Musea, complexen en Ottomaanse markten in de omgeving van Selimiye.

Het museum bevindt zich ongeveer vijftig meter van de oostelijke ingang van Selimiye, aan de Kadirpaşa Mektep Caddesi. Voordat u het gebouw betreedt, bekijk de Ottomaanse grafstenen die in het aangrenzende open gebied worden tentoongesteld. De vormen van de hoofdtoppen op de stenen, zoals de sarık en de kavuk, zijn als een taal die de beroep en positie van de eigenaar weergeven; het is een goed begin van uw bezoek om even bij een paar stenen te staan en de vormen met elkaar te vergelijken. Het huidige gebouw is ontworpen door de hooggeplaatste architect İhsan Kıygı en werd op 13 juni 1971 geopend als het Archeologisch en Etnografisch Museum. Maar de museumactiviteiten in Edirne gaan veel verder terug in de tijd. Het eerste museum van de stad werd in 1925 opgericht in de Darülhadis-medersa van Selimiye, en naarmate de collectie groeide, werd deze ook naar andere medersa's van het complex verplaatst.

Binnenin begint u met het archeologische gedeelte, omdat de tentoonstelling in chronologische volgorde is georganiseerd. In de eerste vitrines vindt u tanden, kaken en wervels van olifanten, neushoorns en paarden die in Edirne en omgeving zijn gevonden. Deze fossielen bieden een goed beeld van het landschap van Thraki, lang voordat er mensen waren. Vervolgens kunt u de vondsten uit de kalkolithische periode en de grafstenen met afbeeldingen van Thracische ruiters bekijken. Let op de houding van de ruiter en de diepte van de reliëfs op de stenen; dit zijn enkele van de meest indrukwekkende voorbeelden van de bevolking van de regio vóór de Romeinse tijd. Een aanzienlijk deel van de tentoongestelde objecten komt uit opgravingen in de antieke stad Ainos, ten zuiden van Edirne, dat nu Enez heet. Besteed speciale aandacht aan de amphora's met afbeeldingen, de terracotta beeldjes en de kleine sieraden. De muntenverzameling is ook een van de hoogtepunten die door het Cultureel Portaal worden benadrukt.

Na de archeologische zalen gaat u naar het etnografische gedeelte. Hier worden regionale kledingstukken uit de Balkan, voorbeelden van kalligrafie, tapijten en kilims tentoongesteld. Een van de meest populaire delen van dit gedeelte zijn de reconstructies van een bruidskamer en een woonkamer van een traditioneel huis in Edirne. Door naar de houten kasten, de vloerkussens en de kleuren van de textiel te kijken, kunt u zich een beeld vormen van het dagelijks leven in oude huizen in de stad. In dit gedeelte vindt u ook enkele persoonlijke bezittingen die Atatürk tijdens zijn bezoek aan Edirne gebruikte.

Als u foto's wilt maken, vermijd dan het gebruik van flits en houd de lens zo dicht mogelijk bij het glas van de vitrines om reflecties te voorkomen. Een uur is voldoende om beide delen van het museum rustig te bekijken. Controleer de openingstijden, de dagen dat het museum open is en de toegangsvoorwaarden op de website van het Ministerie van Cultuur en Toerisme voordat u gaat. Wanneer u het museum verlaat, ziet u de vier minaretten van Selimiye

