In de wijk Zeytinburnu, buiten de stadsmuren, van Kazlıçeşme naar Topkapı.

Verlaat het Kazlıçeşme-station van de Marmaray en ga richting de Abay Caddesi, voorheen bekend als Demirhane Caddesi. De fontein bevindt zich op deze straat, op slechts een paar minuten lopen van het station. Volgens Wikipedia begint de Demirhane Caddesi bij de stadsmuren en loopt deze richting het Zeytinburnu-station, waarbij de straat de wijk in twee grote delen verdeelt. Wanneer u bij de fontein aankomt, bekijk dan eerst het geheel: het is een eenzijdige constructie, gemaakt van natuursteen, met een rechthoekig oppervlak omlijst door decoratieve elementen. In dit oppervlak bevindt zich een ingedrukte, spitsboogvormige nis. Zoek naar de kleine rozet in de boog, die in eerste instantie gemakkelijk over het hoofd gezien kan worden. De marmeren inscriptie boven de boog is niet origineel; de oude inscriptie, die te zien was op foto's uit de jaren '30 en '40, is verdwenen, en de huidige inscriptie is in de jaren 2000 door een kalligraaf opnieuw geschreven. Het belangrijkste is om naar de spiegel in de nis te kijken. Onder de inscriptie, geschreven in de Sülüs-letter op een vijfdelige cartouche, bevindt zich een dikke eendfiguur op wit marmer, en voor deze eend staat een tak met bladeren in de vorm van een ster. De inscriptie geeft volgens het Abjad-systeem het jaar 953 van de Islamitische kalender, wat overeenkomt met de jaren 1546-1547, en vermeldt de naam Mehmed Bey als de persoon die de fontein liet bouwen. Men denkt dat dit Mehmed Bey dezelfde is als Aşık Pir Mehmed Çelebi, een docent die in Skopje is overleden. Het steen waarop de eend is uitgehouwen is veel ouder dan de fontein zelf. In 2002 braken schattenzoekers het marmer open in de hoop op goud; bij onderzoek van de overgebleven fragmenten bleek dat het om Byzantijns marmer uit de 5e eeuw ging. Toen de fragmenten omgedraaid en samengevoegd werden, kwam een kristogram-motief tevoorschijn, wat betekent dat de Ottomaanse ambachtsman het Byzantijnse steen omgedraaid had en een gravure aan de achterkant had aangebracht. Het marmer is in 2010 op authentieke wijze gerestaureerd. Evliya Çelebi schreef in zijn reisverslag dat hij de afbeelding van de eend onder de boog van deze fontein, buiten de Yedikule, "onbeschrijfelijk mooi" vond. Let ook op de ronde, boogvormige nissen aan beide zijden van de fontein, en de bijbehorende liefdadigheidsstenen; deze mogen niet over het hoofd gezien worden. Kijk nu naar de wijk achter u. Volgens Wikipedia liet Sultan Mehmet de Eerste, na de bouw van de Yedikule-vesting, dit gebied buiten de muren reserveren voor slagers en leerlooierijen, en er werden in dit gebied ongeveer 360 leerlooierijen gevestigd. Ook kaarsenfabrieken, die kaarsen maakten van het vet van de gedode dieren, ontwikkelden zich in de omgeving van deze productie. In de 19e eeuw Bron: Wikipedia, Kazlı Çeşme; Wikipedia, Kazlıçeşme; Bestuurskantoor van Zeytinburnu, Geschiedenis van onze wijk; Budak, Tijdschrift voor Politieke Wetenschappen van de Marmara Universiteit.

