Από την Kaleiçi προς την Karaağaç, με κατεύθυνση προς τον ποταμό Έβρο.

Ξεκινήστε τη βόλτα σας από τον Μακεδονικό Πύργο, που βρίσκεται στα βόρεια της περιοχής Kaleiçi. Ο πύργος ήταν ένα από τα οχυρωματικά σημεία που περιέβαλλαν την Hadrianopolis, την πόλη που ίδρυσε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός, και είναι το μοναδικό τμήμα αυτών των τειχών που έχει διασωθεί μέχρι σήμερα. Το "Πολιτιστικό Πρόγραμμα" τον αναφέρει ως "Κάστρο της Αδριανούπολης, Μακεδονικός Πύργος", ενώ στην πόλη είναι γνωστός και ως "Παλαιός Πύργος του Ρολογιού". Οι πηγές υποστηρίζουν ότι ο πύργος χτίστηκε κατά τη διάρκεια της εποχής του Αδριανού, τον δεύτερο αιώνα μ.Χ. Πρώτα, κάντε έναν γύρο γύρω από τον πύργο, καθώς ο περιβάλλον χώρος έχει διαμορφωθεί σε ένα αρχαιολογικό πάρκο. Στη διάρκεια των ανασκαφών, βρέθηκαν κεραμικά φούρνοι της ρωμαϊκής περιόδου και κατασκευές από πλίνθους που πιθανώς χρησιμοποιούνταν ως αποθήκες σιτηρών. Οι πρόσφατες ανασκαφές έφεραν στο φως επίσης τμήματα ενός ναού που χρονολογείται στον δέκατο αιώνα και ένα κεραμικό φούρνο από την εποχή των Βυζαντινών. Στον περιβάλλοντα χώρο, αναζητήστε επίσης τα ερείπια μιας οθωμανικής αποθήκης πάγου που χτίστηκε το 1908 και τα θεμέλια κατοικιών από την ύστερη οθωμανική περίοδο. Καθώς κοιτάτε τον πύργο, παρατηρήστε την τοιχοποιία στο κάτω μέρος του, καθώς μπορείτε να διακρίνετε τις διαφορετικές φάσεις επισκευών που υπέστη η κατασκευή. Το 1867, ο κυβερνήτης της Αδριανούπολης, Χατζί Ιζέτ Πασά, πρόσθεσε ξύλινα επίπεδα στην κορυφή του πύργου και τοποθέτησε ένα ρολόι. Από τότε, ο πύργος αναφερόταν για πολλά χρόνια ως "Πύργος του Ρολογιού" ή "Δημοτικό Ρολόι". Το ανώτερο τμήμα, το οποίο υπέστη σοβαρές ζημιές από τον σεισμό του 1953, κατέρρευσε αργότερα, οπότε η σιλουέτα που βλέπετε σήμερα δεν διαθέτει ρολόι. Το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού ξεκίνησε την ανακαίνιση του πύργου στα τέλη του 2021, και το κτίριο άνοιξε ως "Μουσείο του Μακεδονικού Πύργου" το καλοκαίρι του 2026, μετά από μια μακρά περίοδο εργασιών. Μέσα στο μουσείο, μπορείτε να ανεβείτε στην κορυφή του πύργου με ανελκυστήρα και να

Για να φτάσετε στην αγορά Ali Paşa, μπείτε από την είσοδο που βρίσκεται στην πλευρά του πύργου, η οποία παλαιότερα ονομαζόταν "Πύλη του Πύργου". Θα χρησιμοποιήσετε αυτήν την αγορά όχι ως ένα απλό εμπορικό κέντρο, αλλά ως ένα πέρασμα που συνδέει την Παλιά Πόλη με τη νέα. Σύμφωνα με την "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια", η αγορά έχει δύο εισόδους: την "Πύλη του Πύργου" και την "Πύλη του Ψαράδικου". Επίσης, υπάρχουν τέσσερις επιπλέον πόρτες που οδηγούν σε μικρούς δρόμους. Καθώς περπατάτε κατά μήκος του μακρού διαδρόμου, μετρήστε αυτές τις πλευρικές πόρτες και ρίξτε μια ματιά από καθεμία. Η εγκυκλοπαίδεια αναφέρει ότι οι πλευρικές πόρτες δεν είναι ακριβώς ευθυγραμμισμένες