Πεζοπορία από την Taşköprü προς την Tepebağ: Μια βόλτα στην παλιά Άντανα.

Πλησιάστε στην γέφυρα Taşköprü από την πλευρά του ποταμού Seyhan, από το δυτικό της άκρο, και πριν ξεκινήσετε να περπατήσετε στο πεζοδρόμιο, σταθείτε λίγο στην όχθη. Η γέφυρα σήμερα είναι κλειστή για οχήματα και προορίζεται μόνο για πεζούς, οπότε μπορείτε να την διασχίσετε άνετα. Πρώτα, περπατήστε μέχρι την απέναντι όχθη, προς την περιοχή Yüreğir, για να αντιληφθείτε το μέγεθός της. Σύμφωνα με διάφορες πηγές, το μήκος της γέφυρας είναι λίγο πάνω από τριακόσια μέτρα. Καθώς περπατάτε, προσέξτε τα παλιά πλακάκια κάτω από τα πόδια σας. Σύμφωνα με την αγγλική έκδοση της Wikipedia, αυτό το δάπεδο από πέτρες κατασκευάστηκε μεταξύ 1899 και 1908, κατά τη διάρκεια της θητείας του κυβερνήτη της Adana, Süleyman Bahri Paşa, και αποτελεί θέμα παραδοσιακών τραγουδιών.

Όταν φτάσετε στο μέσο της γέφυρας, θα παρατηρήσετε ότι το δρόμο ανεβαίνει ελαφρώς και από τις δύο πλευρές. Σύμφωνα με το "Κέντρο Πολιτισμού", το κέντρο της γέφυρας είναι περίπου δύο και μισή μέτρα ψηλότερο από τις πλευρές. Σε αυτό το σημείο, σταματήστε και κοιτάξτε προς την κατεύθυνση της ροής του ποταμού, προς το νότο. Ο λόγος που η γέφυρα φαίνεται πιο φαρδιά σήμερα οφείλεται σε μια μεταγενέστερη επέκταση. Σύμφωνα με τις πηγές, αρχικά το δρόμο ήταν πολύ πιο στενός και διευρύνθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, οπότε προστέθηκαν νέα αψίδες στην κάτω πλευρά.

Στη συνέχεια, κατεβείτε στην όχθη και κοιτάξτε την βάση της γέφυρας από κάτω. Θα δείτε βαθμίδες και τριγωνικά σημάδια που αντιμετωπίζουν την ροή του νερού. Σύμφωνα με την αγγλική έκδοση της Wikipedia, το σημερινό τριγωνικό σχήμα προέρχεται από μια από τις ανακαινίσεις της Οθωμανικής περιόδου. Στην κάτω πλευρά των ανατολικών στηριγμάτων, μπορείτε να διακρίνετε πέτρες με χοντρή επεξεργασία, και αυτό το τμήμα της γέφυρας είναι το πιο αυθεντικό. Οι διαστάσεις όλων των αψίδων είναι διαφορετικές, αποτέλεσμα των πολυάριθμων ανακαινίσεων που υπέστη η γέφυρα κατά τη διάρκεια των αιώνων. Στην βόρεια πλευρά της ενδέκατης αψίδας, υπάρχει μια ανάγλυφη απεικόνιση ενός λιονταριού, η οποία αξίζει να την αναζητήσετε με ένα τηλεσκόπιο ή μια φωτογραφική μηχανή με ζ

Το Ραμαζανόγλου Κόνακ, βρίσκεται στην οδό Κιζιλάι, εντός του συγκροτήματος της Μεγάλης Τζαμίας. Μπαίνοντας στον δρόμο, θα βρείτε το κόνακ στα νοτιοανατολικά της τζαμίας. Πριν μπείτε, εξετάστε προσεκτικά την εξωτερική εμφάνιση του κτιρίου. Το κάτω μέρος είναι κατασκευασμένο από λαξευμένη πέτρα, ενώ τα πάνω επίπεδα είναι φτιαγμένα από τούβλα, και η γραμμή όπου συναντώνται αυτά τα δύο υλικά είναι εμφανής στην πρόσοψη. Το κτίριο, με ορθογώνιο σχέδιο, έχει διαστάσεις 16 επί 10,5 μέτρα, σύμφωνα με το Wikipedia, και η λιτή του εμφάνιση αντανακλά την μετριοπαθή αρχιτεκτονική προσέγγιση της εποχής.