Terwijl u vanuit Kazlıçeşme aankomt en langs de muren loopt, bevindt u zich aan de westelijke kant. Op deze plek kunt u de buitenkant van de vesting bekijken, niet de binnenkant. Observeer eerst hoe de muur is opgebouwd. De landmuren, gebouwd in de tijd van Theodosius II, bestaan uit drie lagen: de dikke hoofdmuur aan de binnenkant, een lagere buitenmuur ervoor en een brede gracht ervoor. De hoofdmuur is 4,5 tot 6 meter dik en ongeveer 12 meter hoog; de buitenmuur reikt tot 8,5 tot 9 meter. Let op de rode baksteenbanden die tussen de stenen lopen; deze zijn niet alleen decoratief, maar versterken de muur door de stenen aan elkaar te verbinden met mortel. De gracht was 20 meter breed en op sommige plaatsen 10 meter diep; u kunt nog steeds de dwarsmuren zien die de gracht in secties verdeelden. Kijk vervolgens naar de Gouden Poort. De Gouden Poort, de ceremoniële poort van het Byzantijnse Rijk, was de plek waar keizers tijdens hun triomfantelijke intochten en andere staatsrituelen, zoals kroningen, de stad binnenkwamen. Het is onzeker in welke periode de poort is gebouwd; onderzoekers zijn verdeeld over of het in de tijd van Theodosius I of Theodosius II is gebouwd, maar de meeste onderzoekers neigen naar de laatste. In de laatste periode van het Byzantijnse Rijk werden de openingen van de poort gemetseld, waardoor ze smaller werden. U kunt nog steeds het grote, gemetselde boog boven de marmeren torens aan weerszijden van de poort van buitenaf zien. Een gravure uit 1685 toont dat de buitenkant van de poort destijds versierd was met reliëfpanelen; fragmenten van die beelden bevinden zich tegenwoordig in het Archeologisch Museum van Istanbul. In 1458 stichtte Fatih Sultan Mehmed de Yedikule-vesting door aan de bestaande vier torens in de binnenmuur drie grote torens toe te voegen. De vesting verloor zijn functie als poort en werd tijdens het Ottomaanse tijdperk voornamelijk gebruikt als schatkamer, archief en staatsgevangenis. Zoek ook de kleine Yedikule-poort, die zich direct naast de vesting bevindt. Onderzoekers zijn het oneens over of deze poort Byzantijns of Ottomaans is. Kijk nu naar de voet van de muren, naar de groene stroken langs de gracht en de weg. Volgens de website van het Ministerie van Cultuur en Toerisme zijn de Yedikule-tuinen, die zich langs de voet van de muren tussen Mevlanakapı en Yedikule bevinden, een levend erfgoed waar al meer dan 1500 jaar groenten worden verbouwd. Volgens bronnen die door Wikipedia worden aangehaald, werden in 1735 344 tuinen geteld, terwijl een kaart uit 1835 er 102 toonde. Deze velden worden nog steeds door families bewerkt, dus ga er niet in, maar bekijk ze vanaf de weg. Als u de binnenkant van de vesting wilt zien, controleer dan de actuele bezoekmogelijkheden voordat u gaat, via officiële bronnen; de vesting U kunt Topkapı bereiken met een wandeling van ongeveer drie kilometer; als u moe bent, kunt u de buslijn MR11 nemen, die in dezelfde richting rijdt. Bronnen: Wikipedia, Muren van Constantinopel; GoTürkiye, Muren van Istanbul; Wikipedia, Yedikule; Wikipedia, Yedikule-gevangenissen.

Wanneer u de muren verlaat en aankomt bij Topkapı, bevindt u zich tegenover een groot, groen gebied: het Topkapı Cultuurpark. Het museum bevindt zich in dit park. Volgens de officiële website was dit gebied in het recente verleden de locatie van het busstation van Trakya. Na de verplaatsing van het busstation werd het park aangelegd en het museum opende in 2009 voor bezoekers. Volgens Wikipedia begon de aanleg van het park in 1999 en beslaat het een oppervlakte van 354.000 vierkante meter. Voordat u het museum betreedt, stop even voor de ingang en bekijk uw omgeving, want de locatie van het museum is een onderdeel van het verhaal. Volgens de officiële website, vanaf het punt waar het museum zich bevindt, kunt u links de muren van Edirnekapı zien, tegenover u de muren van Topkapı, en rechts de muren van Silivrikapı. Topkapı was de poort van Sint Romanos tijdens de Byzantijnse tijd, en de naam is afgeleid van het grote kanon dat er tijdens de belegering van 1453 werd geplaatst. Binnenin begint het bezoek met een tentoonstelling. Dit deel, samengesteld door de historici Erhan Afyoncu en Coşkun Yılmaz, vertelt het verhaal van de stad, van de stichting tot de belegering, de verovering en de stadsvernieuwing door Fatih Sultan Mehmed, met behulp van miniaturen, gravures en schilderijen. Neem de tijd om de tentoonstelling te bekijken; de context van het tafereel dat u op het bovenste platform zult zien, wordt hier gepresenteerd. Aan het einde van de