52 hertz

"İşte böyle kopar kıyamet / Gümbürtüyle değil iniltiyle" — T.S. Eliot

Çocukluklarını, kayıplarını ve aşklarını ilk kez İstanbul yakınlarındaki bir adada yaşamış dört kadın, adanın birkaç saat içinde yok olacağını öğrenince adaya bir oyunla veda etmeye karar verir. Bu son oyun, onları hafızalarındaki zamansız mekânlara götürecektir.
Ada yok oluşa yaklaştıkça hayatla baş etme yöntemlerini, birbirleriyle ilişkilerini, ait oldukları yerleri ve görünür olmak ile görünmez kalmak arasındaki çelişkileri sorgulamaya başlarlar.
Peki, bu sorgulama adanın yok oluşunu durdurmaya yetecek midir?
Adını, 52 hertz frekansında ses çıkardığı için diğer balinalar tarafından duyulmadığı düşünülen ve bu yüzden "dünyanın en yalnız balinası" olarak anılan balinadan alan oyun, duyulmanın her zaman mümkün olmadığı bir tarihin izini sürüyor.
İstanbul'daki Ermeni kültür-sanat geleneğini sahnede yaşatan Hangardz ekibinin oyuncu kadınlarının otobiyografik hikâyelerinden yola çıkan "52 hertz", devised tiyatro tekniğiyle kolektif bir süreçte üretildi. Oyun, hafıza, görünmezlik ve dayanışma üzerine kurulan ortak bir dili sahneye taşıyor.