Nezaket'le

Het zijn de mensen die in de winter in een overvolle bus naar hun werk reizen in het donker, die zo vol zitten dat er geen ruimte is voor gasten, die zich zo druk maken om hun neef alsof het hun eigen kind is, die haastig heen en weer rennen voor de doktersafspraak van hun vader, die constant bang zijn dat iets kapot gaat, en die zich zo druk maken over wat anderen van hun zeggen dat ze uiteindelijk zelf breken.
Je bent degene die, net als in het spel wordt gezegd, niet met een zilveren lepel in de mond is geboren, en die zich identificeert met de algemene opvatting: "Je hebt niet zo'n uitzonderlijke schoonheid dat een goed huwelijk je leven zal oplossen, dus ik denk dat je, voordat het te laat is, moet beginnen te vechten, want het is moeilijk in dit leven." Dat ben jij, ik, wij, zij...
Hier is mevrouw Nezaket, in persoon.
En een eenzame vrouw, in haar eigen wereld...
Eerst had hij problemen met zijn eigen familie: een afstandelijke vader en een moeder met psychische problemen. Na een koude middag op school, probeerde hij zijn bevroren handen bij de kachel te verwarmen, terwijl hij, in zijn wanhoop, per ongeluk een vork uit een bord kaas kon laten vallen. Hij was een wanhopige man, die nauwelijks de deur kon bereiken, tot aan de oude, felgekleurde minibuss van meneer Hacı Hasan. Mevrouw Nezaket is een verfijnde vrouw.
Uiteindelijk, laten we hem/haar uitzwaaien.
Met vriendelijke groet. Of: Met respect. Of: Hoogachtend. (Afhankelijk van de context, kan ook iets als "Met bele