Πλησιάστε την νότια είσοδο, καθώς η ιστορία του κόνακ προέρχεται από την επιγραφή που βρίσκεται εκεί. Σύμφωνα με την επιγραφή, το τμήμα "χαρέμι" ολοκληρώθηκε τον μήνα Σαμπάν του έτους 900 του ισλαμικού ημερολογίου, δηλαδή τον Απρίλιο του 1495, από τον Ραμαζανόγλου Χαλίλ Μπέη. Ωστόσο, οι πηγές τονίζουν ότι αυτή η ημερομηνία δεν αφορά ολόκληρο το κτίριο. Η εγκυκλοπαίδεια KÜRE αναφέρει ότι το κτίριο χτίστηκε αρχικά μεταξύ των ετών 1360 και 1400, και ότι η επιγραφή του 1495 υποδηλώνει μια ανακαίνιση. Επίσης, πληροφορίες από την εφημερίδα Hürriyet Daily News υποδεικνύουν ότι η κατασκευή ξεκίνησε στα μέσα του 14ου αιώνα. Γι' αυτό, μπορείτε να θεωρήσετε το κόνακ ως ένα από τα παλαιότερα αστικά κτίρια που έχουν διατηρηθεί στην Ανατολία.

Σήμερα, το κόνακ χρησιμοποιείται ως πολιτιστικό κέντρο του Πανεπιστημίου Τσούκουρτζοβά και φιλοξενεί συνέδρια, συναντήσεις και συναυλίες. Εάν μπορείτε να μπείτε, ξεκινήστε από το τμήμα με τα πέτρινα δάπεδα στο ισόγειο, και ανεβείτε τις σκάλες προς τους ανώτερους ορόφους. Στη συνέχεια, εξετάστε τα θολωτά δωμάτια στο βόρειο τμήμα, καθώς οι πηγές υποστηρίζουν ότι αυτό το τμήμα χρησιμοποιούνταν ως "σελάμικ" (χώρος υποδοχής). Στον επάνω όροφο βρίσκονται μια κουζίνα και δύο δωμάτια, ενώ στον τελευταίο όροφο υπάρχει ένα μεγάλο δωμάτιο και ένα τμήμα για πλύσιμο. Η εφημερίδα Hürriyet Daily News αναφέρει ότι η παρουσία ενός χαμάμ (τουρκικού λουτρού) στον τελευταίο όροφο είναι ένα σπάνιο χαρακτηριστικό στα παλιά κτίρια.

Καθώς περιηγείστε, φ

Ο ψηλός Πύργος του Ρολογιού βρίσκεται στην καρδιά της οδού Ali Münif και μπορείτε να φτάσετε εκεί από το ξενοδοχείο σε λίγα λεπτά με τα πόδια. Για να θαυμάσετε τον πύργο για πρώτη φορά, απομακρυνθείτε λίγο από την οδό. Μόνο από εκεί μπορείτε να δείτε ολόκληρο το σώμα του, το οποίο έχει σχήμα ορθογωνίου παραλληλεπιπέδου. Οι πηγές αναφέρουν ότι το ύψος του πύργου είναι τριάντα δύο μέτρα και ότι ήταν ο ψηλότερος πύργος ρολογιού στην Οθωμανική αυτοκρατορία εκείνη την εποχή, με τον πύργο ρολογιού του Dolmabahçe στην Κωνσταντινούπολη να έρχεται δεύτερος. Καθώς πλησιάζετε, παρατηρήστε την κατασκευή του: ο πύργος είναι κατασκευασμένος από μικρά, λαξευμένα πέτρινα τούβλα, τα οποία ήταν δύσκολο να τοποθετηθούν.

