Od Kaleiçi do Karaağaç, w kierunku rzeki Meriç.

Rozpocznij swoją wizytę od wieży Macedońskiej, znajdującej się na północ od dzielnicy Kaleiçi. Wieża była jednym z narożnych punktów murów otaczających Hadrianopolis, miasto założone przez cesarza rzymskiego Hadriana, i jest jedyną zachowaną częścią tych murów. Portal Kultury nazywa ją Wieżą Macedońską, a także Wieżą Zegarową. Źródła wskazują, że wieża została zbudowana w czasach Hadriana, w II wieku naszej ery. Najpierw przespaceruj się wokół wieży, ponieważ jej otoczenie zostało przekształcone w park archeologiczny. Podczas wykopalisk znaleziono piece ceramiczne z okresu rzymskiego oraz budynki z suszonych cegieł, które prawdopodobnie służyły jako spichlerze. Ostatnie badania archeologiczne ujawniły również pozostałości kaplicy datowanej na X wiek oraz piec ceramiczny z okresu bizantyjskiego. W ogrodzie poszukaj również pozostałości osmańskiej lodowni z 1908 roku oraz fundamentów budynków mieszkalnych z późnego okresu osmańskiego. Przyjrzyj się muru u podstawy wieży, zwracając uwagę na układ kamieni i cegieł – z tego można odczytać, że budowla była wielokrotnie naprawiana w różnych epokach. W 1867 roku gubernator Edyrne, Hacı İzzet Paşa, dodał drewniane piętra i umieścił zegar na wieży. Od tego czasu wieża była znana jako Wieża Zegarowa lub Narodowy Zegar. Górna część wieży została poważnie uszkodzona podczas trzęsienia ziemi w 1953 roku i później została zburzona, dlatego widoczny dzisiaj zarys nie posiada już zegara. Ministerstwo Kultury i Turystyki rozpoczęło prace renowacyjne wieży pod koniec 2021 roku, a po długotrwałych pracach, w lecie 2026 roku, otwarto ją jako Muzeum Wieży Macedońskiej. Wewnątrz, można wjechać windą na górne piętra i zwiedzić je. Wystawa prezentuje ceramikę, wyroby szklane, lampy, monety i przedmioty codziennego użytku z okresów rzymskiego, bizantyjskiego, osmańskiego i republiki. Jednym z najciekawszych eksponatów jest rzeźba głowy przedstawiająca Odyseusza, odnaleziona podczas wykopalisk w Kaleiçi w 1977 roku. Wystawa zawiera również wąż strażacki, przypominający o czasach, kiedy wieża służyła jako punkt obserwacyjny w przypadku pożarów. Z najwyższego tarasu można podziwiać dachy Kaleiçi oraz minarety meczetu Selimiye. Aby zrobić zdjęcia, przesuń się na południową stronę tarasu – stamtąd można dostrzec kierunek ulicy Karaağaç, którą zaraz będziesz spacerować. Przed wizytą sprawdź aktualne godziny otwarcia i zasady wstępu do muzeum na oficjalnej stronie internetowej. Po wyjściu z wieży, idź kilka kroków na południe, w kierunku obrzeża Kaleiçi. Historyczne źródła podają, że targ Ali Paşa rozpoczyna się od zewnętrznej strony bramy wieży

Wejdź do Ali Paşa Çarşısı od strony wieży, przez wejście, które kiedyś nazywano Bramą Wieży. Nie traktuj tego miejsca jako zwykłego centrum handlowego, ale jako przejście łączące Stare Miasto z nową częścią miasta. Zgodnie z Encyklopedią Islamu, na obu końcach tego rynku znajdują się Brama Wieży i Brama Rybna, a pomiędzy nimi znajdują się cztery dodatkowe bramy prowadzące do bocznych uliczek. Podczas spaceru wzdłuż długiego korytarza, policz te boczne bramy i zerknij przez każdą z nich. Encyklopedia zaznacza, że brama wieży i boczne bramy nie są idealnie ustawione na jednej osi, ale znajdują się w nieco przesuniętych miejscach. Ten brak regularności świadczy o tym, że rynek został zaprojektowany tak, aby pasował do układu ulic z tamtej epoki, co jest typowym przykładem starożytnej architektury osmańskiej. Brama prowadząca na zachód, według starych źródeł, znajdowała się na wysokości głównej bramy twierdzy, co oznacza, że rynek łączył miasto otoczone murami ze światem handlu znajdującym się poza nimi. Evliya Çelebi wspomina o uliczkach Starego Miasta, które przecinają się pod kątem, tworząc układ przypominający szachownicę. Wyjdź przez jedną z bocznych bram