Od krawędzi plateau, ścieżką karawan, z miasta wykutego w skałach do jeziora Obruk.

Dojazd do Kilistra możliwy jest dwiema trasami, a wybór jednej z nich wpłynie na przebieg całego dnia. Według portalu kulturowego, pierwsza trasa prowadzi przez 34-kilometrową drogę asfaltową do Hatunsaray, a następnie skręca na południowy wschód na 15-kilometrową drogę do Gökyurt. Druga trasa to około 9-kilometrowy odcinek drogi łączącej się z główną drogą Konya-Antalya na 36. kilometrze, skręcając w lewo na skrzyżowaniu Kayalı. Wykorzystanie trasy do Hatunsaray w jedną stronę, a drogi do Antalya w drugą, pozwala na urozmaicenie podróży i zaoszczędzenie czasu. Przyjeżdżając od strony Hatunsaray, wjeżdża się na teren, podążając za starożytną Królewską Drogą, której kamienne płytki są wciąż widoczne. Po zaparkowaniu samochodu, poświęć kilka minut na spacer po tych kamiennych płytach, ponieważ najlepiej opowiadają one o tym, dlaczego osada została założona w tym miejscu. Według portalu kulturowego, ceramika znaleziona w okolicy wskazuje, że historia tego miejsca sięga epoki brązu. Skały, z których zbudowano Kilistra, to tuf powstały około 11 milionów lat temu, a wybrano je ze względu na łatwość obróbki. Rozpocznij zwiedzanie od płaskiego terenu przed głównym skalnym kompleksem i najpierw przyjrzyj się jego fasadzie z daleka. Te masy, które z zewnątrz wyglądają jak naturalne skały, w rzeczywistości są wypełnione rozległymi komnatami; według źródeł ministerstwa, priorytetem przy zakładaniu miasta było zapewnienie dyskrecji. Zwróć uwagę na małe otwory, które wydają się oknami; światło i powietrze dostawały się do środka przez te maskujące otwory wentylacyjne. Osada rozciągała się na pięciu różnych obszarach skalnych w okresie wczesnobizantyjskim, dlatego zamiast skupiać się na jednym punkcie, przemieszczaj się po ścieżkach między poszczególnymi kompleksami. W poszukiwaniu śladów codziennego życia, szukaj w pobliżu domów cysterny, warsztaty, pracownie, fontanny i groby. Najbardziej imponującą budowlą jest duża cysterna, która świadczy o tym, jak cenny był woda w tym suchym stepie. Wieże strażnicze i schrony, wzniesione na wysokich skałach, wskazują, że osada pełniła również funkcję posterunku. Kaplica o planie krzyża, wykuta w jednej ze skał, jest najbardziej znaną rzeźbą na terenie osady; można ją potraktować jako przykład rzeźby architektonicznej i przejść dalej. Wchodząc do skalnych komnat, pochyl głowę, ponieważ progi są niskie, a podłogi nierówne. Pamiętaj, że niektóre z tych nisz są nadal wykorzystywane przez mieszkańców Gökyurt jako spiżarnie, a nie wchodź do pomieszczeń, których drzwi są zamknięte. W przeszłości niektóre osoby niszczyły ściany, malując na nich spray Źródło: Portal Kultury, Kilistra (Lystra); NTV (AA), Starożytne miasto Kilistra; CNN Türk, Kapadockie kominy w Kilistrze; Wikipedia, Kilistra.

Sille znajduje się około siedmiu kilometrów od centrum miasta i można do niego łatwo dojechać autobusem miejskim, minibusem lub samochodem. Podróżując z powrotem z Kilistra, zauważycie, że droga nagle się zwęża, co oznacza, że zbliżacie się do ujścia doliny. Najlepiej zostawić samochód przy wejściu do osady i zwiedzać Sille pieszo, ponieważ jej urok tkwi nie w pojedynczych budynkach, ale w całości – w uliczkach i zboczach. Osada jest położona po obu stronach głębokiej i wąskiej doliny, którą przepływa rzeka Sille, płynąca od północy na południe. Dno doliny znajduje się na wysokości około tysiąca stu pięćdziesięciu metrów nad poziomem morza, a otaczają ją wzgórza Küçük Gevele i Büyük Gevele. Pochodzenie nazwy Sille jest przedmiotem dyskusji; jedna teoria łączy ją z postacią Silena z mitologii greckiej, a inna z terminem "Sylla", oznaczającym nimfy wodne. Zacznijcie od spaceru wzdłuż rzeki i obserwujcie zbocza; stąd najlepiej widać, jak domy przylegają do skał i do siebie. Stare mosty nad rzeką łączą oba brzegi i oferują najlepsze punkty widokowe na dolinę. Przyjrzyjcie się uważnie kamieniom w murach domów; w regionie wydobywany jest kamień Sille, charakteryzujący się właściwościami wulkanicznymi i andezytowymi, który ze względu na wysoką odporność na ciepło był wykorzystywany do budowy pieców oraz jako materiał budowlany w wielu starych budynkach w Konii. Według Wikipedii, kamień ten był niegdyś wydobywany w dwudziestu siedmiu kopalniach, a obecnie produkcja jest kontynuowana tylko w kilku. W centrum osady poszukajcie łaźni Hacı Ali Ağa, zbudowanej w 1884 roku; zarówno część damska, jak i męska, zbiornik wodny oraz osmański napis zostały w dużej mierze zniszczone, ale zostały