Η ημερομηνία κατασκευής του πύργου αναφέρεται διαφορετικά στις πηγές, οπότε είναι καλό να γνωρίζετε και τις δύο εκδοχές. Το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού της επαρχίας αναφέρει ότι η κατασκευή ξεκίνησε το 1881, κατά τη διάρκεια της θητείας του κυβερνήτη Ziya Paşa, και ότι ο πύργος ολοκληρώθηκε το 1882, κατά τη διάρκεια της θητείας του κυβερνήτη Abidin Paşa. Η αγγλική έκδοση της Wikipedia αναφέρει ότι η κατασκευή ξεκίνησε το 1879 και αναφέρει τα ονόματα των Krikor Ağa Bezdikyan και Kaspar Ağa ως τους σχεδιαστές του πύργου. Το Μητρώο Πολιτιστικής Κληρονομιάς αναφέρει επίσης αυτά τα δύο ονόματα. Επιπλέον, και οι δύο πηγές αναφέρουν ότι ο δήμαρχος Hacı Yunus συνέβαλε σημαντικά στην κατασκευή.

Η εγκυκλοπαίδεια KÜRE αναφέρει ότι αρχικά ο πύργος ονομαζόταν "Saathane" και ότι το όνομα "Büyük Saat" (Μεγάλο Ρολόι) χρησιμοποιήθηκε για να τον διακρίνει από το μικρό ρολόι σε σχήμα χοάνης που βρισκόταν στην κεντρική πλατεία της πόλης. Ο πύργος έχει τέσσερις πρόσωπα με ρολόι και αναφέρεται ότι ο σημερινός μηχανισμός εγκαταστάθηκε από τη Γερμανία το 1925. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι το πλάτος του πύργου είναι οκτώ μέτρα και ότι τα επόμενα χρόνια προστέθηκαν στον πύργο στοιχεία όπως κεραίες και σειρήνες. Καθώς κοιτάζετε το πάνω μέρος του πύργου, προσπαθήστε να διακρίνετε αυτά τα πρόσφατα στοιχεία από το αρχικό σώμα. Σύμφωνα με τις πηγές, το κουδούνι που χτυπούσε κάθε ώρα ακ

Το Μουσείο Κινηματογράφου της Ατάνιας βρίσκεται στη συνοικία Καγιαλίμπαγκ, στη γωνία των οδών Σέχαν και 26025, στην δυτική όχθη του ποταμού Σέχαν. Πριν φτάσετε στο μουσείο, κάντε μια μικρή βόλτα στους γύρω δρόμους, καθώς αυτή είναι μια περιοχή με παλιά σπίτια της Ατάνιας, χτισμένα στην κορυφή και στους πρόποδες του λόφου Τεπεμπάγκ. Σύμφωνα με την Αγγλική Βικιπαίδεια, τα περισσότερα από αυτά τα σπίτια είναι διώροφα ή τριώροφα, με χοντρούς τοίχους και λίγα παράθυρα στο ισόγειο, ενώ οι πάνω όροφοι διαθέτουν σειρές παραθύρων και εξώστες. Ο ξεναγός του δήμου αναφέρει ότι τα περισσότερα από αυτά τα σπίτια χτίστηκαν τον 18ο αιώνα, αν και οι πηγές δίνουν διαφορετικές ημερομηνίες, οπότε είναι ασφαλές να τα θεωρήσουμε ως μέρος της παλιάς αστικής αρχιτεκτονικής της πόλης. Ο ξεναγός σημειώνει επίσης ότι οι ανασκαφές συνεχίζονται στον λόφο.

Το κτίριο του μουσείου δημιουργήθηκε με την ένωση δύο παρακείμενων συγκροτημάτων σπιτιών, χτισμένων κατά μήκος της όχθης του ποταμού. Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια KÜRE, η ανακαίνιση του μουσείου πραγματοποιήθηκε από τον Δήμο της Μεγάλης Πόλης της Ατάνιας, και το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του στις 23 Σεπτεμβρίου 2011. Η Τουρκική Βικιπαίδεια παρουσιάζει το μουσείο ως το δεύτερο μουσείο κινηματογράφου στην Τουρκία. Μόλις μπείτε, ρίξτε μια ματιά στις αφίσες στο ισόγειο. Σε κάθε αφίσα που εκτίθεται, θα βρείτε τουλάχιστον ένα όνομα κάποιου από την Ατάνια, είτε ως σκηνοθέτη, ηθοποιό ή σεναριογράφο. Η αναζήτηση αυτών των ονομάτων καθώς περιηγείστε στις αφίσες μπορεί να γίνει ένα διασκεδαστικό παιχνίδι.

