Op de Top van Yıldız: Het Rijk van Abdülhamid II.

De vallei van Ihlamur, gelegen tussen Beşiktaş en Nişantaşı, was tot het begin van de 20e eeuw een populair recreatiegebied. Een beekje stroomde erdoorheen, omringd door schaduwrijke lindenbomen en platanen. Tijdens het bewind van Ahmed III werd het omgevormd tot een koninklijke tuin. Op de helling staan nog steeds schietplanken die herinneren aan boogschietwedstrijden die plaatsvonden tijdens het bewind van Selim III en Mahmud II; op de planken staan de afstanden en datums van de schoten vermeld. De Franse dichter Lamartine was hier in 1846 te gast bij Abdülmecid en noteerde in zijn herinneringen dat de sultan erg hield van dit kleine landhuis. Abdülmecid liet tussen 1849 en 1855 twee paleizen bouwen op de plek van het oude landhuis en gaf de plek de naam Nüzhetiye, wat "verfrissing" en "vreugde" betekent.

Bekijk het Merasim Köşkü, dat werd gebouwd voor ceremonies en ontvangsten van diplomaten. Bewonder de barokke trappen en de gedetailleerde decoraties. Binnenin vindt u meubels in Europese stijl en een decoratieprogramma met westerse invloeden. Het Maiyet Köşkü, bestemd voor de entourage van de sultan en het harem, is eenvoudiger: het heeft een traditionele indeling met hoekkamers die uitkomen op een centrale hal, en de muren zijn bekleed met stucwerk dat lijkt op marmer. De paleizen werden in 1951 omgevormd tot het Tanzimat Museum, in 1966 overgedragen aan de Milli Saraylar (Nationale Paleizen) en in 1985 geopend als museum-paleis. Als u tussen februari en juni bezoekt, kunt u de magnolia's rond het fontein met leeuwen in bloei zien. Volgens de Milli Saraylar werden magnolia's voor het eerst in de paleistuin geïntroduceerd tijdens het bewind van Abdülaziz en werden er tijdens het bewind van Abdülhamid II meer soorten toegevoegd. Het paleis is op maandag gesloten; er is ook een aparte ticketoptie om alleen de tuin te bezoeken.

Bron: Milli Saraylar Başkanlığı; Wikipedia.

Boven aan de Barbaros Boulevard, bij de ingang van het Yıldız Paleis, bevindt zich een moskee die II. Abdülhamid liet bouwen naast het paleis als een vrijdagmoskee. Hoewel de oorspronkelijke naam Hamidiye was, is de moskee vooral bekend als Yıldız Moskee. Volgens de TDV Islam Encyclopedie werd de moskee gebouwd tussen 1881 en 1885, en de architect was een vakman, genaamd Nikolaki Kalfa in Ottomaanse bronnen, die werkte bij de paleisbouwadministratie; sommige bronnen noemen Sarkis Balyan. Volgens de beschrijving van de Nationale Paleizen zet de moskee de Turks-Islamitische paleistraditie voort, met het paleis in het oosten en de vrijdagmoskee in het westen, en deze moskee vormt het westelijke uiteinde van dat plan.

Het gebouw combineert, in overeenstemming met de smaak van die tijd, oriëntaalse en neogotische elementen. De kleine, hoge koepel van de rechthoekige gebedsruimte bevindt zich dicht bij de ingang, niet bij de mihrab (gebedsnis). De neogotische ramen met zestien openingen in de koepel zorgen voor veel lichtinval. Binnenin, kijk omhoog naar de koepel: de sterren op de marineblauwe achtergrond zijn hetzelfde motief als de naam van het paleis. In plaats van de gebruikelijke twee minaretten bij sultanmoskeeën, heeft deze een enkele, taps toelopende minaret. Het wordt vermeld dat de roosters van de koninklijke galerij (hünkar mahfili) gemaakt zijn van cederhout en dat II. Abdülhamid zelf eraan heeft gewerkt; timmeren was een van de bekendste hobby's van de sultan. De klokkentoren naast de moskee dateert uit 1890 en is in dezelfde stijl. Tijdens de periode van Abdülhamid werden hier de vrijdagmiddaggebeden gehouden. Bezoek de moskee buiten de gebedstijden, vermijd de vrijdagmiddag. Draag kleding die uw schouders en knieën bedekt, vrouwen moeten hun hoofd bedekken, en u dient uw schoenen bij de ingang uit te doen. Binnenin dient u uw stem laag te houden.

Bron: TDV Islam Encyclopedie; Presidium van de Nationale Paleizen; Wikipedia.

De tuinen waar het Yıldız Paleis zich bevindt, waren vanaf de tijd van Sultan Süleyman de Jachtgronden van de sultans, en dienden in de 17e en 18e eeuw ook als jacht- en recreatiegebied. Het eerste paviljoen in dit gebied werd gebouwd in de tijd van Sultan Selim III voor zijn moeder, Mihrişah Sultan. Later voegden sultans Abdulmecid en Abdulaziz er ook paviljoens aan toe. Maar het paleis werd vooral geassocieerd met Sultan Abdulhamid II: hij gaf het de naam Yıldız Saray-ı Hümayunu, maakte er zijn belangrijkste verblijf en bracht er 33 jaar van zijn regering door. Volgens de organisatie Milli Saraylar bestond het paleis uit drie delen: het hoofdgebouw met de gebouwen die betrekking hadden op de staatsbestuur, een privégedeelte voor de sultan en zijn harem, en de buitenplaats, die nu bekend staat als Yıldız Park. Na 1924 werden de gebouwen gebruikt voor militaire scholen. In 2018 werden ze overgedragen aan Milli Saraylar, waarna ze een uitgebreide restauratie ondergingen. Het paleis werd in 2024 als museum geopend voor het publiek.

