Σε μια όχθη του ποταμού Τουντσα: Ένα παλάτι και ένα νοσοκομείο.

Ξεκινήστε την περιήγησή σας από την δυτική είσοδο του Τζαμι των Τριών Μιναρέδων, καθώς η σχέση του κτιρίου με την αγορά είναι πιο εμφανής από εδώ. Λόγω της κλίσης του εδάφους, η πρόσβαση σε αυτή την είσοδο γίνεται μέσω σκαλοπατιών, και η μάζα του κτιρίου, κατασκευασμένη από λευκό μάρμαρο, προεξέχει προς το δρόμο. Παρατηρήστε προσεκτικά τους κιονίσκους στις γωνίες της αψίδας που περιβάλλει την πόρτα: φέρουν σχέδια αμμορολόγια και πλεξούδων. Τα κόκκινα και λευκά φύλλα φοίνικα που διακοσμούν το αψιδωτό τόξο της αψίδας είναι ένα ακόμη στοιχείο που διακρίνει αυτή την είσοδο από τις υπόλοιπες του αυλείου χώρου. Μόλις μπείτε στον αυλό, σταματήστε και κοιτάξτε γύρω σας, καθώς ο αυλός με τις στοές είναι ένα στοιχείο που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε αυτό το κτίριο στην οθωμανική αρχιτεκτονική. Οι κολώνες που στηρίζουν τις στοές είναι κατασκευασμένες από διαφορετικούς τύπους πέτρας: οι περισσότερες είναι από μάρμαρο, ενώ στην βόρεια πλευρά υπάρχουν κολώνες από γρανίτη και μια ειδική πέτρα που ονομάζεται "Eğriboz". Σηκώστε το κεφάλι σας για να δείτε τις ζωγραφισμένες διακοσμήσεις στο εσωτερικό των θόλων των στοών. Αυτές οι διακοσμήσεις ανανεώθηκαν τον 18ο αιώνα, διατηρώντας τα αρχικά σχέδια. Δύο από τα παράθυρα του αυλείου χώρου διακοσμούνται με μπλε και λευκές πλάκες κεραμικού, και σύμφωνα με το "Πύλη του Πολιτισμού", σε αυτές αναφέρεται το όνομα του Μουράτ Β'. Στη συνέχεια, προσπαθήστε να διακρίνετε τους τέσσερις μιναρέδες που βρίσκονται στις γωνίες του αυλείου χώρου, καθώς ο διάκοσμός τους είναι διαφορετικός. Ο μιναρές που δίνει το όνομά του στο τζαμί, ο "Μιναρές των Τριών Πλατφορμών", είναι κατασκευασμένος από κόκκινη πέτρα και διακοσμείται με ζιγκ-ζαγκ μοτίβα. Με ύψος που πλησιάζει τα εβδομήντα μέτρα, ήταν ο ψηλότερος μιναρές της εποχής. Η πρόσβαση σε κάθε μία από τις τρεις πλατφόρμες του μιναρέ αυτού γίνεται μέσω ξεχωριστής σκάλας, ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της μηχανικής κατασκευής του κτιρίου. Σύμφωνα με την "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια", ο "Μπλε Μιναρές" είναι από την περίοδο του Φατίχ Σουλτάν Μωχάμετ. Ο "Σπειροει

Όταν φτάσετε στη Γέφυρα του Κανουνί, μην ανεβείτε αμέσως πάνω της. Πρώτα, θαυμάστε τη γέφυρα από την ακτή της πόλης, βλέποντάς την συνολικά. Αυτή η γέφυρα, γνωστή και ως Γέφυρα του Παλατιού, ήταν για αιώνες ο κύριος δρόμος για τη διέλευση από την πόλη προς την περιοχή Σαράιτσι. Η γέφυρα, κατασκευασμένη από λαξευμένη πέτρα, διαθέτει τέσσερις αψίδες που καλύπτουν ένα τμήμα του ποταμού Τούντσα. Σε ήρεμες μέρες, οι αψίδες αντανακλώνται στην επιφάνεια του ποταμού. Η ιστορία της γέφυρας παρουσιάζεται σε διαφορετικές εκδοχές σε ιστορικές πηγές. Ορισμένες πηγές αναφέρουν την περίοδο 1553-1554, ενώ το Κουλτούρ Πόρταλ αναφέρει ότι πιστεύεται ότι η γέφυρα κατασκευάστηκε