52 hertz

"Zo ontstaat de chaos / Niet met een explosie, maar met een gekreun" - T.S. Eliot.

Vier vrouwen, die hun jeugd, hun verlies en hun liefdes op een eiland in de buurt van Istanbul hebben ervaren, ontdekken dat het eiland binnen enkele uren zal verdwijnen. Ze besluiten het eiland op een bijzondere manier afscheid te nemen, door er een laatste spel te spelen. Dit laatste spel zal hen terugvoeren naar de tijdloze plaatsen in hun herinneringen.
Naarmate ze dichter bij het einde van hun leven komen, beginnen ze vragen te stellen over hoe ze met het leven omgaan, over hun relaties met elkaar, over de plaatsen waar ze zich thuis voelen, en over de spanning tussen zichtbaarheid en onzichtbaarheid.
Goed, zal dit onderzoek voldoende zijn om de vernietiging van het eiland te stoppen?
Het spel, vernoemd naar een walvis die geluiden uitzendt op een frequentie van 52 hertz, een frequentie die door andere walvissen niet lijkt te worden opgevangen, en daarom bekend staat als "de eenzaamste walvis ter wereld", volgt het spoor van een verhaal waarin communicatie niet altijd mogelijk is.
"52 Hertz" is een toneelstuk dat is ontstaan uit de autobiografische verhalen van de vrouwelijke acteurs van het Hangardz-gezelschap, dat de Armeense cultuur en kunsttraditie in Istanbul in stand houdt. Het stuk is tot stand gekomen door middel van een collectief proces, gebruikmakend van de "devised theatre" techniek. Het stuk brengt een gemeenschappelijke taal over geheugen, onzichtbaarheid en solidariteit op het toneel.