Od Adany do gór Toros, od muzeum fabryki do górskiej linii kolejowej.

Rozpocznij zwiedzanie od wejścia do kompleksu muzealnego, znajdującego się w dzielnicy Döşeme Mahallesi, i poświęć pierwsze kilka minut na spacer po dziedzińcu. Budynki dawnej fabryki cegieł, wysokie okna i rozległe hangary stanowią równie ważną ekspozycję, jak sam muzeum. Budynek został założony w 1907 roku przez rodzinę Simyonoğlu jako fabryka przędzalnicza, a w 1927 roku zaczął działać pod nazwą Milli Mensucat Fabrikası. Fabryka została zamknięta w latach 80. XX wieku, a w 2013 roku rozpoczęto jej renowację. Muzeum archeologiczne zostało otwarte w 2017 roku. Zwróć uwagę na budynki, wiedząc, że pisarz Orhan Kemal przez pewien czas pracował w dziale księgowości tej fabryki, a jego obserwacje z tego miejsca zainspirowały powieść "Murtaza". Ze względu na duży rozmiar kompleksu, nie próbuj zobaczyć wszystkiego; najlepszym planem jest podzielenie dwóch godzin na trzy części. Poświęć pierwszą godzinę na osiem sal Muzeum Archeologicznego. Sale są ułożone chronologicznie, od czasów przedhistorycznych po okres osmański, więc wystarczy iść prosto od wejścia. Koniecznie poszukaj kamiennego posągu Tarhunda, boga burzy z czasów Hetytów. Figura, przedstawiająca postać stojącą na wozie ciągniętym przez woły, ma około dwóch i pół metra wysokości i została odnaleziona w 1998 roku w polu. W tych samych salach można również zobaczyć stelę z hieroglifami anatolijskimi oraz stelę babilońską. W sekcji rzymskiej dokładnie przyjrzyj się płaskorzeźbom na długiej stronie sarkofagu Achillesa, odnalezionego w Tarsus w 1958 roku. Scena, przedstawiająca oddanie Hektora w zamian za okup, jest szczegółowo przedstawiona na kamieniu. Brązowy posąg mężczyzny, odnaleziony na brzegu Karataş, również jest jednym z najczęściej fotografowanych eksponatów w tej sekcji. Poświęć drugą pół godziny na halę z mozaikami. Mozaiki zostały sprowadzone z centrum Adany i okolicznych miejscowości podczas prac ratowniczych i ułożone na podłodze, aby odtworzyć ich pierwotne położenie. Jednym z najważniejszych eksponatów jest mozaika odnaleziona w Misis w 1956 roku, uważana za pierwszą odzyskane mozaikę w mieście. Pochodzi ona z antycznego miasta, do którego udasz się w innym dniu, aby zobaczyć Most w Misis. Przyjrzyj się kolorom mozaiki, która przedstawia Erosów jeżdżących na delfinach i została odnaleziona w ruinach rzymskiej willi w mieście Aigeai. Wysoki sufit i duża ilość światła w halach ułatwiają oglądanie mozaik z góry; warto użyć obiektywu szerokokątnego. Ostatnią pół godzinę poświęć na sekcje poświęcone rolnictwu i przemysłowi, ponieważ reszta dnia minie w Źródło: Wydział Kultury i Turystyki w Adanie, Muzeum w Adanie; Istiklal (Anadolu Ajansı), sala mozaikowa; ABB, "100 miejsc wartych odwiedzenia w Adanie", str. 36; Wikipedia, Muzeum Archeologiczne w Adanie.