odrestaurowane. Po wyjściu z łaźni, wejdźcie w wąskie uliczki, które wiodą na zbocza, i podziwiajcie fasady tradycyjnych domów w Sille, które oddają historyczną atmosferę tego miejsca. Na południowym zboczu, wyrzeźbione w skałach około czterdzieści jaskiń, stanowią unikalne zabytki, które Kulturny Portal wymienia wśród najważniejszych historycznych obiektów Sille; można je policzyć, obserwując je z brzegu rzeki. Do lat dwudziestych XX wieku Sille było wielokulturową osadą, w której obok siebie żyły różne społeczności, a po wymianie ludności w 1924 roku jej charakter się zmienił; podczas spacerów po uliczkach pamiętajcie, że jesteście w miejscu, które nosi ślady tej długiej wspólnej historii. Według dostępnych źródeł, przed powstaniem republiki, populacja Sille wynosiła osiemnaście tysięcy mieszkańców, a w 1907 roku składała się z trzynastu Spoglądając z góry tamy w dół, w stronę doliny, można od razu dostrzec zbocza góry Küçük Gevele, znanej również jako Takkeli Dağ, oraz sposób, w jaki osada jest ściśnięta w dolinie. Zjedzenie obiadu w Sille jest najlepszym rozwiązaniem, ponieważ w kolejnych dwóch punktach trasy możliwości zjedzenia posiłku są ograniczone. W drodze powrotnej, przejedź przez centrum miasta w kierunku wschodnim i skręć na drogę do Aksaray. Kolejnym przystankiem jest han Zazadin, znajdujący się na tej drodze. Źródła: Portal Kultury, Sille; Urząd Wojewódzki w Konii, Sille; NTV (AA), Sille – 5000-letnia historia; Wikipedia, Sille i tama Sille.

Karawanseraj Zazadin znajduje się około dwudziestu dwóch kilometrów od Konii, w odległości pięciu kilometrów od drogi do Aksaray, w pobliżu wioski Tömek. Po zjeździe z głównej drogi, nagle pojawiająca się na horyzoncie masywna budowla, naturalnie zdradza, jak ważnym punktem orientacyjnym był ten karawanseraj dla kupców podróżujących po stepie. Po zaparkowaniu samochodu, zanim wejdzie się do środka, warto obejść budowlę z zewnątrz, ponieważ to właśnie zewnętrzne mury są jej najbardziej charakterystyczną cechą. Wystające, wielokątne, kwadratowe i cylindryczne filary oraz narożne wieże nadają budowli wygląd fortecy. Przyjrzyjcie się uważnie kamieniom w murach; dokumenty zarządu województwa podkreślają, że użyto dużej ilości kamieni pochodzących z różnych źródeł, a także zwracają uwagę na liczne ślady pracy kamieniarskiej. Naukowcy z Uniwersytetu Selczukskiego twierdzą, że część tych kamieni pochodzi ze szczątków z okresu rzymskiego i bizantyjskiego, dlatego można zauważyć, że w murach znajdują się kamienie o różnej wielkości i jakości obróbki. Następnie udajcie się do głównego wejścia od strony południowej i podziwiajcie układ kamieni w dwóch kolorach, ułożonych naprzemiennie. Zwróćcie uwagę na małe filary z plecionką linową po obu stronach wejścia oraz na ich dekoracyjne gzymsy. Po przejściu przez główne wejście, traficie do dziedzińca przez niską, sklepioną halą. Południowa, wschodnia i północna strona dziedzińca otoczona jest arkadowymi galerią i pomieszczeniami. Źródła informują o dwudziestu czterech pokojach, zarówno otwartych, jak i zamkniętych, znajdujących się na dziedzińcu, a także o łaźni, magazynie, spichrzu i stajni. Nad halą wejściową znajduje się mała kaplica, do której prowadzą kamienne schody znajdujące się w południowo-zachodnim rogu dziedzińca; jest ona sklepiona kopułą i stanowi ważny element architektoniczny karawanseraju. Kamienne schody po północnej stronie dziedzińca prowadzą na dach; jeśli jest to możliwe, nie przegapcie okazji, aby podziwiać widok na step z góry. Następnie udajcie się do zamkniętej części po zachodniej stronie i skierujcie się do głównego wejścia; jest to przestrzeń przypominająca salę, z podłogą i sklepieniem. Wewnątrz zauważycie, że boczna część jest szersza i wyższa niż centralna, a centralna przestrzeń, pokryta kopułą, jest wsparta na tromplach. Kopuła jest przykryta przezroczystą konstrukcją i kalaszem, dzięki czemu wnętrze jest jaśniejsze niż można by się spodziewać. Spróbujcie znaleźć dwa napisy nad wejściem; zgodnie z nimi, zamknięta część została ukończona w latach 1235-1236, a dziedziniec w latach Czekajcie na moment, gdy popołudniowe słońce oświetla wejście od boku, wtedy kamienie o dwóch kolorach najlepiej się od siebie odróżniają. Następnie skręćcie w kierunku drogi do Aksaray i kierujcie się na wschód; ostatni przystanek, Kızören Obruğu, znajduje się dalej tą samą drogą. Źródło: Urząd Wojewódzki w Konii, Zazadin Hanı; TRT Haber (AA), największy w Konii karawanseraj z czasów Seldżuków; Timeturk (AA), Zazadin Hanı z pompą oczekuje na swoich gości; Wikipedia, Zazadin Hanı.

