Van Boztepe naar Hamsiköy, op de route van het oude karavaanpad.

Begin uw wandeling op Boztepe, in het zuidoosten van de stad, en ga als eerste naar het uitkijkterras. Vanaf hier heeft u een prachtig uitzicht op de haven, het historische centrum en de stad die zich langs de kustlijn uitstrekt. Volgens de provincie Cultuur en Toerisme van Trabzon is Boztepe een belangrijk onderdeel van het landschap en een populaire recreatieplek vanwege de ligging op een heuvel met uitzicht over de stad. Deze beschrijving is nog steeds van toepassing, aangezien de heuvel al eeuwenlang een open ruimte is waar de stad haar frisse lucht kan inademen. Terwijl u naar de haven kijkt, is het goed om te weten dat, volgens een onderzoek gepubliceerd door Belleten, de meeste karavanroutes die vanuit Bayburt en Gümüşhane kwamen, de stad via Boztepe bereikten. De plek waar u nu staat, was dus de laatste halte voordat de goederen uit Centraal-Anatolië de zee bereikten.

Volg vervolgens het houten wandelpad in oostelijke richting. Dit pad, aangelegd door de gemeente Ortahisar, is ongeveer 1100 meter lang en is gebouwd op een platform met stalen poten. Volgens berichten is het platform iets van de grond af geplaatst om graaf- en vulwerkzaamheden te minimaliseren. Onderweg vindt u twee terrassen, waarvan er een van glas is, en op de plaatsen met het beste uitzicht zijn twee houten balkons. De balkons zijn voorzien van zitplaatsen, pergola's en schommels; ze zijn de perfecte plek voor een korte pauze. Vanaf het glazen terras kunt u de helling onder uw voeten zien; mensen die last hebben van hoogtevrees kunnen beter op het houten terras blijven.

Tijdens uw wandeling, denk aan de geschiedenis van de heuvel. Volgens de Wikipedia-pagina werd Boztepe in de Ottomaanse periode eerst gebruikt als weidegebied, en later geleidelijk bewoond. Evliya Çelebi sprak in 1640, toen hij in Trabzon verbleef, over de wijngaarden die zich hier bevonden. Tegenwoordig zijn er geen wijngaarden meer op de helling, maar de groene omgeving van de heuvel herinnert nog steeds aan die traditie van recreatie. In een register uit 1681 staat vermeld dat de inwoners van de wijk vrijgesteld waren van belasting, omdat ze verantwoordelijk waren voor het onderhoud van de wegen (derbentçi). Dit detail bevestigt nogmaals dat de heuvel een belangrijk knooppunt was. In 1834, toen de bevolking groeide, werd de nederzetting verdeeld in twee wijken: Yukarı Boztepe (Boven-Boztepe) en Aşağı Boztepe (Onder-Boztepe).

Als u naar de zuidelijke helling kijkt, ziet u de regio Gölçayırı. Volgens het onderzoek van Belleten was dit gebied, dat in Byzantijnse bronnen Skylolimne werd genoemd, de plek waar Mahmud Paşa in de zomer van 1461 zijn kamp opzette. De naam betekent in het Grieks "hondentrek" en tegenwoordig is er geen meer of moeras meer te vinden. Het beste licht voor foto's is vroeg in de ochtend en bij zonsondergang; het middaglicht maakt de haven vlak en dof. Wanneer de lichten van de stad

Wanneer u de Zeytinlik Caddesi bereikt en voor het huis stopt, neem dan even de tijd om van buitenaf te kijken voordat u naar binnen gaat. Volgens het Cultureel Portaal werd dit gebouw tussen 1898 en 1913 gebouwd als woonhuis door Banker Kostaki Teofilaktos. Turkse bronnen vermelden dat de architecten Italiaans waren en dat een aanzienlijk deel van de gebruikte materialen uit Italië kwam. De hoek met de stenen toren is het beste te bewonderen vanaf de tegenoverliggende stoep. De geschiedenis van het gebouw is net zo gelaagd als de gevel: Teofilaktos ging in 1917 failliet, waarna zijn bezittingen werden in beslag genomen en het gebouw in handen kwam van de familie Nemlioğlu. Atatürk verbleef hier met zijn vrouw Latife Hanım en zijn delegatie tijdens zijn eerste bezoek aan Trabzon, van 15 tot 17 september 1924.

