Vier oude steden aan de Lycische kust.

Het archeologische gebied van Olympos is verspreid over een vallei, en de beste manier om het te verkennen is door te beginnen bij de ingang en langs de rivier te lopen tot aan de zee. Het adres dat bij het ministerie vermeld staat voor het archeologische gebied is Yazır Mahallesi, in het district Kumluca; de vallei mondt uit op de kust tussen Çıralı en Adrasan. Een groot deel van de ruïnes ligt verborgen onder de begroeiing, dus blijf op de paden en kijk tussen de bomen. De stad werd voor het eerst bekend bij de wetenschappelijke wereld in 1812, dankzij de aantekeningen van Kapitein Beaufort. De stad was gebouwd aan beide oevers van de Olympos-rivier, en een brug met drie bogen verbond de twee oevers. Tegenwoordig is nog maar één pilaar van die brug te zien; de aanlegsteigerconstructies aan beide oevers geven nog steeds aan waar de haven lag. Opgravingen hebben aangetoond dat de stad was gepland met rechte straten, en de Noordelijke Havenlaan was de belangrijkste verkeersader, die zich van oost naar west uitstrekte. Volgens de resultaten van de opgravingen zijn de oudste structuren die in de stad zijn gevonden, de muren die het gebied rondom het zogenaamde Zuidelijk District omringen, en die zijn gebouwd met veelhoekige stenen. Een van de meest opvallende bezienswaardigheden in de vallei is de hoge stenen poort, die rest van een klein tempel in Ionische stijl. De beeldplinten bij de ingang suggereren dat de tempel was gewijd aan de Romeinse keizer Marcus Aurelius, en de Culturele Gids dateert de constructie op 172-173 na Christus. Sta voor de poort en vergelijk de grootte met uw eigen lengte; alleen dan kunt u de omvang van het bouwwerk begrijpen. Aan de zuidelijke oever van de rivier bevindt zich een klein theater, gebouwd op Hellenistische fundamenten en gerestaureerd in de Romeinse tijd. Een van de grotere structuren die tijdens de opgravingen zijn gevonden, is een badhuis, dat dateert uit de tijd van Vespasianus. De Turkse Toeristische Encyclopedie geeft aan dat het grote badhuis dateert uit 78 na Christus. De meest bevolkte periode van de stad was de Byzantijnse periode; volgens de resultaten van de opgravingen was de stad in de 5e en 6e eeuw groter dan in de Romeinse tijd, en de vloeren van de grote gebouwen uit die periode waren versierd met mozaïeken. De begraafplaatsen waren verspreid over beide hellingen van de vallei vanaf de 1e eeuw, en de encyclopedie vermeldt dat er 354 graven zijn ontdekt. De Necropolislaan in het noordelijke deel van de stad is een interessante straat, omdat de Romeinse graven uit de Byzantijnse periode werden gebruikt als woningen, en er werden ook andere gebouwen tussenin gebouwd. De Culturele Gids beschouwt het graf van Kapitein Eudemos, dat zich bevindt in een rotsuitsparing nabij de riviermond, met zijn reliëf van een schip en de bijbehorende inscriptie, als de meest interessante overblijfselen van de stad. Dit strand is ook een gebied waar zeeschildpadden hun eieren leggen. Van mei tot september worden de beschermde gebieden bewaakt door vrijwilligers, dus kom de gemarkeerde nesten niet te dichtbij. Het is heerlijk om in het heldere water van dit strand af te koelen, en dit is een perfecte afsluiting van de drie uur durende wandeling. Als u nog tijd over heeft, kunt u 's avonds een bezoek brengen aan Yanartaş, aan de kant van Çıralı. De vlammen bevinden zich aan de zuidelijke helling van Çakaltepe, op ongeveer 180 meter boven zeeniveau, en komen uit de rotsen. Volgens Wikipedia worden ze gevoed door methaanrijk aardgas. De Turkse Encyclopedie van Toerisme schrijft dat dit gas door aardbevingen wordt samengeperst en op dezelfde plek naar de oppervlakte komt. Volgens het Cultureel Portaal verwierf Olympos in de oudheid bekendheid door dit zelfbrandende vuur, en de vlammen werden geassocieerd met de mythische vuurdraak Khimaira. De vlammen zijn 's nachts beter te zien, maar neem een zaklamp en stevige schoenen mee, omdat u de helling op moet. Na Olympos kunt u de snelweg Antalya-Kumluca oprijden en richting het westen, naar de Finike vlakte. De volgende stop is Limyra. Bronnen: Museumkaart (Olympos archeologische site); Cultureel Portaal; Turkse Encyclopedie van Toerisme; Wikipedia (Olympus, Lycia); Wikipedia (Yanartaş).

