Van Termessos naar Karain, en vervolgens naar de watervallen Düden en Kurşunlu.

Begin uw tocht vanaf het 24e kilometerpunt van de weg Antalya-Korkuteli, waar u een speciale weg inslaat die naar de berg Güllük leidt. De weg loopt door het Nationaal Park Güllük Dağı-Termessos, en de overblijfselen van de stad zijn nauw verbonden met de bossen van dit park. De sporen van de stad beginnen eigenlijk veel lager, vlakbij Yenicekahve, langs de weg, met een hellenistische muur, en strekken zich uit tot de top van de berg. Parkeer uw auto bij de parkeerplaats bovenaan en vervolg uw reis te voet. Houd er rekening mee dat dit meer een wandeling in de bergen is dan een stadsrondleiding; het pad is rotsachtig, soms steil en onregelmatig, en u moet minstens drie uur uittrekken. Vanaf de parkeerplaats, volg het pad en u zult aan uw rechterhand de treden en de monumentale ingang van een tempel zien, gebouwd in de tijd van keizer Hadrianus, in Ionische stijl. Ga verder langs de helling, passeer de muren en de waterbronnen; aan uw linkerhand ziet u de overblijfselen van een gymnasium, waarvan soms nog delen van de eerste verdieping zichtbaar zijn. Dit gebouw, bestaande uit vele kamers en zalen, heeft aan de zuidwestkant een colonnade met winkels. Let tijdens uw wandeling op de openliggende afvoerkanaal in de grond; de watertechniek van de stad is het beste te zien in deze details. Wanneer de klim vlakker wordt, eindigt de wandeling en begint aan de linkerkant van het boswandelingpad het gebied waar de belangrijkste gebouwen van de stad zich bevinden. Het eerste overblijfsel op het vlakke gebied is de agora; de stoa in Dorische stijl aan de westkant, gebouwd tussen 159 en 138 voor Christus, tijdens de regering van Attalos II, volgens het Cultureel Portaal. Aan de oostkant van de agora ligt een theater, dat tegen de helling is gebouwd en de langste pauze van de dag verdient. De zitplaatsen van het hellenistische theater zijn verdeeld door een diazone; er zijn acht rijen boven en zestien rijen onder. Wikipedia geeft een capaciteit van vier tot vijfduizend personen. Ga naar de bovenste rijen en neem plaats om het uitzicht op de Golf van Antalya te bewonderen, waar het theater naar toe is gericht. Ongeveer 100 meter ten zuidwesten van het theater bevindt zich het stadhuis, waarvan de muren tot aan het dak zijn bewaard gebleven. Volgens Wikipedia dateert dit gebouw uit de 1e eeuw voor Christus en had het dak een overspanning van 25 meter, waardoor er binnen 600-700 mensen konden zitten. Op het vlakke gebied ten oosten van de agora bevinden zich vijf cisternen die in elkaar overlopen; het Cultureel Portaal beschouwt ze als uniek vanwege hun diepte en breedte; wees voorzichtig als u in de buurt van de ingangen komt. In het zuidwesten van de stad staat een Romeins type woning met een façade in Dorische stijl, die 6 meter breed is, en die bekend staat als het "Huis van de Stichter" vanwege een inscriptie aan de linkerkant van de deur. Termessos heeft veel tempels en necropolen met rots Tijdens uw wandeling, let ook op uw omgeving; in het nationaal park leven onder andere edelherten, berggeiten en adelaars. Het Güllek Dağı-Termessos Nationaal Park staat sinds 2000 op de voorlopige lijst van het UNESCO Werelderfgoed, vanwege zijn natuurlijke en culturele waarden. Op de terugweg, daal het pad langzaam af, omdat de stenen onder uw voeten glad kunnen zijn en vermoeidheid tijdens het afdalen meer merkbaar is. Controleer de actuele openingstijden op de website van de Museumkaart en neem voldoende water mee. Na terugkomst bij de parkeerplaats, volg dezelfde weg terug naar de hoofdweg en vervolg uw route naar Karain, aan de kant van de oude Antalya-Burdur weg. Bron: Cultuurportaal; Directoraat-Generaal voor Cultureel Erfgoed en Musea; Wikipedia.