Po opuszczeniu muzeum, jadąc na północ, miasto nagle kończy się, a przed wami rozciąga się rozległa powierzchnia wody. Według przewodnika miejskiego, jezioro znajduje się około dziesięciu kilometrów od centrum miasta, co oznacza, że po krótkiej przejażdżce z muzeum można do niego dotrzeć. Zaparkujcie samochód na jednym z płaskich obszarów nad jeziorem i udajcie się na spacer w kierunku wody. Celem tego przystanku jest uświadomienie sobie skali: jezioro, które widzicie, to woda zatrzymana przez rzekę, która niegdyś zalewała dolinę, którą widzieliście rano w muzeum. Tama została zbudowana jako zapora ziemna, aby chronić Adanę przed powodziami rzeki Seyhan, a została oddana do użytku 8 kwietnia 1956 roku. Według dostępnych informacji, budowa została ukończona w ciągu 974 dni. Jak podaje Państwowe Przedsiębiorstwo Gospodarki Wodnej, tama ma chronić około 850 tysięcy hektarów ziemi, zwanej "starym Adaną", oraz centrum miasta przed powodziami. Według przewodnika miejskiego, dzięki tamie można nawadniać około 174 tysięcy hektarów ziemi. Oznacza to, że woda z tego miejsca w dużej mierze zasila pola bawełny i arbuzów, które widzieliście w dziale rolnictwa w muzeum. Elektrownia przy tamie od lat również dostarcza energię elektryczną dla miasta. Podczas spaceru nad brzegiem, zwróćcie uwagę na powierzchnię wody i znajdujące się w oddali słupy energetyczne. Jezioro i jego otoczenie zostały w 2006 roku uznane za obszar ochrony dzikiej przyrody i stanowią ważne miejsce schronienia dla ptaków wędrownych. Podczas liczenia ptaków w środku zimy zarejestrowano ponad 25 tysięcy ptaków należących do 13 gatunków. Gniazda bocianów na słupach energetycznych to również charakterystyczny widok tego obszaru. Lornetka sprawi, że wizyta będzie jeszcze bardziej interesująca; nie polegajcie na zoomie w telefonie, ponieważ może to spłoszyć ptaki. Poziom wody w jeziorze zmienia się w zależności od pory roku i suszy. Podczas budowy tamy w 1955 roku odkryto rzymskie miasto o nazwie Augusta, które po części zostało zbadane, a następnie zostało zalane przez wody jeziora. Mówi się, że w okresach niskiego poziomu wody można zobaczyć fragmenty tego miasta, ale traktujcie to raczej jako szczęśliwy zbieg okoliczności, a nie jako cel podróży. W godzinach porannych woda odbija światło, co jest idealne do fotografowania, natomiast późnym popołudniem szczyty gór po drugiej stronie jeziora są oświetlone miękkim światłem. Na brzegu może być mało cienia, więc warto zabrać ze sobą kapelusz i wodę. Nie wchodźcie do miejsc gniazdowania i odpoczynku ptaków, ani nie zostawiajcie śmieci na brzegu. Po godzinnej przerwie wróćcie do samochodu; dalsza trasa poprowadzi was z doliny w kierunku zboczy gór Toros

Most Varda znajduje się około siedemdziesięciu pięciu kilometrów od miasta, w miejscowości Hacıkırı, należącej do powiatu Karaisalı. Miejscowi nazywają go "Koca Köprü" (Wielki Most). Dojazd prowadzi przez powiat Karaisalı; według Wikipedii, odległość od Adany drogą lądową wynosi około sześćdziesiąt cztery kilometry. Ostatni odcinek drogi jest wąski i kręty, więc należy jechać ostrożnie. Zaparkuj samochód na płaskim terenie przy zboczu doliny i podziwiaj most z miejsca, z którego można go zobaczyć w całości. Most ma około 172 metry długości, a jego najwyższy punkt, znajdujący się nad środkiem, znajduje się na wysokości 99 metrów; niektóre źródła podają wysokość 98 metrów. Zauważ, że most nie jest prosty, ale zakrzywiony, tworząc łuk o promieniu około 1200 metrów. Zwróć uwagę na trzy duże łuki, które wspierają konstrukcję, oraz na dwa mniejsze łuki po bokach. Według Wikipedii, most jest wiaduktem składającym się z jedenastu łuków. Został zbudowany jako część linii kolejowej łączącej Stambuł z Bagdadem i Hejazem, aby pokonać jeden z najtrudniejszych odcinek w górach Taurus. Daty rozpoczęcia i zakończenia budowy są różne w różnych źródłach: Inwentaryzacja Kulturowa podaje, że prace rozpoczęły się w 1905 roku, a Ministerstwo Kultury i Turystyki w 1907 roku, a