Kızören Obruku znajduje się kilka kilometrów na północ od drogi łączącej Konya i Aksaray, w miejscowości Obruk, należącej do dzielnicy Karatay, i oddalony jest od centrum miasta o około siedemdziesięć pięć kilometrów. Po drodze od Zazadin teren przechodzi w równinę; zastanawiając się nad podziemnymi formacjami krasowymi znajdującymi się pod tą równiną, można lepiej docenić widok, który się oferuje. Po zaparkowaniu samochodu, zamiast podchodzić do krawędzi obruku, udaj się najpierw do znajdującego się bezpośrednio na zachód budynku, zwanego Obruk Hanı. Ten budynek z okresu Seldżuków, którego nie ma inskrypcji i nie wiadomo, kto go zbudował, jest datowany przez historyków na pierwszą połowę XIII wieku i nazwany na cześć znajdującego się obok niego obruku. Przyczyną budowy tego budynku w tym miejscu była woda; karawanseraj przez długi czas czerpał wodę z tego jeziora. Uniwersytet Selçuk przeprowadził prace wykopalne i porządkowe w tym budynku w 1996 roku, a w ostatnich latach gmina Karatay przeprowadziła jego renowację i zagospodarowanie przestrzenne. Zwróć uwagę na kamienie z inskrypcjami na ścianach budynku; gmina poinformowała, że inskrypcje te zostały przetłumaczone i zawierają informacje o życiu w tamtych czasach. Według Showcaves, słowo "obruk" jest używane tylko w regionie Konya i odnosi się do tych rzadkich jezior krasowych. Większość formacji w dolinie jest sucha; Kızören jest szczególnie ważny, ponieważ nadal zachowuje wodę. Następnie przejdź do punktu widokowego przy krawędzi obruku i zanim spojrzysz w dół, zatrzymaj się na chwilę, aby zrozumieć kształt tego miejsca. Formacja przypominająca lejek rozszerza się ku górze, a następnie opada stromymi ścianami wapiennymi do wody. Według danych Showcaves, obruk o kształcie eliptycznym ma około 180 metrów długości i 150 metrów szerokości, a głębokość wody sięga 145 metrów; w tureckiej Wikipedii podano większe wymiary, więc traktuj te liczby jako przybliżone. Powierzchnia wody jest obecnie ponad 20 metrów poniżej poziomu równiny, a ta różnica nie jest tylko wynikiem naturalnych procesów. Nadmierne pobieranie wód gruntowych do celów nawadniania obniżyło poziom wody w jeziorze; ustalono, że w latach 1996-2006 poziom obniżył się o około 10 metrów. Dlatego pobór wody z jeziora do celów rolniczych i gospodarczych został wstrzymany. Poza tym, poziom wody w jeziorze różni się w ciągu roku o nawet 5 metrów. Według geologa Fetullaha Arıka, na południe od Kızören, w regionie sięgającym do Karapınar, oprócz starych obruk, w ostatnich latach powstało wiele nowych formacji. Przyjrzyj się powierzchni wody; według Wikipedii, w tym głębokim jeziorze, z Przechodź od jednego brzegu jeziora do drugiego, obserwując je z różnych perspektyw, ponieważ głębokość tego zagłębienia można w pełni docenić dopiero w ruchu. To ostatni punkt programu na dziś; zanim zapadnie noc, warto wyjechać na drogę w kierunku Aksaray i wrócić do Konii, ponieważ jazda po ciemnych, wiejskich drogach jest mniej bezpieczna. Źródła: Showcaves, Jezioro Kızören; Ramsar Sites Information Service, Obwód Kızören; Timeturk (AA), 800-letni han z widokiem na jezioro Obruk; Memurlar.net (AA), Han Obruk; Wikipedia, Jezioro Kızören.