Van Akköprü naar Yumurtatepe: De acht eeuwen van Yenimahalle.

Verlaat het station van Akköprü en ga richting het noorden; de brug ligt op een paar minuten lopen. Ga niet direct op de brug, maar zoek een plek aan de oever waar u de brug van de zijkant kunt bekijken. Dit is de enige manier om de gehele structuur te zien, omdat u vanaf de brug zelf de bogen niet kunt zien. Bronnen vermelden dat de brug zeven boogvormige openingen heeft, waarvan vier groot en drie klein. Volgens de Turkse Wikipedia zijn de twee openingen aan de zuidelijke kant bedekt met aarde tijdens een renovatie door de gemeente, dus u kunt mogelijk niet alle zeven openingen zien. Zoek de hoogste opening in het midden; de TDV Islam Encyclopedie geeft aan dat de opening daar twintig meter breed is, en dat de andere openingen naar beide uiteinden toe smaller en lager worden. Volgens dezelfde bron is de lengte van de brug zeventig meter en de breedte zeven meter.

Ga vervolgens naar de westelijke kant van de brug, omdat daar twee inscripties te vinden zijn. Het wordt gezegd dat de ene inscriptie zo vervaagd is dat deze niet meer leesbaar is, terwijl de andere beschadigd is. Toch helpt het om de locatie van de Arabische inscriptie te zien, om een idee te krijgen van de leeftijd van de brug. Volgens de TDV is de brug in 1222 gebouwd door Sultan I. Alaeddin Keykubad. Het Cultureel Inventaris en Wikipedia vermelden dat de constructie in opdracht van de sultan is gebouwd, maar door Kızıl Bey, de gouverneur van Ankara in die tijd. Beide versies kunnen elkaar aanvullen. Bekijk de stenen van dichtbij en zoek naar blokken met decoraties of inscripties die afkomstig zijn van een ander gebouw. De TDV merkt op dat er tijdens de constructie ook stenen uit de oudheid zijn gebruikt. Over het materiaal zijn de bronnen verschillend; de TDV en de Turkse Wikipedia noemen andesiet, terwijl het Cultureel Inventaris en de Engelse Wikipedia basalt noemen. U kunt zelf beoordelen welke kleur en textuur het meest overeenkomen.

Loop vervolgens over de brug naar de overkant; de constructie is tegenwoordig alleen toegankelijk voor voetgangers. U zult beton en metalen hekken op de vloer zien; bronnen vermelden dat deze later zijn toegevoegd, en dat tijdens een renovatie in de jaren 1960 beton is gebruikt om de constructie te verstevigen. Deze lagen zijn een teken dat de brug eeuwenlang in gebruik is geweest als weg. De TDV vermeldt dat de brug meerdere keren is gerestaureerd, en dat tijdens de restauratie in 1970 is geprobeerd om de oorspronkelijke uitstraling enigszins te herstellen. Het gebouw is op 8 augustus 1959 geregistreerd als monument. Het Cultureel Inventaris vermeldt dat de brug zich bevindt op de plek waar de rivieren İncesu, Hatip en Çubuk samenkomen; probeer de richting van de waterstroom te volgen en deze kruising op een kaart te lokaliseren. De oude Bagdad-handelsroute liep hier, en tijdens de Ottomaanse periode werden soldaten en pelgrims die op weg waren naar de Hajj vanuit deze brug uitgezwaaid. Kies een plek aan de oever om een foto te maken, waarbij de gehele brug in beeld is. Nadat u dit punt hebt bereikt, keer

Het museum bevindt zich op het complex van de Machine- en Chemische Industrie Organisatie in Tandoğan; het is op slechts een paar honderd meter lopen van het Ankaray-station Anadolu/Anıtkabir. Omdat het zich op het terrein van de organisatie bevindt, volg de instructies van de medewerkers bij de ingang. Volgens het Cultureel Portaal opende het museum op 22 mei 2013 en de toegang is gratis; controleer echter de actuele openingstijden op de website van de organisatie. Neem even de tijd om het gebouw van buitenaf te bekijken voordat u naar binnen gaat. Volgens Wikipedia bevond zich op deze locatie, tijdens het bewind van Abdulhamid II, een cavaleriekazerne, en tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog werden hier militaire uitrustingsstukken verborgen die vanuit Istanbul naar Anatolië werden gesmokkeld. Het gebouw werd volledig verwoest door een brand op 20 november 1922. Volgens dezelfde bron bezocht Atatürk de locatie na de brand en sprak hij daar de woorden "Turk, leer, werk, vertrouw". Het huidige gebouw is herbouwd na de brand en heeft tot 2013 dienst gedaan als locatie voor verschillende afdelingen van de organisatie.

