Od Amoryum do gór Sultan, stara droga wschodniej Afyon.

Rozpocznij swoją podróż w Amorium, znajdującym się na najbardziej północnym punkcie trasy, w miejscowości Hisarköy, około trzynastu kilometrów na wschód od Emirdağ. Portal kulturowy informuje, że miasto znajduje się około siedemdziesięciu kilometrów na północny wschód od Afyonkarahisar. Przed wyjazdem warto skontaktować się z lokalnym departamentem kultury i turystyki lub muzeum, aby dowiedzieć się o warunkach zwiedzania terenu wykopalisk. Po przyjeździe do wsi, warto najpierw podziwiać widoki; wzniesienie pośrodku doliny to tzw. "Góra", czyli starożytna osada. To właśnie tutaj znajdowało się najstarsze osadnictwo w tym regionie, a po jego obrzeżach wciąż można dostrzec fragmenty murów obronnych z okresu bizantyjskiego. "Dolne Miasto" było otoczone drugą linią murów. Najłatwiejszym sposobem na zrozumienie dwupoziomowego układu miasta jest rozpoczęcie spaceru u podnóża wzgórza i podążanie śladami murów. Lokalny departament kultury i turystyki informuje, że w okresie hetyckim miasto nazywało się Aura, a nazwa Amorium pochodzi z czasów klasycznych. Z okresu hellenistycznego i rzymskiego na terenie miasta prawie nie odnaleziono ruin; jedynym śladem tych epok są monety, które miasto wybiło ze swoim imieniem. Według portalu kulturowego, Amorium było jednym z pierwszych miast, którym Senat Rzymski zezwolił na bicie własnej waluty w tym regionie. Złoty okres miasta przypada na okres bizantyjski. Za panowania cesarza Zenona, pod koniec V wieku, wzniesiono mury miasta. Po 640 roku Amorium stało się bazą wojskową armii bizantyjskiej w Anatolii, a następnie stolicą tematu Anadolikon. W IX wieku, z tego miasta pochodziła dynastia, która wydała trzech cesarzy. Lokalny departament kultury i turystyki informuje, że dynastia ta była znana jako dynastia Frygijska. Jednak ta sława przyczyniła się również do upadku miasta, które w 838 roku zostało zdobyte przez armię kalifa Abbasydów, Mutasima. Encyklopedia Islamu TDV opisuje, że w 931 roku miasto zostało ponownie zniszczone przez emira Tarsu, po czym stopniowo straciło na znaczeniu. W kolejnych wiekach mieszkańcy nazywali to miejsce "Hergan Kale", a lokalizacja ruin została ponownie zidentyfikowana dopiero w XIX wieku dzięki badaniom podróżnika Williama Hamiltona. Podczas zwiedzania odsłoniętych struktur, warto zwrócić uwagę na tablice informacyjne. Według portalu kulturowego, w obszarze zwanym "Wielkim Kompleksem" w "Dolnym Mieście", w 2001 roku odkryto łaźnię bizantyjską datowaną na okres od VI do IX wieku oraz nieutwardzoną ulicę. Wykopaliska rozpoczęły się w 1987 roku od badań powierzchniowych prowadzonych przez R. Martina Harrisona z Oxfordu, a w latach 1993- Źródło: Portal Kultury, starożytne miasto Amorium; Wydział Kultury i Turystyki Województwa Afyonkarahisar, starożytne miasta; Encyklopedia Islamu (TDV), Ammuriye.