το 1560 μαζί με τα κτίρια της Δικαιοσύνης και της Ζυγαριάς. Η σύνδεση με τον αρχιτέκτονα Σινάν είναι ένα ενδιαφέρον στοιχείο, καθώς, σύμφωνα με το Turkish Archaeological News, η γέφυρα δεν αναφέρεται σε οθωμανικές λίστες έργων του Σινάν. Η αναφορά προέρχεται από το έργο "Riyaz-ı Belde-i Edirne" του Αχμέτ Μπατί Εφέντι. Υπάρχουν επίσης διαφορές στις πηγές σχετικά με το μήκος της γέφυρας, με μετρήσεις που κυμαίνονται από εξήντα έως ογδόντα μέτρα. Το πλάτος της αναφέρεται ως τέσσερα και μισό μέτρα, δηλαδή ένα στενό πέρασμα όπου δύο άτομα μπορούν να περπατήσουν άνετα δίπλα-δίπλα. Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, η γέφυρα είναι σήμερα ένα ιστορικό μνημείο που ανήκει στη Γενική Διεύθυνση Οδικών Μεταφορών. Το Turkish Archaeological News τονίζει ότι, ενώ το ίδιο το παλάτι έχει εξαφανιστεί, τρεις ιστορικές πέτρινες γέφυρες που συνέδεαν το νησί με την ξηρά έχουν διασωθεί και εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται. Τώρα, ανεβείτε στη γέφυρα και περπατήστε μέχρι το κέντρο της. Από εδώ, κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά, θα κατανοήσετε πώς ο ποταμός περιβάλλει το νησί, καθώς ο Τούντσα χωρίζεται σε δύο κλάδους λίγο πιο νότια, δημιουργώντας ένα νησί γύρω από την περιοχή Σαράιτσι. Η μακρά γέφυρα που φαίνεται στη νοτιοδυτική κατεύθυνση είναι η Γέφυρα του Σαχαμπεττίν Πασά, που κατασκευάστηκε το 1451 και είναι επίσης γνωστή ως Γέφυρα Σαρατχανέ. Αυτή η γέ

Καθώς μπαίνετε στο Sarayiçi, σταθείτε αρχικά στο μέσο του ευρύχωρου λιβάδι, προσπαθώντας να αντιληφθείτε το μέγεθος του χώρου. Σύμφωνα με το Kültür Portalı, το συγκρότημα βρίσκεται σε μια έκταση που υπερβαίνει τις τρεις εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα και θεωρείται το δεύτερο μεγαλύτερο παλάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μετά το Topkapı. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1450, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μουράτ Β', και ολοκληρώθηκε το 1475 από τον Φατίχ Σουλτάν Μωχάμετ. Λόγω της θέσης του, που περιβάλλεται από ποτάμι, δεν υπήρχε ανάγκη για οχυρωματικά τείχη, αρκούσε ένας απλός, χαμηλός τοίχος. Ξεκινήστε την περιήγησή σας από το Adalet Kasrı. Αυτός ο πύργος, με τετράγωνο σχέδιο, κατασκευασμένος από λαξευμένη πέτρα και με ένα πυραμιδοειδές κιονόκρανιο, είναι εύκολα αναγνωρίσιμος από μακριά. Σύμφωνα με πληροφορίες από τη Wikipedia, ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής τον ανέθεσε στον Μιμάρ Σινάν το 1561, και στον ανώτερο όροφο του βρίσκεται ένα μαρμάρινο σιντριβάνι. Οι πηγές αναφέρουν ότι το κτίριο χρησιμοποιούνταν για συνεδριάσεις του συμβουλίου και δικαστικές υποθέσεις. Ακριβώς δίπλα από το κτίριο, περπατήστε προς τη Γέφυρα του Φατίχ, η οποία με τρεις αψίδες διασχίζει τον βόρειο βραχίονα του ποταμού Tunca. Η γέφυρα χρονολογείται από το 1452, δηλαδή ένα χρόνο πριν από την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, και