Van de Kalekapısı naar Hıdırlık: De verschillende lagen van Kaleiçi.

Begin uw route op het Kalekapısı-plein, direct onder de klokkentoren. Als u met een nostalgische tram bent aangekomen, ziet u de toren al wanneer u uitstapt bij de Kale Kapısı-halte. Neem eerst een paar stappen terug en bekijk waar de toren op staat, want daar zit het verhaal. De toren bevindt zich op de noordelijke kant van de buitenmuur van Kaleiçi, op de Kale Kapısı-burcht. Deze burcht beschermde de belangrijkste ingang van de stad. Volgens de historische pagina van de gemeente liepen de wegen vanuit het oosten, westen en noorden allemaal uit bij deze poort. Ibn Bibi noemt deze poort in zijn beschrijvingen van de belegeringen van 1207 en 1216; Evliya Çelebi noemde hem de Varoş Kapısı. De namen Pazar Kapısı (Marktpoort), Çarşı Kapısı (Marktpoort) en Asitane Kapısı verwijzen ook naar dezelfde poort. De poort zelf werd vernietigd tijdens de Eerste Wereldoorlog; wat u nu ziet, is de burcht en de toren erop. Een groot deel van de muren van Kaleiçi werd in de jaren 1920 vernietigd, en de uiteindelijke vernietiging werd in de jaren 1930 voltooid. De pagina van het gouverneurschap vermeldt dat er van de muren binnen de stad slechts fragmenten zijn overgebleven, zoals de Hıdırlık-toren, de Hadrianuspoort en de klokkentoren.

Over de geschiedenis van de toren zijn de bronnen verdeeld, en het is goed om dit in gedachten te houden. De gemeentelijke pagina stelt dat de toren in 1921 werd gebouwd door inwoners van İzmir die na de bezetting van İzmir naar Antalya waren verhuisd. Wikipedia en nieuwsberichten over de restauratie in 2022 geven 1901 aan, het 25-jarig jubileum van de troonsbestijging van II. Abdülhamid; volgens dit verhaal was de klok een van de geschenken die ter gelegenheid van dat jubileum werden gegeven. De waarheid is waarschijnlijk dat de burcht al veel ouder was, en dat de toren pas in de vroege 20e eeuw werd omgebouwd tot een klokkentoren. Kijk omhoog en bekijk de vier gevels; elke gevel heeft een ronde wijzerplaat, die later zijn vervangen door elektronische klokken. Op de top ziet u tegenwoordig een koepel van lood; oude foto's tot in de jaren 1940 laten zien dat de toren een koepel had, en deze koepel is in 2022 tijdens een restauratie door het gouverneurschap opnieuw opgebouwd. Tijdens dezelfde restauratie werd ontdekt dat het originele uurwerk was gestolen; er werd alleen een klok in de toren gevonden, en op de oudste foto uit 1930 is te zien dat de wijzerplaat Turkse cijfers had. De toren werd in 1930 en in 1967, vanwege een instorting aan de onderkant, gerepareerd. Wikipedia vermeldt dat de toren 14 meter boven het maaiveld en 8 meter boven de muur uitsteekt.

Voor een foto valt het ochtendlicht op de

Het museum bevindt zich in de wijk Barbaros, op nummer 25 van de Kocatepe Straat, en maakt gebruik van twee monumentale gebouwen. Zodra u binnenstapt, let op de vloer; de ingang is betegeld met een mozaïek van grind, versierd met planten- en geometrische patronen, een kenmerkende versiering van oude huizen in Antalya. Volgens de encyclopedie van de Vehbi Koç Stichting kochten Suna en İnan Kıraç deze gebouwen in een staat van verval, restaureerden ze tussen 1993 en 1995 en openden het museum als een particulier museum. Het openingsjaar varieert in verschillende bronnen, tussen 1996 en 2000; de website van de stichting geeft 2000 als openingsjaar. Het museum is tegenwoordig verbonden aan AKMED, het onderzoekscentrum van de Vehbi Koç Stichting in Antalya. Het eerste gebouw is een typisch Antalya-huis uit de 19e eeuw, met een binnenplaats en twee verdiepingen. Ga naar de bovenverdieping; de drie kamers zijn ingericht met houten plafonds, geïnspireerd op het Tekelioğlu-huis, en met handgeschilderde decoraties. In de kamers worden scènes uit een bruiloft in de wijk Kaleiçi uit de tweede helft van de 19e eeuw tot leven gebracht: het serveren van koffie, het scheren van de bruidegom en de henna-avond. De provincie Cultuur en Toerisme beschrijft deze opstelling als een etnografische tentoonstelling, ondersteund door speciale effecten. Bekijk de scènes in volgorde, let goed op de kleding van de poppen en de objecten in de kamers, omdat de bruiloftstradities zijn gekozen om de volks cultuur van Anatolië te documenteren. Vergeet niet om uit de ramen naar de straat te kijken; de binnenplaats en de balkons geven een beeld van het interieur van een typisch huis in Kaleiçi.