με την "Πύλη του Πύργου", αλλά βρίσκονται μέσα σε ακανόνιστα διαμορφωμένους χώρους. Αυτή η ανωμαλία υποδηλώνει ότι η αγορά κατασκευάστηκε για να ταιριάζει με την υπάρχουσα οδική δομή της εποχής, αποτελώντας ένα τυπικό στοιχείο της παλιάς Οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Η πόρτα που βλέπει προς τη Δύση, σύμφωνα με παλαιότερες πηγές, ήταν ευθυγραμμισμένη με την κεντρική πύλη του τείχους, δηλαδή η αγορά ένωνε την πόλη που περιβαλλόταν από τείχη με τον κόσμο του εμπορίου έξω από αυτά. Ο Εβλιά Τσελεμπί αναφέρει τους ευθείς δρόμους της Παλιάς Πόλης που τέμνονται σαν σκακιέρα. Βγείτε από μία από τις πλευρικές πόρτες και δείτε πόσο από αυτό το σχέδιο μπορείτε να διακρίνετε σήμερα. Η Παλιά Πόλη κάποτε ήταν γνωστή για τα ξύλινα σπίτια της, με δύο ορόφους, που βρίσκονταν μέσα σε κήπους. Μετά από πυρκαγιές και σεισμούς, μεγάλο μέρος αυτής της αρχιτεκτονικής άλλαξε. Ωστόσο, μπορείτε να βρείτε προσόψεις που διατηρούν την παλιά κλίμακα στα στενά δρομάκια. Όταν επιστρέψετε στην αγορά, συνεχίστε το περπάτημά σας μέχρι τον κεντρικό χώρο. Εκεί βρίσκεται μια πλατεία με τέσσερις κολώνες, και η εγκυκλοπαίδεια την περιγράφει ως αποτέλεσμα της ευθείας διάταξης της αγοράς. Σταθείτε σε αυτό το σημείο και κοιτάξτε προς τις δύο κατευθύνσεις του διαδρόμου. Από εδώ, μπορείτε να δείτε καλύτερα τον ρυθμό του θόλου, που χωρίζεται από αψίδες. Δώστε ξανά προσοχή στις χρωματιστές πέτρες και τα πλαίσια από λαξευμένη πέ

Μετά την αγορά, ακολουθήστε τον δρόμο προς την Karaağaç και προχωρήστε προς νότια κατεύθυνση. Ο δρόμος αρχικά διασχίζει τον ποταμό Tunca μέσω της γέφυρας Tunca. Η γέφυρα, που χτίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα, είναι μια κατασκευή με δώδεκα αψίδες και διαθέτει έναν μικρό πύργο στο κέντρο της. Λίγο μετά τη διάσχιση του Tunca, φτάνετε στην περιοχή της γέφυρας Meriç. Οι δύο ποταμοί συγκλίνουν ακριβώς κάτω από αυτές τις γέφυρες, πράγμα που σημαίνει ότι σε λίγα μόλις βήματα, διασχίζετε και τους δύο μεγάλους ποταμούς της Εδίνης. Η κατασκευή της γέφυρας Meriç ξεκίνησε την εποχή του Σουλτάνου Αμπντουλμέτζιντ το 1842 και, σύμφωνα με το Κέντρο Πολιτισμού, ολοκληρώθηκε το 1847. Προσπαθήστε να δείτε τη γέφυρα από την ακτή, από το πλάι. Μόνο έτσι μπορείτε να αντιληφθείτε πλήρως τις δώδεκα αιχμηρές αψίδες που στηρίζονται σε δεκατρείς πυλώνες. Το κέντρο της γέφυρας είναι ψηλότερο, ενώ τα δύο άκρα είναι χαμηλότερα. Αυτό το προφίλ είναι πολύ πιο ευδιάκριτο από την ακτή. Δείτε τις "τρύπες" ανάμεσα στους πυλώνες, οι οποίες δημιουργήθηκαν για να μειώσουν την πίεση του νερού στη γέφυρα κατά τις πλημμύρες. Στη συνέχεια, ανεβείτε στη γέφυρα και περπατήστε μέχρι το μαρμάρινο περίπτερο στο κέντρο. Μέσα στο περίπτερο, υπάρχει μια επιγραφή που περιγράφει την κατασκευή της γέφυρας. Γνωρίζουμε ότι στο εσωτερικό της τρούλου υπάρχουν τοιχογραφίες