagę na znaki, aby nie przegapić skrętu. Zaparkuj samochód u podnóża zbocza i idź pieszo; stanowisko archeologiczne jest podległe Muzeum w Antalyi, a zasady wstępu mogą się zmieniać, więc przed wyjazdem sprawdź oficjalną stronę internetową. Pierwszą rzeczą, którą zobaczysz, będzie monumentalna brama miejska z trzema arkadami. Brama pochodzi z czasów rzymskich; według portalu Kultury, datuje się ją na okres panowania Severusa Alexandra, Wikipedia podaje III wiek, a dodaje, że niegdyś znajdowały się na niej cztery posągi. Brama jest prawie w całości zachowana; przejdź pod arkadami, a następnie odwróć się i spójrz na dolinę – to właśnie tutaj znajdowała się granica, gdzie szlak karawański wkraczał do Pisydii. Miasto zostało założone w okresie hellenistycznym, w III wieku p.n.e., i istniało do VII wieku n.e. w okresie bizantyjskim; według portalu Kultury, jego powstanie można bardziej precyzyjnie powiązać z okresem 189-188 p.n.e., wyprawą Manlius Vulso i pokojem w Apamei. Nazwa miasta, "Aarassos", pochodzi od informacji przekazanych przez Strabona, pochodzących od Artemidorosa. Monety z miasta bito od I wieku p.n.e. do okresu Gallienusa, czyli od 253 do 267 roku. Dyrekcja ds. Kultury i Turystyki w prowincji określa miasto jako strategiczne miejsce, położone w pobliżu szlaków łączących górzystą Pisydię z nizinną Pamphylią. Po przejściu przez bramę, podążaj główną ulicą; ta sama dyrekcja, opierając się na najnowszych badaniach, twierdzi, że ulica ta łączy się z rzymską drogą prowadzącą do Termessos. Oznacza to, że to tutaj znajduje się ostatni karczem, o którym dowiedziałeś się, że znajduje się przed dotarciem do Termessos. Na zboczu znajdują się pozostałości bazyliki, bouleuterionu, stoa, nymphaionu, gimnazjonu i łaźni; teatr jest całkowicie zrujnowany, więc nie warto tracić na niego czasu. Znajdują się tam również pozostałości trzech małych kościołów z okresu bizantyjskiego; warto je zanotować jako elementy architektury z ostatnich wieków miasta. Większość czasu poświęć nekropoliom: na wschodzie i zachodzie miasta znajdują się dwa cmentarze, a Powrót odbywa się tą samą drogą do Antalyi i trwa około godziny. Po drodze można zatrzymać się po raz drugi w Kırkgöz i odpocząć przy źródłach o zmierzchu. Źródło: Portal Kultury, Ariassos; Wydział Kultury i Turystyki Województwa Antalya.