Limyra, gelegen in de wijk Finike, nabij Turunçova, strekt zich uit aan de zuidelijke helling van de berg Toçak en het omliggende vlakke land. De stad is verdeeld in twee delen: de Acropolis, oftewel de "Bovenstad", gelegen op de berg, en de "Onderstad", die in twee delen is verdeeld: de Westelijke Stad en de Oostelijke Stad, gelegen in het vlakke land. Om optimaal gebruik te maken van uw tijd, begin met een bezoek aan het theater, ga vervolgens naar de overblijfselen in het vlakke land en bewaar de beklimming van de Acropolis voor het einde. De Lycische naam van de stad was Zemuri, en het is bekend dat de nederzetting dateert van minstens de 5e eeuw voor Christus. Limyra beleefde zijn hoogtijdagen in de eerste helft van de 4e eeuw voor Christus; koning Perikles maakte de stad de hoofdstad van Lycië en steunde de satrapen die zich tegen de Perzen verzetten. Daarna kwam het gebied opnieuw onder Perzisch bestuur, en in die periode had de satraap van Karië, Mausolos, veel invloed. Het theater wordt tegenwoordig beschouwd als een symbool van de stad. Volgens het Cultureel Portaal en de Turkse Toeristische Encyclopedie werd het gebouwd in de Hellenistische periode en werd het beschadigd door een aardbeving in 141 na Christus, waarna het werd gerepareerd. Wikipedia in het Engels wijst het theater uit de Romeinse periode toe aan de Lycische weldoener Opramoas in de 2e eeuw na Christus en vermeldt dat het plaats bood aan 8.000 toeschouwers. Omdat het theater in de helling is uitgehouwen, kunt u vanaf de bovenste rijen een goed uitzicht op het vlakke land. Limyra is een van de steden in Lycië met het grootste aantal rotgraven. Volgens het Cultureel Portaal zijn er meer dan vierhonderd rotgraven, waarvan de meeste bekend staan om hun Lycische inscripties. Volgens de Turkse Toeristische Encyclopedie bevinden zich in de tweede necropolis, aan de voet van de berg Toçak, 200 rotgraven en sarcofagen. Let bij het bekijken van de façades op hoe de houten huismarchitectuur is overgebracht naar steen; u zult deze traditie later in Myra nog beter kunnen zien. Nadat u in het vlakke land bent aangekomen, begin bij de Westelijke Stad. Hier bevinden zich de fundamenten van het monument Ptolemaion, dat dateert uit het begin van de 3e eeuw voor Christus, uit de tijd van Ptolemaios II. Volgens Wikipedia in het Engels werd dit monument gebouwd door de inwoners van Limyra als dank aan Ptolemaios II Philadelphos, die de stad steunde in haar verdediging tegen de Galaten. De muren van de Westelijke Stad werden in de 7e eeuw na Christus versterkt met 11 torens om zich te beschermen tegen Arabische invallen. Een pad dat vanaf een poort in dit gebied naar een moerasachtig gebied leidt, brengt u naar de kenotaf van Gaius Caesar, een monumentaal graf zonder lijk. Gaius Caesar, de erfgenaam van Augustus, stierf in 4 na Christus in Limyra, op zijn terugweg naar Rome, nad Het Perikle-heiligdom, dat dateert uit de 1e eeuw na Christus, heeft in plaats van kolommen vrouwelijke beelden, zogenaamde karyatiden, op zijn façade. Een deel van de reliëfs en karyatiden van het heiligdom wordt tentoongesteld in het Antalya Museum, dus zoek daar ook naar de originele stukken. Om de Akropolis te bereiken, moet je een steile klim maken; vermijd het bezoeken tijdens de heetste uren en neem voldoende water mee. Er worden sinds 1969 opgravingen uitgevoerd in de stad; in de eerste jaren door Duitsers, en sinds 1982 door het Oostenrijkse Archeologisch Instituut. Controleer de actuele bezoekvoorwaarden van de archeologische site voordat u vertrekt, via officiële bronnen. Na Limyra, ga via Finike naar het westen, naar Demre. Het is het meest comfortabele plan om de nacht in Finike of Demre door te brengen en Myra voor de volgende ochtend te bewaren. Bronnen: Cultureel Portaal (Limyra); Turkse Encyclopedie van Toerisme; Wikipedia (Limyra).