Nadat u Termessos verlaat, ga dan naar de oude weg van Antalya naar Burdur. Karain bevindt zich binnen de grenzen van de wijk Yağca van Döşemealtı, op ongeveer 5-6 kilometer van deze weg. De Culturele Portal geeft aan dat de grot zich 30 kilometer ten noordwesten van Antalya bevindt. Parkeer uw auto op het bezoekerscentrum. De grot ligt 150 meter van de travertin vlakte voor de grot en 430-450 meter boven zeeniveau. Om de ingang te bereiken, moet u een trap met 470 treden beklimmen vanaf het bezoekerscentrum. Neem de tijd en rust af en toe, want uw benen zullen moe zijn na de wandeling. Terwijl u klimt, kijk achterom; de travertin vlakte voor de grot zal zich steeds meer openen onder uw voeten. In de zomer, tijdens de heetste uren van de dag, kunnen deze trappen zwaar zijn. Neem voldoende water en een hoed mee vanuit het bezoekerscentrum. Voeg het Karain Museum, dat zich direct naast de grot ligt, toe aan uw programma. Een deel van de opgravingen wordt hier tentoongesteld, een ander deel in het Antalya Museum. Als u het museum kunt bezoeken voordat u de grot ingaat, zult u beter begrijpen wat u in de grotten zult zien. Volgens de Museumkaart omvatten de vondsten stenen en botten werktuigen, kralen en overblijfselen van dieren zoals neushoorns, olifanten en toekan. Wanneer u de ingang bereikt, bekijk dan de gevel en de buitenmuren van de grot voordat u naar binnen gaat. Hier vindt u Griekse inscripties en nissen; dit zijn de meest zichtbare bewijzen dat de grot ook in de Klassieke periode werd gebruikt. Karain is ontstaan door karstische erosie van kalksteen uit het Kretacé. Kılıç Kökten, die de grot in 1946 ontdekte en de opgravingen begon, stelde vast dat het een combinatie is van drie rotsgrotten die met smalle gangen met elkaar verbonden zijn. Wikipedia beschrijft Karain als de grootste grot in Turkije waar mensen hebben gewoond. Ga niet de opgravingen in en volg de instructies om de grot te beschermen; de grot wordt sinds 1997 beschermd als een archeologisch monument van het eerste niveau. De opgravingen worden sinds 1946 in verschillende periodes voortgezet; Wikipedia geeft de belangrijkste periodes als 1946-1958, 1967-1973 en 1985-2008. Deze werkzaamheden brachten een cultuurlaag van ongeveer elf meter dik in de grot aan het licht. De lagen laten een bewoning zien, beginnend bij het Vroeg-Paleolithicum en doorlopend via het Midden- en Laat-Paleolithicum, het Neolithicum, het Chalcolithicum en de Vroeg-Bronsleeftijd tot de Klassieke periode. Volgens de Culturele Portal was de langdurigste en belangrijkste bewoning in de grot tijdens het Paleolithicum. Het directoraat-generaal voor cultureel erfgoed en musea benadrukt dat, terwijl de meeste paleolithische grotten ter wereld slechts één periode vertegenwoordigen, Karain een aaneengesloten periode van het Vroeg De website van het Museumkaart geeft aan dat de archeologische site elke dag van de week open is, maar controleer de actuele openingstijden op de website, aangezien deze afhankelijk zijn van het seizoen. Neem dezelfde trap terug naar de auto en rijd in de richting van Antalya, naar Kepez, gelegen aan de noordoostelijke rand van de stad, en vervolgens naar Yukarı Düden. Bronnen: Cultureel Portaal; Provinciaal Bureau voor Cultuur en Toerisme van Antalya; Museumkaart; Algemene Directie voor Cultureel Erfgoed en Musea; Wikipedia.

De derde stop van de dag is de Boven-Düden waterval, gelegen in de wijk Düdenbaşı in het district Kepez. In sommige bronnen wordt deze waterval ook wel de Iskender waterval genoemd. Het adres dat door het Cultureel Portaal wordt gegeven is Düdenbaşı Mahallesi, 21. Cadde, Kepez. De onderste Düden, waar de rivier uitmondt in de zee, bevindt zich in Muratpaşa, in de buurt van Lara, en maakt geen deel uit van deze route. Let op: verwar de twee niet, want de watervallen bevinden zich in verschillende delen van de stad.

De Düden-rivier, die de waterval van water voorziet, ontspringt volgens het Antalya Cultureel Erfgoedregister bij de bronnen Kırkgöz-Pınarbaşı. Het water stroomt door ondergrondse holtes in het kalksteen en komt vervolgens weer aan de oppervlakte in de wijk Düdenbaşı. De lengte van deze ondergrondse route wordt in verschillende bronnen verschillend vermeld; het Cultureel Portaal geeft 14 kilometer, terwijl het register 21 kilometer aangeeft. Het register geeft de naam "düden" aan deze ondergrondse holtes; zowel de rivier als de waterval zijn vernoemd naar dit woord. Volgens het Cultureel Portaal komen er op dit punt minstens tien kubieke meter water per seconde aan de oppervlakte, met een gemiddelde stroomsnelheid van vijftien tot zestien kubieke meter per seconde.