Most Kırkgöz znajduje się około siedmiu kilometrów od centrum miasta Bolvadin, nad rzeką Akarçay, która przepływa do jeziora Eber. Źródła podają odległość między sześcioma a siedmioma kilometrami, a do mostu można dojechać samochodem z centrum miasta. Ze względu na to, że most znajduje się z dala od głównej drogi, okolica jest spokojna, a jego długość można podziwiać spacerując bez pośpiechu. Najpierw zatrzymajcie się na początku mostu i obejrzyjcie go w całości. Według relacji CNN Türk, most ma około 200 metrów długości. Jego nazwa, "Kırkgöz", oznacza "czterdzieści oczu", ale liczba tych "ocz" zmieniała się na przestrzeni wieków. Według agencji Anadolu, most został zbudowany w 1150 roku przez cesarza bizantyjskiego Manuela I Komnenosa i miał 40 przęseł. W XVI wieku, podczas kampanii Kanuna Sulejmana, architekt Mimar Sinan przedłużył most w kierunku północnym, zwiększając liczbę przęseł do 64. Obecnie, według źródeł, zachowało się 57 przęseł. Wikipedia informuje, że niektóre z przęseł zostały usunięte podczas regulacji koryta rzeki, a inne znajdują się pod ziemią. Dlatego próba policzenia przęseł może prowadzić do różnych wyników. Podczas spaceru zwróćcie uwagę na kształt łuków. Łuki środkowe są szersze i bardziej spiczaste, natomiast w kierunku końców stają się mniejsze i bardziej płaskie. Kamienie również zdradzają warstwy mostu. Zarząd Kultury i Turystyki prowincji Afyonkarahisar informuje, że południowa część mostu jest wykonana z marmuru i bazaltu, a północna część została dobudowana przez Sinana. Przy fundamentach można zobaczyć elementy architektoniczne pochodzące z okresów hellenistycznego, rzymskiego i bizantyjskiego, a nawet nagrobki. Poszukiwanie tych elementów zamienia most w małe, otwarte muzeum. Według Wikipedii, w północnej części mostu, pochodzącej z okresu osmańskiego, kamieniarstwo jest bardziej regularne; porównajcie oba końce, aby dostrzec tę różnicę. Sinan dodał również do mostu miejsce do modlitwy oraz marmurowe schody prowadzące do wody. Obecnie inskrypcja na moście nie znajduje się na swoim miejscu; Wikipedia informuje, że przez pewien czas inskrypcja spadła do rzeki, a następnie została odnaleziona i przeniesiona do muzeum. Historyk Mustafa Güler, w rozmowie z agencją Anadolu, powiedział, że most był ważnym punktem na szlaku handlowym biegnącym z Stambułu na południe, jeszcze od czasów rzymskich. Według Gülera, w okresie osmańskim szlak ten był również wykorzystywany przez karawany pielgrzymów, a most był ciągle ruchliwym punktem przeładunkowym. Do zrobienia zdjęcia, spróbujcie ująć most z boku, tak aby linia łuków wydawała się ciągła. Światło popołudniowe ociepla kolory kamieni. Podczas spaceru

Jezioro Eber, znajdujące się na terenie okręgów Bolvadin, Çay i Sultandağı, stanowi ostatni punkt rzeki Akarçay. Według Wikipedii, jezioro znajduje się 7 kilometrów od Bolvadin. Znajduje się ono w zamkniętym zagłębieniu, zwanym dorzeczem Akarçay; na północy wznoszą się góry Emir, a na południu – góry Sultan. Powierzchnia jeziora znajduje się na wysokości około 967 metrów nad poziomem morza. Okręgowy urząd kultury i turystyki podaje, że powierzchnia jeziora wynosi 150 kilometrów kwadratowych, podczas gdy Wikipedia podaje 125 kilometrów kwadratowych; różnica wynika z faktu, że powierzchnia jeziora zmienia się z roku na rok. Przed przyjazdem koniecznie sprawdźcie stan wody. Gazeta Hürriyet Daily News poinformowała, że podczas suszy jezioro wyschło całkowicie. Z kolei anglojęzyczna Wikipedia podaje, że w 2020 roku woda powróciła do jeziora. Oznacza to, że widok, jaki zobaczycie, może się znacznie różnić w zależności od pory roku i opadów deszczu w danym roku. Po dotarciu do brzegu, prawdopodobnie zamiast wody zobaczycie trzciny. Według Wikipedii, duża część powierzchni jeziora jest pokryta trzcinami, które osiągają wysokość od 5 do 6 metrów, dlatego z daleka jezioro przypomina łąkę. Lokalne społeczności