Binnenin begint u uw bezoek op de begane grond, omdat deze verdieping het verhaal van het gebouw vertelt. Volgens het Engelse artikel op Wikipedia is de begane grond ingericht als een tentoonstelling die de architectuur en geschiedenis van het gebouw chronologisch weergeeft. Kijk omhoog; het Cultureel Portaal meldt dat de muren van alle verdiepingen, met uitzondering van de kelder, van boven tot beneden versierd zijn met decoratieve schilderingen. Deze versieringen verschillen per kamer, dus neem de tijd om in elke kamer te kijken en let op de randen waar de muur en het plafond samenkomen. Ook de details rond de deuren en ramen verdienen uw aandacht.

Denk vervolgens aan de periodes waarin het gebouw van eigenaar veranderde. Het gebouw, dat in de tijd van gouverneur Ali Galip Bey werd onteigend, werd van 1927 tot 1931 gebruikt als overheidsgebouw en van 1931 tot 1937 als inspectiegebouw. In 1937 werd het overgedragen aan het Ministerie van Onderwijs en fungeerde het een halve eeuw als middelbare school voor meisjes. In 1987 werd het overgedragen aan het Ministerie van Cultuur en na een restauratie tussen 1988 en 2001, werd het op 22 april 2001 geopend als museum. Ondanks al deze verschillende functies, is het indrukwekkend dat de decoraties bewaard zijn gebleven, wat aantoont wat de restauratie heeft gered.

Daal vervolgens af naar de kelder. Hier vindt u een archeologische collectie die een overzicht biedt van de periode van de Bronstijd tot de Byzantijnse tijd. Naast marmeren, basalt-, keramische, metalen en glazen objecten, worden ook oude munten tentoongesteld. Als u de vitrines in chronologische volgorde bekijkt, krijgt u een beter beeld van de duizenden jarenlange geschiedenis van de regio rond Trabzon. Tot slot kunt u de etnografische afdeling op de eerste verdieping bezoeken; hier vindt u alledaagse objecten die kenmerkend zijn voor de regio en objecten uit de Ottomaanse periode. Na uw bezoek kunt u even ontspannen in de tuin. Controleer de actuele openingstijden en eventuele sluitingsdagen op de offici

Wanneer u de heuvel bereikt waar het landhuis staat, ga dan niet direct naar binnen, maar maak eerst een wandeling door de tuinpaden omringd door dennenbomen. Volgens de provincie Cultuur en Toerisme van Trabzon is de tuin van het landhuis omringd door dennenbomen, en u kunt het gebouw het beste vanuit deze bomen bekijken. De tuin met het zwembad en de bloembedden aan de voorzijde biedt de beste hoek voor foto's. Het landhuis werd gebouwd als zomerverblijf door de Trabzonse bankier Konstantin Kabayanidis. De bouwjaren worden in verschillende bronnen genoemd: het Cultuurportaal spreekt van het begin van de 19e eeuw, Wikipedia van een bouwperiode van 1890 tot 1912, en een andere pagina van het ministerie spreekt van 1913. Daarom is de meest betrouwbare informatie dat het landhuis gebouwd is tussen het einde van de 19e eeuw en het begin van de 19e eeuw.

Wanneer u dichterbij het gebouw komt, bekijk dan de materialen. Volgens Wikipedia is het landhuis gebouwd met steen, baksteen en hout, in een zogenaamde "gestapelde" techniek, en bestaat het uit vier verdiepingen, inclusief de kelder. Volgens het ministerie is de buitenkant van steen, binnenin is baksteen gebruikt, en de trappen zijn van hout met leuningen. De invloed van de West-Europese Renaissance is duidelijk te zien in de decoratieve elementen aan de gevel. Wanneer u het landhuis betreedt, begin dan op de begane grond met de zitkamer, de ontspanningskamer, de eetkamer en de gastenkamers. Op de eerste verdieping bevinden zich een werkkamer, een grote slaapkamer, wachtkamers en vergaderruimtes, en op de tweede verdieping zijn twee kleinere kamers. Volgens een bericht op Haber7, bevat het museum 344 objecten, waaronder meubels, porselein, tapijten en schilderijen uit de periode van het einde van de 19e eeuw tot de 19e eeuw.