Myra ligt aan de rand van Demre, aan de voet van een rotsachtige helling die uitkijkt over de alluviale vlakte gevormd door de rivier Demre, die in de oudheid Myros heette. Volgens de Turkse Encyclopedie van het Toerisme bevindt de oude stad zich nu ongeveer vijf kilometer landinwaarts vanwege deze alluviale afzettingen. Een groot deel van de overblijfselen van de Lycische en Romeinse steden bevindt zich onder deze grond. Wat je kunt zien, zijn het theater, dat tegen de helling is gebouwd, en de in de rotsen uitgehouwen grafmonumenten. Om optimaal gebruik te maken van je tijd, begin met het theater, gevolgd door de rotsgraven direct erboven. Besteed de resterende tijd aan het bezoeken van de tweede necropolis in het oosten. Myra, genoemd in Lycische inscripties, was een van de zes grote steden met drie stemmen in de Lycische Liga, en Strabo beschreef het als een van de grootste steden van de liga. Toen Lycië in 325 na Christus een aparte Romeinse provincie werd, werd Myra de hoofdstad. Het meest bekende gebouw uit de Byzantijnse periode is de Sint-Nicolaaskerk in het centrum van het district; deze route is echter gewijd aan het theater en de rotsgraven. Arabische invallen verzwakten de stad in de 7e en 9e eeuw, en Myra werd in 809 veroverd door het Abbasidische leger. Het theater is gebouwd aan de voet van de akropolis. De website van het ministerie beschrijft het als een structuur die tegen de rotsgraven erboven leunt en naar beneden loopt, en als een van de weinige oude theaters die bewaard zijn gebleven. Volgens de Turkse Encyclopedie van het Toerisme is het theater, met een capaciteit van 11.000 mensen, een van de grootste theaters van Lycië. Het gebouw werd beschadigd door een aardbeving in 141 na Christus en later herbouwd. Zoek rond het podium naar stenen theatermaskers die in de rotsen zijn uitgehouwen; tijdens opgravingen zijn deze maskers gevonden, en de encyclopedie vermeldt ook een fries met maskers, beelden en zitplaatsen met rugleuning. Er wordt gezegd dat de ereplaatsen in de eerste rijen afbeeldingen van vissen en dieren bevatten, dus bekijk de onderste rijen goed. Omdat het theater en de rotsgraven dezelfde helling delen, is het mogelijk om beide in één foto te zien. Een groep van de rotsgraven van de stad bevindt zich direct boven het theater en wordt de "Zee Necropolis" genoemd. Volgens de Turkse Encyclopedie van het Toerisme zijn de graven hier gerangschikt als monumenten die typische Lycische huizen nabootsen, als een bijenkorf. De graven zijn uitgehouwen in de steile rotswand; sommige hebben een gevel in de vorm van een huis, terwijl andere een gevel in de vorm van een tempel hebben. De website van het ministerie benadrukt met name de belangrijke reliëfs op de graven. De encyclopedie vermeldt dat er in Myra in totaal 104 rotsgraven in drie verschillende gebieden zijn, terwijl Wikipedia spreekt van twee grote De systematische opgravingen in Myra begonnen in 2009 onder leiding van de archeoloog Nevzat Çevik. Controleer de actuele openingstijden van de archeologische site op de website van het Museumkaart-systeem voordat u vertrekt. Indien u tijd heeft, kunt u ook een bezoek brengen aan de oude havenstad Andriake, die ongeveer vijf kilometer verderop ligt; de graanschuur, gebouwd in de tijd van keizer Hadrianus, wordt tegenwoordig gebruikt als het Museum van de Lycische Beschavingen. Na Myra kunt u richting Kaş reizen en stoppen in Üçağız, aan de kust van Kekova; parkeer uw auto daar en neem een boot naar Kaleköy. Bronnen: Museumkaart (archeologische site Myra); Cultuurportaal (Myra); Turkse Toeristische Encyclopedie; Wikipedia (Mira); Wikipedia (Myra).