Begin uw bezoek aan Selimiye niet van binnen, maar van buitenaf, door een wandeling te maken in de buitenplaats van het complex. Het gebouw is gebouwd op een heuvel, bekend als Kavak Meydanı of Sarıbayır, met een prachtig uitzicht over Edirne. Tijdens uw wandeling in de buitenplaats ziet u aan beide zijden van de moskee twee medreses, symmetrisch geplaatst. De Darülkurra Medrese is tegenwoordig het Vakıf Museum, en de Darülhadis Medrese is het Turks en Islamitisch Kunstmuseum. Als u tijd heeft, kunt u een van deze bezoeken. Let vervolgens op de minaretten aan de vier hoeken van de moskee. Elk heeft drie balkons en een hoogte van 70,89 meter, waardoor ze tot de hoogste minaretten zijn die tijdens het Ottomaanse rijk zijn gebouwd. Mimar Sinan plaatste de minaretten niet, zoals gebruikelijk, in de hoeken van de binnenplaats, maar in de hoeken van het gebedshalgedeelte, waardoor de koepel vanuit alle richtingen wordt omlijst. Volgens bronnen leiden drie aparte trappen, die elkaar niet kruisen, naar de balkons van de twee minaretten aan de ingangszijde. Ga via de eenvoudige deur in het noordwesten naar de binnenplaats. In het midden van de binnenplaats, omgeven door arcades en kleine koepels, bevindt zich een marmeren wasplaats, die met zijn gravures en geperforeerde stenen een van de mooiste voorbeelden van zijn tijd is. Let op dat de vierde arcade, die naar de gebedshal leidt, aanzienlijk hoger is dan de andere drie; dit leidt het oog direct naar de koepel. De afmetingen van de binnenplaats zijn vergelijkbaar met die van de gebedshal; beide zijn ongeveer zestig bij veertig meter. Wanneer u uw schoenen uitdoet en naar binnen gaat, is de eerste indruk dat de ruimte onder één koepel lijkt te zijn samengebracht. De koepel rust op acht grote zuilen, en omdat deze zuilen samenvloeien met de buitenmuren, verdelen ze de ruimte niet. De diameter van de koepel is ongeveer 31 meter; de hoogte wordt in bronnen vermeld als tussen de 42 en 43 meter. Volgens Sinan's biografie zei de meester dat hij met deze koepel de koepel van de Hagia Sophia overtrof. In het midden van de ruimte, direct onder de koepel, bevindt zich een houten muezzinbalustrade, die rust op twaalf lage bogen; de kleine marmeren fontein eronder is ook de moeite waard om te bekijken. Volgens de overlevering is het omgekeerde tulpmotief onder een van de poten van de balustrade een herinnering aan de vorige eigenaar van het land. Ga vervolgens naar het gebedsgedeelte. De Iznik-tegels aan weerszijden van de nis en de gegraveerde marmeren prebistorium zijn uitstekende voorbeelden van 16e-eeuwse steen- en tegelkunst. In de oosthoek bevindt zich ook een verhoogd sultansgedeelte, dat eveneens is bekleed met Iznik-tegels. Houd u tijdens uw bezoek aan een aantal regels. Vermijd het bezoeken van het interieur tijdens de De lengte wordt in verschillende bronnen gegeven als tussen de tweehonderdvijfentwintig en tweehonderdvijftig meter; het wordt verteld dat de ambachtslieden elke ochtend, onder de koepel in het midden, beloven eerlijk te handelen. U verlaat de bazaar en loopt via een helling in de richting van de Oude Moskee om bij de bedesten te komen. Bron: Cultureel portaal, Selimiye-moskee en de Selimiye-bazaar; Wikipedia.

De Bedesten bevindt zich aan de zuidwestelijke voet van de heuvel waar de Selimiye staat, direct naast de Oude Moskee. De twee gebouwen moeten samen worden beschouwd, omdat de Bedesten is gebouwd als een onderdeel van het complex van de Oude Moskee. Volgens het Cultureel Portaal werd het gebouw gebouwd tussen 1417 en 1418 door Sultan Mehmet I, terwijl de TDV Islam Encyclopedie vermeldt dat de bouw begon in de tijd van Musa Çelebi. De huur van de winkels diende om het onderhoud en de diensten van de moskee te financieren. U betreedt dus een voorbeeld van de structuur die u eerder in de Selimiye zag, maar dan uit ongeveer vijfhonderd jaar geleden.

Bekijk het gebouw van buitenaf, vanuit een hoek, voordat u erin stapt. De muren zijn bekleed met stenen in twee verschillende kleuren, met rijen baksteen ertussen. Bovenop bevinden zich veertien koepels, bedekt met lood, die in twee rijen zijn geplaatst. Onder elke koepel bevindt zich een spitsboogvormig raam; het licht dat het interieur verlicht, komt door deze ramen. Er zijn vier ingangen aan de verschillende zijden van het gebouw, waardoor de Bedesten altijd een toegang biedt, ongeacht vanuit welke straat u komt. Volgens het Cultureel Portaal is het gebouw ongeveer 40 bij 75 meter groot.

Wanneer u binnenstapt, let op de zes pilaren die in een enkele rij langs de centrale as staan. Deze pilaren verdelen de ruimte in veertien secties, elk bedekt met een koepel. De TDV benadrukt dat deze indeling sterk lijkt op die van de Bedesten in Bursa; als u Bursa heeft bezocht, zult u de overeenkomsten direct opmerken. De winkels zijn aan de muren geplaatst: aan de lange zijden bevinden zich telkens tien winkels, bedekt met een gewelfde overkapping, terwijl aan de korte zijden er telkens vier winkels zijn. Let op de vakkundige plaatsing van de winkels, die precies bij de deuren en hoeken liggen.