Begin uw bezoek met de reeks portretten bij de ingang; volgens Küre Ansiklopedisi worden hier portretten van de leidinggevenden van de organisatie tentoongesteld. Bestudeer de stamboom van de organisatie terwijl u naar de portretten kijkt. Volgens Küre kan de oorsprong van de organisatie worden teruggevoerd tot de Tophane-i Amire, opgericht tijdens het bewind van Fatih Sultan Mehmet, werd in 1921 de Askeri Fabrikalar Umum Müdürlüğü en kreeg in 1950 de huidige naam. In de zalen worden wapens, munitie, draaibanken, boren en persmachines uit de Ottomaanse en Republiek periode tentoongesteld. Neem even de tijd bij deze machines, want het museum richt zich meer op de productie zelf dan op de wapens. Het is interessant om de machines voor het produceren van munitie te zien, naast de civiele producten van de organisatie, zoals batterijen, elektriciteitsmeters en gasfornuizen. Dit laat zien hoe een fabriek na de oorlog overging op de productie van huishoudelijke artikelen.

Zoek zeker de Gazi Kovan, die volgens Wikipedia een van de meest opvallende stukken is. Volgens de bron werd deze kanonkoof acht keer gevuld in anderhalf jaar tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog en werd hij op negen verschillende fronten gebruikt. Besteed ook tijd aan de foto's van de Onafhankelijkheidsoorlog en de uittreksels uit de krant van de organisatie die aan de muren hangen. Ga vervolgens naar het openluchtgedeelte; volgens Wikipedia beslaat dit gebied tienduizend vierkante meter. Hier vindt u zeemijnen, locomotieven en wagons voor mijnbouw, een tractor, machines en een luchtafweergeschut. Een bijzonder stuk, volgens Küre, is een doorsnede van het kanon van het slagschip Yavuz. Door naar binnen te kijken, kunt u de dikte van de loop zien, wat een goed beeld geeft van de schaal. Wikipedia vermeldt dat het museum ook in 3D te bezoeken is; u kunt een kijkje nemen voordat u gaat.

Stap uit bij het station Beşevler en loop naar de centrale campus van de Gazi Universiteit; het hoofdgebouw is het meest opvallende gebouw van de campus. Dit is geen museum, maar een levendig gebouw waar het rectoraat, de decaan van de faculteit Onderwijs van Gazi en laboratoria gevestigd zijn. Plan dus om het grootste deel van de route buiten door te brengen, terwijl u het gebouw van dichtbij bekijkt. Ga eerst naar een punt waar u het gebouw van voren kunt zien, langs de hoofdasser. De Küre Encyclopedie beschrijft hoe architect Kemaleddin elementen uit de Ottomaanse architectuur, zoals bogen, tegels, brede overhangen en een symmetrische ingang, heeft gebruikt in zijn moderne ontwerpen. Zoek deze elementen in volgorde op de gevel: de symmetrie van de ingang, de gebogen openingen en de schaduw van de overhang. Deze stijl van Kemaleddin werd later bekend als de Eerste Nationale Architectuurstroming, en dit gebouw is een van de belangrijkste voorbeelden van deze stroming.

