Ihlamur Kasrı

Beşiktaş, Yıldız en Nişantaşı hellingen tussen Ihlamur Vadisi, historische bronnenaangeven dat het een recreatiegebied was van de 18e eeuw tot het begin van de 20e eeuw, waar de Fulya-rivier doorheen stroomde, overschaduwd door lindebomen en plataanbomen, omgeven door groen.

Vandaag de dag is het eerste deel van de vallei, waar de paviljoens zich bevinden, een wijngaard die toebehoorde aan Hacı Hüseyin Ağa, de scheepsbouwmeester tijdens het bewind van Sultan III. Ahmed (1703-1730), en werd omgevormd tot een koninklijke tuin door aan de staatskas toe te voegen. In het tweede deel, dat naar Yıldız stijgt, blijkt uit enkele overgebleven gedenkstenen dat Sultan III. Selim (1789-1807) en Sultan II. Mahmud (1808-1839) schietwedstrijden hielden met boogschutters. Op deze gedenkstenen staan de afstanden, graden en data van de schoten die de sultans op met water gevulde kruiken hebben gedaan. Tijdens het bewind van Sultan Abdülmecid (1839-1861) werd het derde deel van de vallei, dat "Muhabbet Bahçesi" werd genoemd, toegevoegd en werden er bomen geplant en dammen aangelegd.

De Franse dichter Lamartine beschreef in 1846 Ihlamur en de omgeving, waar hij als gast van de Sultan werd ontvangen, als volgt:

“…In de tuin tegenover het gebouw stonden mooie fruitbomen en grote lindebomen die de vallei zijn naam gaven. Voor de drie-traps trap naar het paviljoen stond een kleine fontein die de takken van de jasmijn niet kon overstijgen, en met een zoete kletter viel het water in de marmeren vijver. Ihlamur is de favoriete paviljoen van de Sultan; hier rust hij en overdenkt hij.”

In plaats van deze bescheiden wijngaardpaviljoen liet Sultan Abdülmecid tussen 1849 en 1855 twee paviljoens bouwen en gaf hij de naam “Nüzhetiye”, wat “verfrissing, frisheid, vreugde, blijdschap” betekent.

Tijdens het bewind van Sultan Abdülaziz (1861-1876) werden er af en toe verschillende vermaak en worstelwedstrijden georganiseerd in de koninklijke tuin. In de daaropvolgende jaren bleef Ihlamur Kasırları een tussenstop voor de Sultan en zijn familie tijdens hun uitstapjes, en na de proclamatie van de Republiek werd het in 1951 door de Grote Nationale Assemblee van Turkije aan de gemeente Istanbul overgedragen en ingericht als “Tanzimat Müzesi”.