oba podają, że budowa zakończyła się w 1912 roku. Według strony internetowej ministerstwa, podczas pięcioletniej budowy zginęło 21 pracowników i jeden niemiecki inżynier; podczas oglądania mostu warto pamiętać o tym wysiłku. Inwentaryzacja Kulturowa informuje, że most umożliwił wycofanie z użytku starej linii w kształcie litery "U", która stanowiła zagrożenie dla pociągów. Rzeka płynąca w dnie doliny to Çakıt Çayı; ta sama rzeka nieco wyżej tworzy wąwóz Kapıkaya. Według przewodnika turystycznego, wąwóz znajduje się około dwóch kilometrów od mostu. Jeśli masz czas, możesz udać się do początku wyznaczonej ścieżki turystycznej i podziwiać wapienne ściany wąwozu. Most zyskał również popularność dzięki wykorzystaniu w otwierającej scenie filmu "Skyfall" z serii o Jamesie Bondzie. Najlepsze miejsce do zrobienia zdjęcia to brzeg doliny, z którego można zobaczyć cały most wraz z jego łukami; po południu słońce pada na kamienne filary. Jeśli przejedzie pociąg, natychmiast zrozumiesz skalę mostu, ale nie planuj swojej wizyty specjalnie w tym celu. Linia kolejowa jest nadal używana, więc zdecydowanie nie wchodź na most, na tory ani do tuneli. Brzegi doliny są strome; jeśli podróżujesz z dziećmi, trzymaj je blisko siebie. W tym miejscu łatwo znaleźć cień i płaskie miejsca do siedzenia, co czyni go dobrym miejsc

Z miejscowości Belemedik można dotrzeć z północy, drogą prowadzącą z Pozantı. Według Wikipedii, jest to jedyna droga dojazdowa. Źródła podają, że odległość od centrum Pozantı wynosi od dziewięciu do dwunastu kilometrów. Wieś położona jest w górach Toros, nad zachodnim brzegiem rzeki Çakıt, na wysokości około siedmiuset metrów nad poziomem morza. Po wysiadnięciu z samochodu, pierwszym, co zauważycie, jest powietrze – wyraźnie chłodniejsze i bardziej wilgotne niż na nizinach, z których wcześnie rano wyruszyście. Macie tutaj półtorej godziny, a najlepszym sposobem na ich wykorzystanie jest spokojny spacer po dolinie. Rozpocznijcie wędrówkę od stacji kolejowej. W 1907 roku Belemedik był centrum budowy kolei bagdadzkiej przez firmę Philipp Holzmann, a stacja jest pozostałością tego okresu. Według Wikipedii, na terenie obozu, gdzie mieszkali robotnicy i personel techniczny, znajdowały się takie obiekty jak szpital, szkoła i kino. Dziś widoczne ruiny budowli kamiennych i wejścia do tuneli są śladami tamtych czasów. Tunel Toros jest najczęściej występującym odcinkiem między Hacıkırı a Belemedik, co oznacza, że to miejsce, podobnie jak Varda, które widzieliście rano, jest jednym z końców tej samej trudnej trasy. Warto również przypomnieć sobie legendę związaną z nazwą miejscowości: mówi się, że nazwa "Belemedik" pochodzi od niemieckiego wyrażenia "be leid", które używali robotnicy budujący tunele, gdy nie mogli się porozumieć. Jest to opowieść ludowa, przekazywana w ten sposób przez źródła. Wiadomo również, że w Belemedik pochowani są 41 niemieckich robotników, którzy zmarli podczas budowy z przyczyn naturalnych. Po opuszczeniu stacji, przespacerujcie się wzdłuż rzeki Çakıt i podziwiajcie platanowce. Według informacji podanych przez TRT Haber, niektóre z tych platanowców rosną w dolinie od ponad dwustu lat. Jesienią liście zmieniają kolor na żółty i czerwony, co czyni ten okres ulubionym czasem dla fotografów przyrody i miłośników wędrówek. Domy górskie, zbudowane z kamienia i drewna, również stanowią część krajobrazu doliny – traktujcie je jako własność prywatną i róbcie zdjęcia z daleka. Według przewodnika turystycznego gminy, na terenie tym powstały bungalowy, pole kempingowe i miejsce dla kamperów, które są zgodne z charakterem regionu; jeśli planujecie tu spędzić noc, skontaktujcie się z firmą, która zarządza tym miejscem, aby uzyskać aktualne informacje. Podczas wędrówki unikajcie zbaczania z trasy kolejowej; wnętrza tuneli nie są przeznaczone do pieszych. Na ścieżkach mogą znajdować się śliskie kamienie, dlatego załóżcie zamknięte i solidne buty. Szanujcie dziką przyrodę i nie zostawiajcie śmieci ani ogniska nad