Het gebied werd tussen 1970 en 1972 omgevormd tot een recreatiegebied door de Directie voor Waterbeheer, district 13. Na de ingang, volg de geluiden van het water en loop over de wandelpaden naar de voet van de waterval. Het meest opvallende kenmerk van de waterval is de natuurlijke grot direct achter de waterval. Je kunt door de tunnels in de grot lopen en het water van achteren bekijken. In dit gebied kan de grond nat en glad zijn, dus wees voorzichtig met je stappen en bescherm je telefoon of camera tegen spatten. Na het bekijken van de waterval van voren, is het een unieke ervaring om hem ook van achteren te bekijken, vanuit de "sluier" van het vallende water.

Volgens de overlevering bezocht Alexander de Grote, de koning van Macedonië, dit gebied in 334-333 voor Christus, toen hij Pamfylië veroverde. Hij zou hier zijn paarden, die hij als belasting van Aspendos had ontvangen, hebben laten drinken. Dit verhaal, dat zich afspeelt in dezelfde periode als de belegering van Termessos, die we 's ochtends hebben besproken, verbindt de twee delen van de dag met elkaar. De omgeving van de waterval is ingericht met wandelpaden en rustplaatsen. Neem een half uur de tijd om te pauzeren in een van deze gebieden, bijvoorbeeld na de trap van Karain. Volgens Wikipedia ligt het gebied op ongeveer 1 kilometer van Varsak. Volgens het Cultureel Portaal is de waterval ook bereikbaar met het openbaar vervoer, dus als je de route wilt opsplitsen, kun je Düden op een andere dag bezoeken met het openbaar vervoer. Controleer de toegangsvoorwaarden en de actuele openingstijden voordat je gaat. Vervolgens ga je naar het oosten, in de richting van Aksu, en neem

De laatste bestemming van de dag is het Kurşunlu Waterval Natuurpark in de wijk Aksu. Het park ligt 22 kilometer van Antalya en is te bereiken door vanaf de snelweg Antalya-Aksu bij de brug van Soğucaksu noordwaarts af te slaan en 7 kilometer verder te rijden. Het park behoort tot de natuurparken die beheerd worden door het Ministerie van Landbouw en Bos, Regio 6. Het gebied waar de waterval en de picknickplaats zich bevinden, beslaat een oppervlakte van 33 hectare. De hoofdwaterval stort vanuit een hoogte van 18 meter en het water stroomt ongeveer 2 kilometer door een kloof, waarbij het langs zeven poelen stroomt die met elkaar verbonden zijn door kleine watervallen.

Parkeer de auto op de parkeerplaats en volg het wandelpad; het pad leidt u naar de waterval, de oevers van de poelen, bruggen en een uitkijkpunt. De belangrijkste bezienswaardigheden die volgens het Regionale Kantoor bezocht moeten worden, zijn de waterval zelf, de waterlelies in de rivier, de historische watermolen en het uitkijkpunt. Het wordt ook aanbevolen om foto's te maken voor de waterval. Let bij het oversteken van de bruggen op de waterlelies in het water. Volgens de registratie van "Leeromgevingen buiten de school" heeft de historische watermolen langs het pad een geschiedenis van ongeveer 200 jaar. De grond langs de oevers van de poelen kan nat en glad zijn, dus wees voorzichtig, vooral met kinderen, in de buurt van het water.

U kunt ook de geologie van het gebied bestuderen aan de wanden van de kloof. Volgens het Regionale Kantoor is hier de "Kurşunlu-formatie" te zien, bestaande uit zandsteen, grindsteen en leemsteen in rood-bruine en grijs-groene tinten. Boven deze lagen bevinden zich de Antalya-travertijnen, die u op veel plaatsen in Antalya kunt vinden. Het bos bestaat voornamelijk uit dennen. Langs het water vindt u oosterse plataan, laurier, wilde kersen en wilde olijf. In de ondergroei vindt u vlier, sleedoorn en braam. In het park en de omgeving zijn 261 plantensoorten geïdentificeerd, waarvan 14 endemisch zijn.

Het dierenleven is ook rijk vertegenwoordigd. Het Regionale Kantoor meldt dat er 88 vogelsoorten, 22 zoogdiersoorten, 12 reptielen, 3 amfibieën en 3 vissoorten zijn waargenomen in het park. In de poelen leven karpers en waterschildpadden, terwijl in het bos wilde zwijnen, vossen en eekhoorns leven. Een deel van de vogels is inheemse, een ander deel zijn bezoekers in de zomer of winter. Stop op de rustige delen van het wandelpad en luister. Voed geen dieren en gooi niets in het water.

Het park beschikt over faciliteiten zoals toiletten, een speeltuin, picknicktafels en een restaurant. Hier kunt u na een lange dag ontspannen. Volgens Wikipedia is de beste periode om het park te bezoeken van april tot december. Controleer de toegangsvoorwaarden en de actuele openingstijden op de pagina "N