με θέα την Εδίνη, ενώ στην κορυφή της τρούλου υπήρχε κάποτε ένας σιδερένιος αστραπολήπτης με σχέδια ήλιου. Σταματήστε στο περίπτερο και κοιτάξτε προς το βορρά. Οι μιναρέδες του Τζαμιού Σελίμιε υψώνονται πάνω από το νερό και τα δέντρα. Και στις δύο πλευρές της γέφυρας, είχαν κατασκευαστεί προβλήτες από λαξευτή πέτρα για την πρόσδεση πλοίων, βαρκών και σκαφών. Αυτοί οι προβλήτες αποτελούν ανάμνηση του εμπορίου που γινόταν στον ποταμό Meriç, πριν φτάσει στην Εδίνη και κατευθυνθεί προς τα βάθη των Βαλκανίων. Ο ποταμός Meriç πηγάζει στη Βουλγαρία, εισέρχεται στην Τουρκία στην Εδίνη και αποτελεί μέρος του συνόρου με την Ελλάδα. Οι χώροι αναψυχής που εκτείνονται κατά μήκος της ακτής είναι προσβάσιμοι στον ποταμό

Μετά το ποτάμι Έβρου, ο δρόμος συνεχίζει σε ευθεία γραμμή και εισέρχεται στην περιοχή Karaağaç, οδηγώντας σας μπροστά από το παλιό σταθμό. Πρώτα, γνωρίστε την ίδια την περιοχή, καθώς η σημασία αυτού του σημείου κρύβεται στην ιστορία της. Η Karaağaç δεν αναφέρεται συχνά σε ιστορικά κείμενα πριν τον 16ο αιώνα. Λόγω της θέσης της, σε υψόμετρο, περιτριγυρισμένη από δάση και ποτάμια, έγινε σταδιακά ένα δροσιστικό καταφύγιο για τους κατοίκους της Έδεσας. Τον 19ο αιώνα, με την κατασκευή του σιδηροδρομικού σταθμού, η περιοχή αναπτύχθηκε ραγδαία, με την ανάπτυξη της παραγωγής μεταξιού και των εργοστασίων μεταξοσκώληκα ανάμεσα στις συκιές. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Karaağaç ήταν γνωστή ως "Μικρή Παρίσι" λόγω των κινηματογράφων και των θεάτρων της. Σήμερα, κατευθυνθείτε προς την πρόσοψη του σταθμού. Το κτίριο, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Kemaleddin σε νεοκλασικό στυλ, εμπνεύστηκε από τον σταθμό Sirkeci. Η τριώροφη, ορθογώνια κατασκευή, μήκους περίπου 80 μέτρων, ολοκληρώθηκε σε μεγάλο βαθμό το 1914. Λόγω του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της αλλαγής της διαδρομής, ο σταθμός δεν άρχισε να λειτουργεί και τα τρένα άρχισαν να τον χρησιμοποιούν μόνο το 1930. Επειδή ένα τμήμα της γραμμής βρισκόταν στην άλλη πλευρά των συνόρων, τα τρένα από την Κωνσταντινούπολη διέσχιζαν για χρόνια την επικράτεια της γειτονικής χώρας για να φτάσουν εδώ. Το 1971, με την έναρξη του νέου σταθμού στην Έδεσσα, ο σταθμός Karaağaç έκλεισε. Στη συνέχεια, το κτίριο παραδόθηκε στο Πανεπιστήμιο της Θράκης, ανακαινίστηκε διατηρώντας την αυθεντικότητά του και χρησιμοποιήθηκε για πολλά χρόνια ως πρυτανεία. Σήμερα, το κτίριο φιλοξενεί τη Σχολή Καλών Τεχνών του πανεπιστημίου, οπότε επικεντρωθείτε στην πρόσοψη και τον περιβάλλοντα χώρο, όχι στο εσωτερικό. Στον περιβάλλοντα χώρο βρίσκεται το Μνημείο της Λωζάνης, το οποίο κατασκευάστηκε το 1998 προς τιμήν της Συνθήκης της Λωζάνης, που υπογράφηκε το 1923. Για να δείτε το μνημείο από κοντά, μεταβείτε στο κέντρο της πλατείας. Τρεις στήλες, που στηρίζονται από τρεις ογκό