Titreye Titreye Yağıyordu Kar ve Dilsizdi Gece

Een hotelkamer. Een vrouw, een man, en de afstand die tussen hen in staat.
De jeugd van de vrouw was als de trilling van een vogel, bevroren in de kou, net als sneeuwvlokken die vallen. Twee armen, alsof ze het ontbreken van haar eigen bestaan voelden.
Zij zijn twee zielen die elkaar hebben gevonden, maar hun ontmoeting was misschien wel de grootste fout. Ze zijn beiden verloren in het leven van anderen, maar op een verrassende manier vinden ze troost bij elkaar.
"Hoe het leven ons ook heen en weer slingerde, wij waren uiteindelijk altijd onze eigen steunpilaar."
De kinderjaren, verlicht door de adem die hij inhaalde, en de ziel die bloemen in zijn hart laat bloeien... Dit is een poëtisch verhaal, vol ontmoetingen, over een onvermijdelijke band die verdriet in geluk verandert.
Naarmate de eenzaamheid toeneemt, komen de zielen dichter bij elkaar.
Kan het zijn dat je grootste fout tegelijkertijd ook je grootste steun is?