Στον πάνω όροφο, θα δείτε ότι οι αίθουσες είναι διαχωρισμένες ανά θέμα. Οι πηγές αναφέρουν αίθουσες όπως η "Αίθουσα Νοσταλγίας", η "Αίθουσα Καλλιτεχνών της Ατάνιας", η "Αίθουσα Νέας Γενιάς Καλλιτεχνών", η "Αίθουσα Παραγωγών της Ατάνιας", η "Αίθουσα Συλλογής Μέχετ Μπαλτάτσι" και η "Αίθουσα Χρυσού Κόμβου". Μια αίθουσα είναι αφιερωμένη αποκλειστικά στις φωτογραφίες, τα αντικείμενα και τις αφίσες του ηθοποιού και σκηνοθέτη Υλμάζ Γκιουνέι.

Το Μουσείο του Ατάτουρκ βρίσκεται στην οδό Σεϊχάν, βόρεια μιας σειράς παραδοσιακών κατοικιών που βλέπουν τον ποταμό. Πριν μπείτε στο κτίριο, θαυμάστε την εξωτερική του όψη. Σύμφωνα με τη τουρκική έκδοση της Wikipedia, το κτίριο είναι ένα διώροφο, με εξώστη, με ακανόνιστη στέγη και τοίχους από πέτρα, και μοιάζει με τις κλασικές κατοικίες της Ατάνιας του 19ου αιώνα. Η Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού της επαρχίας αναφέρει επίσης ότι το κτίριο είναι ένα καταγεγραμμένο ιστορικό μνημείο και ένα από τα καλύτερα παραδείγματα της αστικής αρχιτεκτονικής της εποχής.

Επισκεφθείτε το μουσείο γνωρίζοντας την ιστορία του. Σύμφωνα με τη Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού, ο Ατάτουρκ και η σύζυγός του, Λατίφε Χανίμ, φιλοξενήθηκαν σε αυτό το σπίτι, που ανήκε στον Σουφί Μπέι της οικογένειας Ραμαζανόγλου, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής τους στην Ατάνια στις 15 Μαρτίου 1923. Η τουρκική έκδοση της Wikipedia αναφέρει το ίδιο πρόσωπο ως Σουφί Πασά. Το κτίριο έχει ενοποιηθεί από έναν σύλλογο, έχει ανακαινιστεί και άνοιξε ως τμήμα της Διεύθυνσης Μουσείων το 1981. Κάθε χρόνο, στις 15 Μαρτίου, πραγματοποιείται μια τελετή μνήμης σε αυτό το κτίριο, οπότε αν σκοπεύετε να το επισκεφθείτε εκείνη την ημέρα, λάβετε υπόψη σας τον κόσμο.

Στο εσωτερικό, οργανώστε την επίσκεψή σας ανά όροφο. Στο κάτω επίπεδο βρίσκονται γραφεία και μια βιβλιοθήκη. Σύμφωνα με την τουρκική έκδοση της Wikipedia, η βιβλιοθήκη περιέχει περίπου δύο χιλιάδες βιβλία σε οθωμανικά και τουρκικά, τα οποία έχουν συγκεντρωθεί μέσω δωρεών. Στο γραφείο εκτίθενται τοπικές εφημερίδες που εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας και στη συνέχεια. Ανεβαίνοντας στον πάνω όροφο, θα δείτε το "σοφά", ένα ευρύχωνο δωμάτιο που αποτελεί το κέντρο της ζωής σε ένα παραδοσιακό σπίτι της Ατάνιας και από όπου ξεκινούν τα υπόλοιπα δωμάτια. Γύρω από το σοφά βρίσκονται διάφορα δωμάτια, όπως το υπνοδωμάτιο, το δωμάτιο των επισκεπτών, το δωμάτιο των επαναστατών, το δωμάτιο των όπλων, το δωμάτιο των βοηθών και το δωμάτιο της Εθνικής Φρουράς.

Κατά την περιήγησή σας στα δωμάτια, δώστε περισσότερη προσοχή