Ga vervolgens naar de tuin en ga naar het tweede gebouw. Dit is een oude Grieks-Orthodoxe kerk, gewijd aan Sint Joris; de exacte bouwjaren zijn onbekend, maar volgens de inscriptie werd het in 1863 grondig gerestaureerd. Na de bevolkingsuitwisseling in de jaren 1920 verloor het zijn gemeenschap, werd het lange tijd gebruikt als opslagruimte en verloor het veel van zijn originele houten elementen. Tijdens de restauratie werd het teruggebracht naar zijn oorspronkelijke vorm, met een rechthoekige plattegrond, één schip en een gewelfde overkapping; het plafond is versierd met handgeschilderde decoraties en stucwerk in blauwtinten. Ga naar binnen en bekijk eerst het plafond en vervolgens de vitrines. In de hoofdsaal worden keramieken uit Çanakkale tentoongesteld, afkomstig van de collectie van Suna en İnan Kıraç; Wikipedia vermeldt dat deze collectie ook een keramiek in de vorm van een kaart van Turkije bevat. De bovenverdieping is gereserveerd voor tijdelijke thematentoonstellingen over regionale culturen; vraag bij de ingang wat er op dat moment te zien is. Het gebouw wordt ook gebruikt voor evenementen zoals concerten en tentoonstellingen.

Tegen

Terwijl u de Kesik Minare nadert via Hesapçı Sokak, bekijk eerst van veraf de minaret, want de naam en de geschiedenis van het gebouw zijn er nauw mee verbonden. Dit unieke gebouw is een van de weinige plaatsen waar u de tweeduizend jaar geschiedenis van Kaleiçi kunt ervaren. Volgens de pagina van het gouverneurschap dateren de structurele elementen tot de 2e eeuw, en de bevindingen suggereren dat in de 5e eeuw een basiliek werd gebouwd op de plaats van een oudere tempel. De pagina van de gemeente vermeldt dat het gebied in de hellenistische en Romeinse periodes als een stadsplein werd gebruikt, en in de vroege Byzantijnse tijd werd er de Panhagia-kerk gebouwd. In het artikel over de Kesik Minare in de TDV Islam Encyclopedia beschrijft Semavi Eyice dat het gebouw minstens vier of vijf keer is verbouwd: het centrale deel met stenen pilaren werd later omgezet in een vierkant torentje en bedekt met een koepel, maar het is onbekend of de koepel van steen of hout was. De Wikipedia-pagina voegt toe dat het beschadigd raakte tijdens Arabische invallen en in de 9e eeuw werd gerepareerd. Aan het einde van de middeleeuwen werd het gebruikt als een katholieke kerk tijdens de Latijnse invasie van Antalya; Wikipedia koppelt deze periode aan de overname van de stad door de koning van Cyprus in 1361. Onder Turks bestuur werd het omgezet in een moskee. De pagina van het gouverneurschap en de gemeente vermelden dat het gebouw werd omgezet in een moskee en een minaret werd toegevoegd door Şehzade Korkut, de zoon van II. Bayezid; Eyice wijst erop dat deze link niet zeker is en dat de Hünkar Camii, die werd genoemd door Evliya Çelebi, die de stad bezocht in 1671, mogelijk dit gebouw was. De lokale naam is Kesik Minare Camii, maar de naam Cumanun Camii komt ook voor in bronnen. De oorsprong van de naam ligt in een brand aan het einde van de 19e eeuw. De pagina van het gouverneurschap zegt dat het houten deel van de minaret bij die brand is verbrand en dat de naam sindsdien is blijven bestaan; de gemeente geeft 1895, Wikipedia 1896. Na de brand verdween het houten dak en bleef het gebouw meer dan een eeuw lang als een open ruïne; in zijn artikel uit 2002 beschrijft Eyice het als een ruïne omgeven door een beschermingsmuur. Volgens hetzelfde artikel ontdekten buitenlandse onderzoekers die de stad bezochten aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw het gebouw verlaten, een kleine restauratie aan de westkant, die begon rond 1960, werd niet voltooid, en een restauratieproject dat in 1998 werd gestart, kwam lange tijd niet van de grond. De pagina over toerisme van de Westelijke Middellandse Zee Ontwikkelingsagentschap voegt toe dat het gebouw in de Ottomaanse periode ook een tijdlang als Mevlevi-ordehuis werd gebruikt. Volgens Wikipedia werd de restauratie, die in 2018 begon, in 201 Voor een foto kunt u de zonnige kant van de minaret in de namiddag vastleggen. Omdat het gebouw zich in het zuidelijke, rasterachtige deel van Kaleiçi ligt, zijn de straten hier regelmatig. Volg dezelfde straat naar het zuiden, en na een paar minuten komt u bij de cilindervormige toren van Hıdırlık, waar de stadsmuur eindigt. Bronnen: TDV Islam Encyclopedie; Gouverneurschap van Antalya; Gemeente Antalya; BAKA; Wikipedia.