i zobacz, jak wiele z tego układu można dostrzec dzisiaj. Stare Miasto kiedyś słynęło z dwukondygnacyjnych domów drewnianych otoczonych ogrodami; po pożarach i trzęsieniach ziemi, duża część tej zabudowy uległa zmianie. Mimo to, w wąskich uliczkach można znaleźć fasady, które przypominają dawne czasy. Po powrocie na rynek, kontynuuj spacer aż do centralnej przestrzeni. Znajduje się tam dziedziniec z czterema filarami, a według encyklopedii, został on zbudowany jako wynik prostoliniowego układu rynku. Zatrzymaj się w tym miejscu i spójrz w obie strony korytarza – rytm sklepienia, podzielonego łukami, najlepiej widać stąd. Zwróć uwagę na kolorowe, dopasowane kamienie w łukach głównych bram oraz na kamienne ramy, szczególnie przy wyjściu. Uważa się, że to właśnie ten sklepiony i nieskazitelny rynek został opisany przez Lady Mary Wortley Montagu, która pisała listy z Edyrny na początku XVIII wieku. Rynek stracił na znaczeniu w XIX wieku, został poddany gruntownej renowacji w 1947 roku i odzyskał dawny blask w latach 60. Dziś wciąż jest zatłoczony, dlatego zamiast stać na środku korytarza, poczekaj na boku, z dala od wejść do sklepów. Jeśli przyjechałeś rowerem, przechodź przez rynek, prowadząc rower w ręku. Jeśli jest bardzo tłoczno, przejdź przez rynek od jednego końca do drugiego i wybierz boczne uliczki, aby się rozejrzeć. Po wyjściu przez Bramę Rybną, skieruj się na południe, w stronę Karaağaç. St

Po wyjściu z centrum miasta, skieruj się na drogę prowadzącą do Karaağaç i idź na południe. Droga najpierw prowadzi przez rzekę Tundża, pokonując ją za pomocą mostu. Most ten, zbudowany na początku XVII wieku, to konstrukcja z trzynastu łuków, z małą wieżą pośrodku. Krótko po przekroczeniu Tundży, docierasz do mostu nad rzeką Merycz. Obie rzeki łączą się tuż za tymi mostami, co oznacza, że w ciągu kilkuset kroków przekraczasz dwie główne rzeki Edyrny. Budowa mostu nad Meryczem rozpoczęła się za panowania sułtana Abdülmecida w 1842 roku i, jak podaje portal Kultury, została ukończona w 1847 roku. Najlepiej podziwiać most z brzegu, z boku, ponieważ dopiero wtedy można dostrzec jego pełną formę – dwanaście ostrych łuków opartych na trzynastu filarach. Środek mostu jest wysoki, a końce nisko osadzone; taki profil jest bardzo wyraźnie widoczny z brzegu. Zwróć uwagę na otwory między filarami, które zostały otwarte, aby zmniejszyć obciążenie mostu podczas powodzi. Następnie wejdź na most i przejdź do marmurowej rezydencji pośrodku. Wewnątrz rezydencji znajduje się inskrypcja dokumentująca budowę mostu. W kopule znajdują się freski przedstawiające widoki Edyrny, a na samej kopule znajdował się kiedyś żelazny piorunochwyt z motywem słońca. Stojąc w rezydencji, odwróć się w kierunku północy – minarety meczetu Selimiye wznoszą się nad wodą i drzewami. Po obu stronach mostu zbudowano nabrzeża z kamienia, które służyły do cumowania statków, łodzi i tratw. Nabrzeża te są pozostałością handlu rzecznego, który biegł wzdłuż rzeki Merycz, w głąb Bałkanów. Rzeka Merycz wypływa w Bułgarii, wpada do Turcji w Edyrnie i stanowi część granicy z Grecją. Tereny rekreacyjne wzdłuż brzegu są otwarte na rzekę i oferują piękne miejsca do odpoczynku. Broszura Ministerstwa Kultury i Turystyki informuje, że można popłynąć po rzece Merycz tradycyjnymi łodziami Kancabaş, pomalowanymi na czerwono. Broszura ta również sugeruje, że warto podziwiać zachód słońca nad brzegiem rzeki Merycz, a to miejsce jest idealne do tego celu. Kiedy słońce zachodzi na zachodzie, nad Karaağaç, odbicie łuków w wodzie wygląda najpiękniej. Ze względu na wąską konstrukcję mostu i ruch pojazdów, podczas fotografowania należy trzymać się barierki. Jeśli chcesz robić zdjęcia z brzegu, płaskie obszary na zachodnim krańcu mostu pozwalają uchwycić całą serię łuków. Po przejściu mostu i dotarciu na drugi brzeg, wkraczasz do Karaağaç.