tentoonstelling loopt u door een korte, donkere gang en komt u op het platform van het panoramische schilderij. Het schilderij is gemaakt op de binnenzijde van een halve bol met een diameter van 38 meter en beslaat een oppervlakte van 2.350 vierkante meter. Het gebied van 650 vierkante meter tussen het schilderij en het platform is daadwerkelijk driedimensionaal; hier staan replica's van kanonnen, kanonkarren en buskruitvaten. Volgens de officiële website bevinden zich ongeveer 10.000 figuren in het schilderij, en de figuren beginnen op menselijke grootte en worden kleiner naarmate ze verder weg zijn. Zodra u het platform betreedt, kijk omhoog: de lucht lijkt vanuit het bovenste deel van het schilderij in een koepelvorm door te lopen, waardoor u niet kunt zien waar het schilderij eindigt. Het museum legt de korte verbazing die bezoekers in deze eerste momenten ervaren, neer aan het feit dat het schilderij geen begin of einde heeft. Maak vervolgens een rustige wandeling en bekijk de beschadigingen in de muren. Volgens Wikipedia zijn de beschadigde delen van de muren en de grootte van deze delen gebaseerd op een rapport over de restauratie van de muren, dat aan de eerste gouverneur van Istanbul, Hızır Bey, werd gepresenteerd. Het schilderij is een gezamenlijk werk van acht kunstenaars, dat van 2005 tot 2008 werd voltooid, en het idee voor het project komt van de schilder

De moskee bevindt zich in Topkapı, buiten de stadsmuren, op de hoek waar de oude Davutpaşa Caddesi kruist met het Topkapı-begraafplaats en de snelweg E-5; het is op slechts enkele minuten lopen vanaf Panorama. Volgens de TDV Islam Encyclopedie staat het gebouw ook bekend als Takyeci İbrahim Çavuş, Arakiyeci İbrahim Ağa en Takkeci Moskee. Het werd gebouwd door Takkeci İbrahim Ağa; zijn naam verwijst naar de "arakye" (een soort hoofddeksel) waarmee hij zijn levensonderhoud verdiende. Voordat u het binnenhof betreedt, bekijk dan de sebíl (een soort waterfontein) in de hoek. Deze sebíl, het oudste gebouw van het complex, werd in 1578 gebouwd door İbrahim Ağa, zoals vermeld op de inscriptie die in de moskee bewaard is. De marmeren inscriptie van de fontein tegenover de sebíl vermeldt dat deze in 1820 werd toegevoegd door de Grootvizier Derviş Mehmed Paşa; dit is het laatste gebouw dat aan het complex werd toegevoegd. De inscriptie boven de deur van de moskee geeft aan dat het gebouw in 1592 werd voltooid, terwijl de tweede sebíl aan de oostkant van het binnenhof dateert uit 1593-1594. U zult merken dat de moskee van buitenaf vrij bescheiden is: het is een klein gebouw met een schilddak, een gevel van afwisselend steen en baksteen, en een kleine, overdekte ruimte voor de laatste rij gebedssers, ondersteund door houten pilaren. Tel de houten pilaren: achttien aan de buitenkant en tien aan de binnenkant. De TDV benadrukt dat, ondanks de bescheiden afmetingen, de moskee belangrijk is vanwege de bouwtechniek en de rijkdom van het interieur, waarbij details die in vergelijkbare gebouwen niet altijd duidelijk zichtbaar zijn, hier gemakkelijk te observeren zijn. De minaret, gemaakt van natuursteen, bevindt zich in de noordwestelijke hoek; het heeft een vierkant grondplan, een zestiendehoekige toren en één balkon. Bezoek de moskee buiten de gebedstijden, haal uw schoenen uit, draag kleding die uw schouders en knieën bedekt en wees stil. Zodra u binnen bent, kijk omhoog. Volgens de TDV is de houten koepel, met een diameter van ongeveer 5,5 meter, die het gebedsruimte bedekt, niet zichtbaar vanaf de buitenkant; deze is verborgen onder het dak en rust op een achthoekige structuur met houten muqarnas (versieringen). De gebedsruimte heeft een bijna vierkante plattegrond; de TDV geeft de afmetingen als ongeveer 11,2 en 11,7 meter voor de zijden en ongeveer 6,2 meter voor de hoogte. De galerij rust op tien houten pilaren en loopt langs de gehele noordwestelijke muur. Draai u vervolgens om naar de muren. Een aanzienlijk deel van de muuroppervlakken is bedekt met 16e-eeuwse İznik-tegels, gemaakt met de "sgraffito"-techniek. De motieven omvatten wijn Volgens de tekst is het gebouw tijdens de regering van Mahmud gerestaureerd. In 1985 werden, dankzij het werk van de Algemene Directie voor Stichtingen, details in het houtwerk zichtbaar. Het gebouw is daarna, vanaf 2005, grondig gerestaureerd. Bij terugkomst kunt u de tramlijn T1 nemen vanaf Topkapı, of u kunt uitstappen bij Kazlıçeşme met buslijn MR11 en daar overstappen op de Marmaray. Bron: TDV Islam Encyclopedie, Takkeçi İbrahim Ağa Külliyesi; Wikipedia, Takkeçi İbrahim Ağa Külliyesi.