Een van de meest opvallende aspecten van de geschiedenis van het gebouw is een historische toevalligheid. Volgens de Wikipedia-pagina over de Gazi Universiteit werd de eerste steen op 8 augustus 1927 gelegd; Kemaleddin overleed echter in juli van hetzelfde jaar in Ankara. Dus de architect heeft de ceremonie voor de eerste steen van dit, zijn laatste werk, niet kunnen bijwonen. De Engelse Wikipedia vermeldt dat het gebouw in tweeënhalf jaar werd voltooid en ontworpen voor vijfhonderd studenten die er woonden. Volgens dezelfde bron werd het terrein verkregen voor een symbolisch bedrag en bestond het uit driehonderd zestig hectare, afkomstig van de Atatürk Bosboerderij. In die tijd lag de campus ongeveer vier kilometer van Ulus en was de omgeving een onbebouwd gebied; er werden putten aangelegd om het gebied te beplanten. Als u nu het groen rondom u ziet, kunt u zich voorstellen hoe een school in een dorre omgeving werd opgebouwd. De sportzaal, die in 1930 werd geopend, is ontworpen door Ernst Egli, en het wordt vermeld dat sommige gebouwen die later werden toegevoegd, het karakter van het hoofdgebouw hebben veranderd.

Het gebouw is de thuisbasis van de school die begon als de Orta Muallim Mektebi (middelbare lerarenopleiding), in 1929 de naam Gazi kreeg en in 1976 de naam Gazi Onderwijsinstituut kreeg. De Engelse Wikipedia vermeldt dat de school meer dan dertigduizend middelbare leraren heeft opgeleid. Onder de docenten waren de schrijver Ahmet Hamdi Tanpınar en de muziekpedagoog Eduard Zuckmayer, en onder de alumni bevinden zich Rıfat Ilgaz en Fakir Baykurt. In het gebouw bevinden zich het Schilders- en Beeldhouwmuseum, opgericht in 1979, en het Kemaleddin Museum; neem vooraf contact op met de universiteit om de bezoekvoorwaarden te achterhalen. Er wordt vermeld dat er een observatorium op het dak is, maar dat het tegenwoordig niet meer in gebruik is. Als u een twintig lira biljet in uw portemonnee heeft, kijk dan op de achterkant; sinds 2009 is daar een

Het Atatürk Huis bevindt zich op het terrein van de Atatürk Bosboerderij en wordt beheerd door de boerderij. De officiële website vermeldt dat de toegang gratis is, maar er worden ook aankondigingen gepubliceerd over sluitingen tijdens feestdagen en onderhoudsperiodes, dus raadpleeg de website voordat u gaat. We raden aan om bij dit punt het gebouw van buitenaf te bekijken en geleidelijk meer details te ontdekken. Sta eerst voor het gebouw en bekijk de gevel: het huis is drielaags en roze van kleur. Volgens de officiële website is het huis een replica van het geboortehuis in Thessaloniki, gebouwd volgens dezelfde plattegrond en afmetingen, en werd het op 10 november 1981 met een ceremonie geopend voor het publiek. De pagina van het district op de website van het Ministerie van Cultuur en Toerisme vermeldt de datum 19 mei 1981; Wikipedia geeft aan dat dit de dag was waarop de eerste steen werd gelegd. Dit detail laat zien dat de replica binnen een jaar na de honderdste verjaardag van de geboorte werd gebouwd.

Wanneer u via de stenen trap de deur binnenstapt, ziet u op de begane grond de hal, de kelder en de bediendenkamer. Blijf hier even staan en denk na over het functioneren van het huis; dit is het gebied waar spullen werden opgeslagen en waar de dagelijkse taken werden uitgevoerd. Wanneer u naar de tweede verdieping gaat, ziet u de salon, de keuken, de zitkamer en de gastenkamer. Let op dat de kamers van de salon met elkaar verbonden zijn via een gang. Op de derde verdieping bevindt zich wederom een salon, de Atatürk Kamer en de Museumkamer. De officiële website geeft de afmetingen van de Atatürk Kamer als 3,86 meter bij 2,82 meter; u zult merken dat de kamer relatief klein is wanneer u erin stapt. Op de vloer ligt een tapijt met rode en witte bloemen in groen en zwart. Tegen de rechtermuur, bij de ingang, staat een bronzen buste op een voetstuk. Let op de Selanik-grill in het midden van de kamer, de rieten stoelen die langs de muur staan en de messing gaslamp die aan het plafond hangt. In deze kamer bevindt zich ook een gastenboek waarin bezoekers hun indrukken kunnen noteren; u kunt eventueel een bericht achterlaten.