Po przejeździe przez Meriç, trasa biegnie prosto do Karaağaç, prowadząc bezpośrednio przed budynek dawnego dworca. Najpierw zapoznajcie się z okolicą, ponieważ historia tego miejsca jest ukryta w jego opowieści. Karaağaç rzadko pojawia się w źródłach sprzed XVI wieku; ze względu na swoją położenie, na wzgórzu, otoczone lasami i rzekami, stało się z czasem popularnym miejscem wypoczynku dla mieszkańców Edyrny. W XIX wieku, po zbudowaniu stacji kolejowej, okolica szybko się rozwinęła, a w sadach rozkwitł przemysł jedwabniczy i fabryki kokonów. Na początku XX wieku Karaağaç, ze swoimi kinami i salami koncertowymi, zyskał przydomek "Małego Paryża". Teraz skierujcie się do fasady budynku dworca. Budynek, zaprojektowany przez Kemaleddina w stylu neoklasycystycznym, wzorowany był na stacji Sirkeci. Trzypiętrowy budynek o prostokątnym planie i długości około osiemdziesięciu metrów został w dużej mierze ukończony w 1914 roku. Z powodu I wojny światowej trasa została zmieniona, więc stacja nie została oddana do użytku, a pociągi zaczęły jej używać dopiero w 1930 roku. Ponieważ część trasy znajdowała się za granicą, pociągi przyjeżdżające ze Stambułu przez wiele lat przejeżdżały przez terytorium sąsiedniego kraju, aby dotrzeć do tego miejsca. W 1971 roku, po otwarciu nowego dworca w Edyrnie, stacja w Karaağaç została zamknięta. Następnie budynek został przekazany Uniwersytetowi Trakijskiego, został odrestaurowany w zgodzie z jego pierwotnym wyglądem i przez wiele lat służył jako siedziba rektoratu. Obecnie w tym budynku znajduje się Wydział Sztuk Pięknych Uniwersytetu, dlatego skupcie się na fasadzie i ogrodzie, a nie na wnętrzu budynku. W ogrodzie znajduje się Pomnik Lozan, wzniesiony ku pamięci Traktatu Lozan, podpisanego w 1923 roku, i został otwarty w 1998 roku. Aby zobaczyć pomnik z bliska, przejdźcie na środek placu. Trzy betonowe konsolki, wznoszące się pod kątem 45 stopni od ziemi, podtrzymują trzy kolumny. Najwyższa kolumna symbolizuje Anatolię, druga – Trację, a krótka kolumna pomiędzy nimi – Karaağaç. Betonowy pierścień łączący kolumny symbolizuje jedność, a przed pierścieniem znajduje się posąg młodej dziewczyny, trzymającej w jednej ręce gołębia, a w drugiej dokument. Półkoliste basen u podstawy pomnika symbolizuje morza otaczające trzy strony Turcji. Otoczenie pomnika zostało przekształcone w park, a dla każdego roku istnienia Republiki Turcji posadzono drzewko. Następnie wejdźcie do Muzeum Lozan, znajdującego się w jednym z budynków stacji. W muzeum, składającym się z dwóch pomieszczeń, znajdują się dokument