Simena, tegenwoordig bekend als Kaleköy, ligt op een klein schiereiland tegenover het eiland Kekova, in het district Demre. Er is geen weg naar het dorp; u kunt uw auto in Üçağız parkeren en per boot oversteken. Volgens sommige bronnen is het ook mogelijk om te voet vanuit Üçağız te reizen. Üçağız zelf bevindt zich op de locatie van het oude Teimiussa, en de afstand tussen de twee dorpen is slechts ongeveer een kilometer. Wanneer u een boot huurt, geef dan aan dat u de ondergelopen stad wilt zien en voldoende tijd nodig heeft om de vesting in Kaleköy te beklimmen. Volgens bronnen dateert de nederzetting in Simena uit de 4e eeuw voor Christus, wat blijkt uit grafschriften en muntvondsten. De naam van de stad komt voor het eerst voor in de werken van de Romeinse schrijver Plinius in de 1e eeuw na Christus. Simena was geen zelfstandig lid van de Lycische Liga, maar maakte deel uit van een stadsalliantie met Aperlai, Isinda en Apollonia, en deze groep had slechts één stem. Na het vertrek van de boot, klimt u via een steile weg naar de vesting. Wikipedia (Engels) beschrijft de vesting als een Romeins fort, gebouwd in de middeleeuwen om de piraten te beschermen die in Kekova schuilden. Wikipedia (Turks) meldt dat er hier zowel overblijfselen van Hellenistische muren als ruïnes van een Byzantijns fort te zien zijn. Bij aankomst in de vesting is het eerste gebouw dat u ziet een klein theater, uitgehouwen in de rots, met zeven rijen en een capaciteit van ongeveer driehonderd personen. Sommige bronnen suggereren dat dit gebouw een theater of een vergaderzaal (bouleuterion) kan zijn geweest. In de stad bevinden zich ook reservoirs die werden gebruikt om schepen van water te voorzien. Vanuit de muren kunt u uitkijken naar het eiland Kekova en de smalle waterweg ertussen. Het is duidelijk waarom deze beschutte kustlijn een schuilplaats was voor zowel schepen als piraten. De afdaling is steil, dus neem de tijd, vooral tijdens warme uren, en neem water mee. Onderweg kunt u de graven bekijken. Kaleköy ligt midden in een Lycische necropolis, waarvan een deel onder water ligt, en sommige van de rotsgraven zijn voorzien van Lycische inscripties. Volgens Cultuur Portali zijn Lycische sarcofagen te zien op verschillende plaatsen in de vesting en in het water langs de kust. Een van deze sarcofagen is gewijd aan Mentor, zoon van Idargus. De sarcofagen aan de kust zijn het beste te zien vanaf een boot, waarbij u de bovenkant van de lichamen kunt zien die uit het water steken. De ondergelopen stad markeert het einde van de route. Volgens Cultuur Portali is de stad gedeeltelijk onder water verdwenen als gevolg van aardbevingen in de oudheid. Er zijn overblijfselen van een Romeins bad te zien in het water langs de kust; Wikipedia (Turks) dateert dit gebouw uit de tweede helft van de 1e eeuw na Christus, terwijl Engelstalige bronnen het aanduiden als het Titus-bad. De Turkse Enclyclopedie van Toerisme noemt ook ondergelopen paden en kleine eiland Simena is een archeologisch gebied van het hoogste belang en bevindt zich binnen het beschermde natuurgebied Kekova, dat een oppervlakte van 260 vierkante kilometer beslaat. Het gebied werd in 1990 aangewezen als beschermd natuurgebied, en het ministerie meldt dat duiken in sommige baaien verboden is vanwege de archeologische overblijfselen. Controleer de regels voor zwemmen en duiken voordat u vertrekt, en bekijk de onderwaterresten vanaf de boot. Aan het einde van de dag keert u per boot terug naar Üçağız; de route eindigt hier, en u kunt de nacht doorbrengen in Demre of in de wijk Kaş, die verder naar het westen ligt. Bronnen: Cultuurportaal (Simena, Kekova); Ministerie van Milieu, Stadsplanning en Klimaatverandering (Kaş-Kekova beschermd natuurgebied); Turkse encyclopedie voor toerisme; Wikipedia (Simena); Wikipedia (Simena, Kaleköy, Kekova).