In de Museumkamer worden persoonlijke bezittingen tentoongesteld. De officiële website noemt onder meer een grijs pak, een pet, een smoking, een hoed, een maarschalkenmuts, een sjaal, een koffiekopje en een wandelstok. Het is interessant om deze objecten te beschouwen als stukken uit het dagelijks leven van die tijd, vergelijkbaar met de objecten die u in het Gazi-gebouw bij het vorige punt kunt zien. Nadat u het huis heeft verlaten, kunt u even in de tuin zitten en genieten van het uitzicht over de boerderij. Wikipedia vermeldt dat de boerderij in 1925 is opgericht en dat het het grootste groene gebied van Ankara is. Hier kunt u zelf de enorme omvang van het terrein ervaren, waar we al eerder over hebben gesproken. Het laatste punt, Yumurtatepe, ligt ten noorden; u kunt er

Yumurtatepe is een ronde, groene heuvel gelegen tussen de appartementen in de wijk Çamlıca. Op het eerste gezicht lijkt het een parkheuvel, maar het is een archeologisch beschermd gebied van het hoogste niveau. Volgens het artikel van Ali Cengizkan is de heuvel in 1972 geregistreerd en op 5 maart 1991 officieel aangemerkt als een archeologisch beschermd gebied. Daarom is het belangrijk om de borden en waarschuwingen in de omgeving te lezen voordat u de heuvel beklimt; als er plaatsen zijn waar het beklimmen niet is toegestaan, kunt u de heuvel ook vanaf de rand bewonderen. Maak eerst een rustige wandeling rond de heuvel en bekijk de vorm vanuit verschillende hoeken. De vergelijking met een ei wordt het beste vanaf de zijkant gezien. Volgens het Cultureel Inventarisregister werd de heuvel in 1967 tijdens een reddingsproject van de Frigische necropolis van de Universiteit van Ankara (ODTÜ) geïdentificeerd als tumulus nummer twintig.

Het verhaal van deze heuvel is een correctie van een misvatting, en de charme van de plek komt voort uit het nadenken over dit alles. Volgens de Turkse Wikipedia startte de gemeente in 1986-1987 een bouwproject op de heuvel, waarna een reddingsopgraving werd uitgevoerd door het Museum van de Anatolische Beschavingen. Tijdens de opgraving werden de resten van een gebouw met een ovale plattegrond gevonden, ongeveer zeventig centimeter onder het oppervlak. Wikipedia meldt dat dit gebouw in die staat is bewaard gebleven. Stel je voor dat je dicht bij de top van de heuvel staat en dat deze resten direct onder je voeten liggen. De Directie voor Mijnbouwonderzoek gebruikte elektromagnetische methoden om naar een grafkamer te zoeken en ontdekte dat er mogelijk een geschikte ruimte zich bevond op tien tot vijftien meter diepte ten westen van het centrum, maar de opgraving leverde geen resultaten op. Volgens het Cultureel Inventarisregister is de conclusie dat de heuvel geen Frigische tumulus is, maar dat er een strategisch centrum uit de vroege bronstijd is. Wikipedia meldt ook dat het geen grote nederzetting was, maar mogelijk als een wachtpost werd gebruikt. Cengizkan daarentegen verbindt de heuvel met de Frigische periode; dus de datering is nog steeds onderwerp van discussie.

De heuvel heeft ook een herdenkingsaspect. Volgens de herinneringen van Münir Hayri Egeli, geciteerd door Cengizkan, zei Atatürk ooit over deze kleine heuvel aan de overkant van de hoofdweg van de boerderij: "Op deze kleine heuvel zou een kleine en mooie grafplaats voor mij kunnen worden aangelegd." Daarom wordt de heuvel in herinneringen ook wel "Herdenkingstuinen" genoemd. Volgens hetzelfde artikel werd dit gebied op de plattegrond van de boerderij door Ernst Egli aangeduid als "Martelersheuvel". Cengizkan herinnert eraan dat er meer dan dertig tumuli bekend zijn in Ankara, en dat de naam Beştepe afkomstig is van de vijf tumuli op de boerderij. Als u vanaf een geschikt punt naar het noorden kijkt, kunt u