De route eindigt bij de hoek waar Kaleiçi in het zuiden uitkomt op het Karaalioğlu Park, op het punt waar de stenen muur uitkomt op de zee. Volgens de pagina van het gouverneurschap is de Hıdırlık-toren het meest zuidelijke beginpunt van de stenen muur; het heeft een vierkant grondplan en een cilindervormige bovenkant en dateert uit de oudheid. Begin met een rondgang om de toren en bestudeer de twee delen: een vierkant voetstuk en een ronde toren erboven. Wikipedia in het Engels vermeldt dat men denkt dat de structuur in de 2e eeuw met een vierkant plan is gebouwd en in dezelfde eeuw is omgebouwd tot een ronde toren. De pagina van het gouverneurschap beschrijft de structuur als uiterst stevig en vermeldt dat er een groot, vierkant blok in de binnenkant zit. De pagina van de gemeente beschrijft de structuur als een monumentaal graf dat in de 1e of 2e eeuw is gebouwd. Zoek de hoofdingang aan de oostkant; de twaalf fasces (bundels bijlen) aan weerszijden van de deur zijn het bewijs dat de toren in de 1e eeuw is gebouwd ter ere van Marcus Calpurnius Rufus, die consul was in Attaleia, en zijn familie. Volgens de gemeente leidt deze deur via een lange gang naar een kruisvormig gebied, omringd door nissen. Andere bronnen noemen andere functies. Een artikel gepubliceerd op DergiPark dateert de toren uit de 2e eeuw en stelt dat het waarschijnlijk is gebouwd door keizer Hadrianus, en dat de functie een vuurtoren was en een toren om schepen in de baai te observeren. Het gouverneurschap vermeldt ook dat men denkt dat het een plek was waar verdedigingswerken werden uitgevoerd of waar signalen werden afgevuurd vanwege de interne structuur. De vraag of het een grafmonument, een vuurtoren of een uitkijkpost is, blijft daarom onbeantwoord, en het is een plezier om voor de toren te staan en alle drie de mogelijkheden te overwegen. Als u naar binnen kunt, bekijk dan de kleine kamer op de begane grond; volgens het artikel zijn er resten van fresco's op de muren die door de eeuwen heen zijn vervaagd door water, en sommige bronnen beschouwen deze kamer als een graf van een held. Op de bovenverdieping bevindt zich een ruimte rond een dikke muur. Tijdens de Byzantijnse periode werd de toren onderdeel van het verdedigingssysteem van de stad en werd deze verbonden met de muren; Wikipedia in het Engels voegt toe dat de bovenste delen in de Seltsjoekse en Ottomaanse periodes zijn gerestaureerd. De hoogte wordt in de bronnen aangegeven als ongeveer 14 meter. Omdat de bezoekregeling kan veranderen, kunt u ter plaatse controleren of u de toren kunt betreden, en houd er rekening mee dat sommige delen mogelijk gesloten zijn vanwege toekomstige opgravingen of restauratiewerkzaamheden. De naam van de toren is verbonden met de traditie van Hıdırellez; Wikipedia in het Engels stelt dat de naam afkomstig is van plaatsen waar het voorjaarsfestival wordt gevierd. De voet van de toren is ook een van de beste plekken in de stad om de z U kunt op de bankjes in het park zitten en uitrusten, en daarna, op dit punt waar de muren van de oude stad eindigen, de route samenvatten: u begon bij de Ottomaanse klokkentoren, bezocht een huis uit de 19e eeuw en een oude kerk, en zag een gebouw met lagen uit de Romeinse en Ottomaanse tijd, om uiteindelijk te eindigen bij een Romeinse toren. Voor de terugreis kunt u het park uitlopen in de richting van Cumhuriyet Caddesi en daar een bus nemen, of u kunt via dezelfde straten naar Kalekapısı lopen en daar de nostalgische tram pakken. Bron: Antalya Metropolitan Municipality; Antalya Governorate; DergiPark; Wikipedia.