Tijdens uw bezoek aan het museum, neem de tijd voor de gebouwen van het harem, het Küçük Mabeyn en de Hasbahçe. Let op: de Museumkaart van Milli Saraylar dekt deze drie delen niet, dus koop uw ticket dienovereenkomstig. Het zwembad in de Hasbahçe is aangelegd om een natuurlijk beeklandschap te creëren, en er zijn kleine paviljoens voor ontspanning in de omgeving. Het Şale Köşkü, een van de drie gebouwen uit die tijd die bewaard zijn gebleven, werd uitgebreid in 1877-1879 en 1889 door Sarkis Balyan, en in 1898 door Raimondo D'Aronco. Het is bekend om de parelmoerzaal, gebouwd voor de bezoeken van de Duitse keizer Wilhelm II, en de ontvangstzaal met een enkel stuk tapijt van meer dan 400 vierkante meter. Controleer bij Milli Saraylar of de binnenkant van het paviljoen open is op de dag van uw bezoek. Het paleis is gesloten op woensdag.

Bron: Milli Saraylar Başkanlığı; Kültür Portalı; Vikipedi.

Dit gebouw, gelegen aan de bovenrand van Yıldız Park, aan de Palanga Caddesi, is zowel een museum als een nog steeds functionerende fabriek. In de vroege jaren 1890 liet sultan II. Abdülhamid de Yıldız Çini Fabrika-i Hümayunu oprichten in de tuin van het paleis, met als doel de traditionele kunst van tegels en porselein nieuw leven in te blazen. De fabriek baseerde zich op porseleinbedrijven die verbonden waren aan Europese paleizen. Het gebouw, dat in 1894 zwaar beschadigd raakte, werd datzelfde jaar herbouwd door de Italiaanse architect Raimondo D'Aronco. Het doel was om de porseleinbehoefte van het paleis en de paviljoenen te dekken en om het Ottomaanse Rijk via de producten aan de wereld te presenteren; sommige speciale stukken werden aan buitenlandse koningshuizen geschonken.

Elk product van de fabriek is voorzien van een maan-en-sterrenstempel, en daaronder staat het jaar van oprichting van de fabriek en het jaar waarin het product is gemaakt. Borden en vazen die op een realistische manier de villa's, tuinen en architectuur van die tijd weergeven, zijn waardevolle bronnen die het uiterlijk van nu verdwenen gebouwen documenteren. Na de afzetting van Abdülhamid in 1909 werd de productie stopgezet; in 1910 werd de fabriek onderdeel van het Müze-i Hümayun en, dankzij het initiatief van Osman Hamdi Bey, werd de productie hervat en duurde tot 1920. In 1959 werd de fabriek overgenomen door Sümerbank en sinds 1995 maakt het deel uit van Milli Saraylar. Tegenwoordig produceert de fabriek wandborden, vazen, suikerpotjes, koffie- en theeserviezen, geïnspireerd op traditionele motieven. Een bezoek omvat het gedeelte van de fabriek waar handdecoraties worden aangebracht, en de kaartjes worden verkocht voor dit specifieke gedeelte. De fabriek is gesloten tijdens officiële feestdagen en religieuze feestdagen; controleer de actuele bezoekvoorwaarden bij Milli Saraylar.

Bron: Milli Saraylar Başkanlığı; Wikipedia.

Het Yıldız Park is de buitenplaats van het paleis. Oorspronkelijk was het de achtertuin van het Çırağan Paleis, maar na 1877 werd het uitgebreid en omgevormd tot de buitenplaats van het Yıldız Paleis. Dit gebied, dat tijdens het sultanaat alleen toegankelijk was voor het paleispersoneel, is nu open voor het publiek en is een stadspark van meer dan 36 hectare. Volgens de registratie van de Nationale Paleizen zijn van de vele paviljoens in de buitenplaats alleen de Çadır, Malta en Şale paviljoens bewaard gebleven. U kunt het park betreden via de ingang naast de porseleinfabriek en, terwijl u een helling afwaart, komt u eerst bij het Malta-paviljoen. Dit paviljoen, gebouwd in de tijd van Abdülaziz met stenen uit Malta, is ontworpen door Sarkis Balyan, volgens de Engelse Wikipedia. U kunt een blik werpen in het interieur om de plafonddecoraties, de marmeren details en de spiegel met bladgoud te bewonderen; het paviljoen biedt tegenwoordig een restaurant.

Het Çadır-paviljoen, gelegen voor een van de twee grote vijvers in het park, werd in 1871 gebouwd op verzoek van Abdülaziz. Het gebouw, met een façade van natuursteen in wit en rood, een wenteltrap en een symmetrisch ontwerp, is eenvoudig maar elegant. In het park vindt u vijvers, watervallen, houten bruggen en wandelpaden; een hangbrug over een kunstmatige kanaal die begint bij de ingang aan de Çırağan Caddesi. Maak een stop bij een van de uitkijkpunten met uitzicht op de Bosporus en stel u voor hoe de tuin van het paleis ooit tot aan de zee reikte. De route eindigt hier, bij de poort aan de Çırağan Caddesi; vanaf hier kunt u langs de kust naar Beşiktaş of Ortaköy lopen.

Bron: Presidium van de Nationale Paleizen; Wikipedia.