Het is verrijkend om te weten hoe het landhuis is omgetoverd tot een museum. Na de bevolkingsuitwisseling kwam het gebouw in 1923 in het bezit van de schatkist, werd het in 1930 gekocht door de provincie en in 1931 toegewezen aan Atatürk. Atatürk werd hier tijdens zijn eerste bezoek in 1924 ontvangen, kwam opnieuw in november 1930 en bracht tijdens zijn laatste bezoek in juni 1937 twee nachten in het landhuis door. Volgens het Cultuurportaal nam Atatürk hier op 11 juni 1937 de beslissing om zijn bezittingen aan de natie te schenken. Na de dood van Atatürk werd het landhuis gekocht door de gemeente en in 1943 als museum geopend.

Aan het einde van uw bezoek, ga dan terug naar de tuin en bekijk het gedeelte met de dubbele deuren aan de tuinzijde. Volgens het bericht bevindt zich onder dit gedeelte een reservoir voor het opvangen van regenwater en een tunnel die naar het bos leidde, maar die later is afgesloten. Tegenwoordig is deze doorgang

Terwijl u Maçka passeert en de weg naar Zigana beklimt, zult u merken dat de vallei smaller wordt en de lucht koeler. Cultureel Portaal beschrijft Hamsiköy als een oude verblijfplaats, gelegen aan de noordelijke helling van de berg Zigana, langs de noordelijke route van de Zijderoute, op 19 kilometer van Maçka. Onderzoek in Belleten vermeldt ook dat de weg naar Zigana via Hamsiköy en Maçka naar Boztepe leidt en dat deze het hele jaar door gebruikt wordt. Dus de goederen die u 's ochtends van bovenaf ziet aankomen in de haven, passeerden precies door dit dorp. Wanneer u het dorp bereikt, parkeert u uw auto en verkent u eerst de vallei te voet.

Cultureel Portaal legt de naam van het dorp, Hamsiköy, in verband met het Arabische woord "hamse", wat "vijf" betekent, en stelt dat de nederzetting uit vijf afzonderlijke delen bestaat. De geografische aanduiding van TÜRKPATENT noemt deze vijf dorpen: Hamsiköy, Çıralı, Güzelyayla, Dikkaya en Başar. Wikipedia vermeldt dat de oude naam van de nederzetting Ciharlı was en dat de naam in 1959 gewijzigd is in Hamsiköy door middel van een wet. Let tijdens uw wandeling op de oude huizen langs de beek en de stenen fonteinen; Cultureel Portaal beschouwt deze als onderdeel van de natuurlijke schoonheid van het dorp. In het voorjaar bloeien op de hellingen paarse bosrozen, die de vallei in kleur brengen. Mist is hier een veelvoorkomend verschijnsel; wanneer het neerslaat op de voet van de berg, verandert het landschap in enkele minuten.

Vervolgens komt u bij het dessert waar het dorp om bekend staat. Hamsiköy Sütlacı (rijstpudding) is in 2017 geregistreerd als een beschermde oorsprongsbenaming, en de eigenaar van de registratie is de Kamer van Handel en Ambachten van Maçka. Het registratiedocument vermeldt dat het dessert uitsluitend wordt gemaakt van melk, rijst, suiker en een snufje zout. Volgens het document ligt het dorp op een hoogte van 1200 tot 1600 meter en, omdat de helling van Zigana die naar de zee loopt, veel neerslag ontvangt, blijven de weiden het grootste deel van het jaar groen. Het wordt vermeld dat de smaak van de melk afkomstig is van de verschillende planten in deze weiden en dat de productie, inclusief de levering van de melk, binnen de geografische grenzen moet plaatsvinden. Het gerecht wordt bereid in twee pannen, en de consistentie wordt beoordeeld aan de hand van hoe het, net als honing, ononderbroken van de lepel stroomt. Het dessert kan worden geserveerd vers of met een geglaceerde bovenkant, en wordt vaak geserveerd met kaneel en walnoten.

Cultureel Portaal vermeldt dat er in het dorp ook kaas, boter, "telli peynir" (een soort draadkazen) en kwark worden geproduceerd; u kunt deze meenemen voor onderweg. Het Ministerie van Cultuur en Toerisme