nazywają pływające wyspy, które się tworzą, "kopak", a powstają one z korzeni trzcin, które odrywają się od ziemi. Trzciny i trzcina trzcinowa od wieków stanowią źródło utrzymania okolicznych wiosek i są wykorzystywane do produkcji koszy, poduszek i papieru. Zgodnie z informacjami z okręgowego urzędu, w jeziorze żyją karpie i pstrągi. Eber jest również ważnym obszarem dla ptaków. Angielskojęzyczna Wikipedia informuje, że organizacja BirdLife International uznała jezioro za ważny obszar dla ptaków w 1989 roku. W polskiej wersji Wikipedii wymienia się gatunki ptaków, które odwiedzają jezioro, takie jak łyska, kaczka, pelikan dalmatyński i rybołów. Skierujcie lornetę w stronę brzegów, gdzie trzciny spotykają się z otwartą wodą, ponieważ to tam najczęściej można zobaczyć ptaki wodne. Zachowujcie ciszę, aby nie spłoszyć ptaków, i unikajcie wchodzenia do trzcin. Jezioro zostało uznane za obszar chroniony pierwszego stopnia w 1992 roku. Okręgowy urząd wyraźnie wskazuje, że jezioro jest narażone na zanieczyszczenie, dlatego tak ważne jest, aby nie zostawiać po sobie żadnych śmieci. Gdy poziom wody przekroczy pewną granicę, nadmiar wody jest odprowadzany kanałem do położonego niżej jeziora Akşehir. Do fotografowania najlepiej wybrać wczesny ranek lub późne popołudnie; w słoneczny dzień w tle można zobaczyć pasmo gór Sultan. Powierzchnia brzegowa może być błotnista i mię

Ostatni przystanek trasy to karawanseraj İshaklı, położony dokładnie w centrum okręgu Sultandağı. Stara nazwa Sultandağı to İshaklı, a nazwa karawanseraju pochodzi właśnie od niej; budowla jest również znana jako Sahip Ata Han. Encyklopedia Islamu TDV podaje, że budowla znajduje się na trasie między Akşehir a Çay, 25 kilometrów od Akşehir. Karawanseraj łatwo rozpoznać po długich i grubych murach. Według encyklopedii, grube mury obronne i wieże na nich umieszczone sprawiają, że budowla przypomina niemal zamek. Przed wejściem warto poświęcić chwilę, aby przyjrzeć się fasadzie. Zewnętrzne ściany są wspierane przez kwadratowe i półokrągłe filary. Główne wejście do dziedzińca jest przykryte siedmioma rzędami maswerków, a szczyt jest obecnie zniszczony. Zwróćcie uwagę na wielokątne nisze po bokach portalu oraz małe trompy w kształcie muszli w górnych rogach. Insrypcje informują o tym, kiedy i przez kogo budowla została wzniesiona. Zgodnie z Encyklopedią Islamu TDV, inskrypcje na dwóch portalach wskazują, że budowla została wzniesiona we wrześniu 1249 roku, w pierwszych latach panowania sułtana Seldżuków II. İzzeddin Keykavusa, przez wezyra Sahip Atę Fahreddin Ali. Encyklopedia przedstawia ten han jako najstarszą znaną budowlę wzniesioną przez Sahip Atę. Sahip Ata był jednym z najważniejszych urzędników w okresie Seldżuków, który zlecił budowę wielu obiektów; strona turkishhan.org podaje, że był również odpowiedzialny za budowę madrasy İnce Minareli w Konii oraz madrasy Gök w Sivas. Po wejściu na dziedziniec, zwróćcie uwagę na małą, podwyższoną budowlę w centrum, która służyła jako meczet. Portal Kultury informuje, że jest to ostatni przykład seldżuckiego meczetu na dziedzińcu. Przy dokładnym przyjrzeniu się, można zauważyć, że meczet jest lekko przesunięty w stosunku do głównej osi budowli, ponieważ został umieszczony zgodnie z kierunkiem modlitwy (kibla). Encyklopedia podaje, że w niektórych miejscach zachodniej ściany wykorzystano fragmenty rzymskich i bizantyjskich sarkofagów. Naprzeciwko dziedzińca znajduje się zamknięta część, zwana zimową. Jest to sala o kształcie zbliżonym do kwadratu, składająca się z pięciu naw, przykryta sklepieniami beczkowymi, a na jej podporach znajdują się szesnaście kolumn. Środkowa nawa jest szersza i wyższa niż pozostałe, a jej sklepienie w kształcie kopuły zapewniało oświetlenie sali. Wnętrze jest ciemne; poczekaj chwilę przy wejściu, aż oczy się przyzwyczają, a następnie obserwuj układ podłogi. Budowla przeszła wiele renowacji w