συνέδεε το Hasbahçe με την πλατεία του παλατιού. Από τη γέφυρα, περνώντας στην πλευρά του παλατιού, θα δείτε ένα μακρύ κτίριο με θόλους: αυτό είναι το Matbah-ı Amire, οι κουζίνες του παλατιού. Δείτε τις πέτρινες καμινάδες στην οροφή, καθώς αυτές δείχνουν από έξω τη θέση των εστιών στο εσωτερικό. Το Hamam του Kum Kasrı, που βρίσκεται στη βορειοανατολική γωνία της πλατείας Kum, είναι ένα από τα λίγα κτίρια που έχουν διατηρηθεί από τον 15ο αιώνα. Όσον αφορά το Cihannüma Kasrı, το κύριο κτίριο του παλατιού, σήμερα έχουν απομείνει μόνο ερείπια από τους πέτρινους τοίχους. Γνωρίζοντας πώς το παλάτι κατέληξε σε αυτή την κατάσταση, η θέα αλλάζει. Το παλάτι χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη πυρομαχικών τον 19ο

Κατά την άφιξή σας στο συγκρότημα, σταθείτε αρχικά στην εξωτερική αυλή και διαβάστε τις πληροφορίες, καθώς δεν πρόκειται για ένα μόνο κτίριο, αλλά για ένα σύνολο κτιρίων που εκτείνονται κατά μήκος της όχθης του ποταμού Τουντζά. Σύμφωνα με την "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια TDV", στη μία πλευρά της αυλής βρίσκονται το "darüşşifa" (νοσοκομείο) και το "medrese" (σχολή), ενώ στην άλλη βρίσκονται το "imaret" (φιλόξενο) και οι κουζίνες, και στην άκρη προς τον ποταμό βρίσκεται το τζαμί. Ο σουλτάνος Βαγιαζίδ Β έθεσε τα θεμέλια το 1484, κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας στην Ακκιρμάν, και το συγκρότημα ολοκληρώθηκε το 1488. Το μουσείο αναφέρει ότι ο αρχιτέκτονας ήταν πιθανότατα ο Μιμάρ Χαϊρέντιν, αλλά δεν υπάρχει έγγραφο που να το επιβεβαιώνει. Μην παραλείψετε να δείτε τη βρύση με τα τέσσερα προσκυνητάρια και την πυραμιδική στέγη, που βρίσκεται έξω από την είσοδο της αυλής. Σύμφωνα με την επιγραφή, προστέθηκε το 1669-1670. Από την είσοδο του μουσείου, περνώντας στο "darüşşifa", θα δείτε μικρά δωμάτια με θόλους που είναι τοποθετημένα πίσω από μια κιονοστοιχία στην πρώτη αυλή. Το μουσείο έχει διαμορφώσει αυτό το τμήμα ως πολυιατρείο και φιλοξενεί μια έκθεση μουσικών οργάνων. Κοιτάξτε προσεκτικά τους τοίχους, καθώς το μουσείο αναφέρει ότι έχουν εντοπιστεί είκοσι οκτώ σχέδια χαραγμένα στις πέτρες. Μεταξύ των πλοίων, του κάστρου, των ελαφιών και των πουλιών, πιστεύεται ότι αυτά τα σχέδια δημιουργήθηκαν από ασθενείς που νοσηλεύονταν εκεί. Περνώντας από μια αψίδα, φτάνετε στη δεύτερη αυλή. Τα δωμάτια με θόλους στις γωνίες και οι δύο αίθουσες που βρίσκονται δίπλα ήταν το διοικητικό τμήμα του νοσοκομείου. Το πιο εντυπωσιακό τμήμα είναι το "şifane", το οποίο βρίσκεται στο τρίτο τμήμα, και θα πρέπει να το αφήσετε για το τέλος, εισερχόμενοι αργά. Οι αίθουσες και οι αίθουσες που είναι τοποθετημένες γύρω από ένα εξαγωνικό βωμό, η ψηλή θόλος στο κέντρο και ο φωτιστικός στον θόλο σας καλωσορίζουν. Σταθείτε μπροστά από τη λιμνούλα με τη βρύση στο κέντρο και ακούστε για λίγο. Ο Εβλιά Τσελεμπί έγραψε ότι οι ασθενείς ακούγανε μουσική με όργανα τρεις