De Bedesten was een overdekte markt in Ottomaanse steden, waar waardevolle goederen werden verkocht en bewaard. Evliya Çelebi schreef dat de juwelen hier een waarde hadden die gelijk was aan die van verschillende Egyptische schatkamers, en dat ze werden bewaakt door zestig bewakers. De reiziger noteerde ook dat er in de stad zowel een Oude als een Nieuwe Bedesten waren; volgens de TDV is er tegenwoordig nog maar één over, en de locatie van de andere is onbekend. Rondom de Bedesten zijn in de loop der tijd herbergen en markten ontstaan, waardoor een groot handelsgebied is ontstaan. Een deel hiervan is niet bewaard gebleven, maar de Selimiye Bazaar en de Ali Pasha Bazaar bestaan nog steeds.

Het gebouw is de afgelopen jaren grondig gerestaureerd en wordt tegenwoordig weer als markt gebruikt. Wandel langzaam tussen de winkels, observeer de lichtval onder de koepels en probeer een foto te maken waarbij u op een van de uiteinden van de centrale as staat en de rij pilaren in één opname vastlegt. Nadat u de Bedesten heeft verlaten, kunt u met een korte wandeling naar het westen

De Ali Paşa Bazaar is een lange, overdekte bazaar in het centrum van Edirne, gelegen op de hoek van de Saraçlar Caddesi en de weg richting Kapıkule. De bazaar werd gebouwd door Semiz Ali Paşa, die van 1561 tot 1565 grootvizier was, om inkomsten te genereren voor zijn liefdadigheidsinstellingen in Babaeski. Volgens de TDV Islam Encyclopedie wordt de naam van het gebouw genoemd in het werk "Tezkiretü'l-ebniye", waarin de werken van Mimar Sinan worden opgesomd, en hieruit blijkt dat de architect Sinan was. De bouwjaren zijn af te leiden uit een gedicht van een Edirne-dichter en worden geschat op 976, oftewel 1568-1569. Hierdoor eindigt uw route in een gebouw dat in dezelfde periode is gebouwd als de Selimiye-moskee.

Probeer de bazaar indien mogelijk via een van de uiteinden te betreden, zodat u de lengte in één oogopslag kunt zien. De TDV noemt de uiteinden van de bazaar de "Kule Kapısı" (Torenpoort) en de "Balıkhane Kapısı" (Vispoort); tussen deze uiteinden bevinden zich nog vier andere ingangen via zijstraten. Bekijk de bogen van de ingangen van dichtbij: de bogen zijn gemaakt van kleurrijk mozaïeksteen, terwijl de frames van gesneden leisteen zijn. De rest van het gebouw is opgebouwd met bakstenen, afgewisseld met rijen stenen.

Het interieur van de bazaar is een enkele, overdekte weg die ongeveer driehonderd meter lang is. De centrale overkapping wordt ondersteund door bogen, en elke winkel aan beide zijden heeft een eigen boog die op deze weg uitkomt. Het gestreepte patroon van de overkapping en de bogen is het meest gefotografeerde deel van de bazaar; de beste foto's maakt u vanuit het midden van de weg, waarbij u de rij van bogen in de verte vastlegt. Tijdens het lopen zult u merken dat de zij-ingangen niet precies in het midden van de winkels zijn geplaatst, maar enigszins verschoven. De TDV legt deze onregelmatigheid uit als een noodzaak om zich aan te passen aan de straatindeling van die tijd, en beschouwt het als een kenmerk van de oude Ottomaanse stedenbouw. Omdat de bazaar in een rechte lijn is gebouwd, is er in het midden een vierkant gebied achtergelaten, ondersteund door vier pilaren; in de bazaar werd dit gebied gebruikt als een plek om te bidden.

Het aantal winkels varieert in de bronnen, en dit verschil vertelt ook iets over de geschiedenis van de bazaar. In de stichtingsdocumenten wordt gesproken over 211 "ogen" (waarschijnlijk winkels) en twintig cellen. Evliya Çelebi schrijft dat de bazaar duizend stappen lang is en 360 winkels bevat; Lady Mary Wortley Montagu, die in 1718 brieven vanuit Edirne schreef, beschrijft waarschijnlijk deze bazaar en noemt 365 winkels en een uitzonderlijk schoon voetpad. De TDV stelt dat er tegenwoordig ongeveer honderd tot honderdvijftig winkels in het gebouw zijn. De bazaar heeft