Η περιοχή της λίμνης Beyşehir, από την πηγή Hitit μέχρι το παλάτι των Σελετζούκων.

Πλησιάζοντας στο τζαμί Eşrefoğlu, από τον κεντρικό δρόμο της πόλης, παρατηρείτε την πρόσοψη του, η οποία έχει μια γωνία σαράντα πέντε μοιρών στη βορειοανατολική γωνία. Σύμφωνα με την "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια", αυτή η κομμένη πρόσοψη υποδηλώνει ότι το κτίριο χτίστηκε πάνω σε έναν από τους κύριους δρόμους της πόλης και ότι η πρόσοψη προσαρμόστηκε στον δρόμο. Πριν μπείτε, ρίξτε μια ματιά στην πρόσοψη από λίγο πιο πίσω. Η μπροστινή όψη είναι κατασκευασμένη από λαξευμένη πέτρα, ενώ οι υπόλοιπες τοίχοι είναι φτιαγμένοι από χοντρό τούβλο. Στην κορυφή του τοίχου, αριστερά της κεντρικής πόρτας, υπάρχουν διακοσμητικά πλέγματα. Η διακόσμηση της κεντρικής πόρτας μοιάζει με αυτή των πυλών των Gökmedrese και Çifte Minareli Medrese στη Σίβας. Επίσης, εξετάστε τη θολωτή εσοχή στη βάση του μιναρέ, καθώς η δεξαμενή νερού που βρίσκεται εκεί είναι κατασκευασμένη από έναν αρχαίο τάφο. Μόλις μπείτε, περνάτε πρώτα σε έναν ενδιάμεσο χώρο επενδυμένο με μπλε και μοβ πλακάκια. Η δεύτερη πόρτα, που οδηγεί στην κύρια αίθουσα, είναι επενδυμένη με γυαλισμένο τούβλο και μωσαϊκά πλακάκια, και σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια, αυτό είναι ένα μοναδικό παράδειγμα στην τέχνη των πλακιδίων της Τουρκίας. Ακολουθήστε τους κανόνες ευγένειας, επισκεφθείτε το χώρο σε ώρες επισκεψιμότητας, αφαιρέστε τα παπούτσια σας και διατηρήστε την ησυχία. Μόλις μπείτε στην αίθουσα, μην προχωρήσετε αμέσως, αλλά αφήστε τα μάτια σας να συνηθίσουν το χαμηλό φωτισμό. Η επίπεδη ξύλινη οροφή στηρίζεται από σαράντα οκτώ ξύλινα δοκάρια, τα οποία διατάσσονται σε έξι σειρές. Τα δοκάρια έχουν περίτεχνα στηρίγματα, ενώ οι κονσόλες και οι δοκοί είναι διακοσμημένα με ζωγραφική. Μέρος αυτών των ζωγραφιών έχει ξεφλουδίσει με την πάροδο του χρόνου. Η κεντρική αίθουσα είναι πιο φαρδιά και ψηλότερη από τις υπόλοιπες, ενώ τα τέσσερα κεντρικά δοκάρια είναι ανοιχτά. Σύμφωνα με το "Πολιτιστικό Πόρταλ", ο χώρος κάτω από αυτό το άνοιγμα χρησιμοποιούνταν για να απορρίπτονται τα χιόνια που συσσωρεύονταν στην οροφή κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τα οποία έφταναν σε μια δεξαμενή νερού,

Καθώς κατεβαίνετε από το τζαμί προς τη λίμνη, το πρώτο κτίριο που θα συναντήσετε είναι η Πέτρινη Γέφυρα, η οποία βρίσκεται στην έξοδο της λίμνης. Ο Δήμος Μπεϊσέχιρ αναφέρει ότι η γέφυρα κατασκευάστηκε μεταξύ 1908 και 1914 ως ένα σύστημα ρυθμιστή υδάτων. Η γέφυρα έχει μήκος 40,70 μέτρα και πλάτος 6,35 μέτρα, και αποτελείται από δεκαπέντε αψίδες που στηρίζονται σε δεκατέσσερις πυλώνες. Ο Δήμος την χαρακτηρίζει ως το πρώτο έργο άρδευσης που ιδρύθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την θεωρεί ένα από τα σύμβολα της πόλης. Περπατήστε αργά πάνω στη γέφυρα και παρατηρήστε τα δύο πλευρές. Από τη μία πλευρά, βλέπετε τα ανοιχτά νερά της λίμνης και, στο βάθος, τα βουνά. Από την άλλη, υπάρχει ο ποταμός Τσαρσάμπα, ο οποίος μεταφέρει τα νερά της λίμνης προς τα νοτιοανατολικά. Η Βικιπαίδεια αναφέρει ότι αυτός ο ποταμός είναι η μόνη έξοδος της λίμνης και ότι έχει κατασκευαστεί ένα μεγάλο ρυθμιστή για την άρδευση της πεδιάδας του Κόνγια. Στη συνέχεια, περπατήστε μερικές εκατοντάδες μέτρα κατά μήκος της ακτής και φτάστε στο σημείο όπου αρχίζουν οι καλαμιώνες. Η Περιφέρεια Μπεϊσέχιρ αναφέρει ότι οι ακτές της λίμνης είναι ρηχές, ενώ το βαθύτερο σημείο της φτάνει τα δέκα μέτρα. Η επιφάνειά της είναι 651 τετραγωνικά χιλιόμετρα, το μήκος της είναι 45 χιλιόμετρα και το φαρδύτερο σημείο της είναι 25 χιλιόμετρα. Αυτή η ρηχή και εκτεταμένη έκταση νερού έχει διαμορφώσει τη ζωή της παραθαλάσσιας πόλης για αιώνες. Η Περιφέρεια αναφέρει ότι στη λίμνη υπάρχουν κυρίως γόπες, αλλά και λαβράκια, καδρόνια, αλμύρες και χρυσοψάρια. Εάν έχετε μαζί σας τηλεσκόπιο, θα σας φανεί χρήσιμο, καθώς η λίμνη είναι μια σημαντική περιοχή για την παρατήρηση πουλιών. Σύμφωνα με τον Δήμο, κατά τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, σχηματίζονται ομάδες που αποτελούνται από χιλιάδες πάπιες, κύκνους, γλάρους, καλαόσκυλους, πελεκάνους και γαλοπούλες. Στα τέλη Οκτωβρίου, με την άφιξη των φλαμίνγκο και των κύκνων, ο συνολικός αριθμός των πουλιών στη λίμνη ξεπερνά τις πενήντα χιλιάδες. Επιπλέον, αναφέρεται ότι στις νησ

Το Εφλατούνπιναρ βρίσκεται 22 χιλιόμετρα από την πόλη Μπεϊσέχιρ, κοντά στο Σαντίχατσι. Όταν φτάσετε στον χώρο, παρατηρήστε πρώτα τη λίμνη, καθώς το νερό είναι το κλειδί για την κατανόηση του μνημείου. Σύμφωνα με το Kültür Portalı, το μνημείο αποτελείται από μια μεγάλη λίμνη που έχει κατασκευαστεί πάνω σε μια φυσική πηγή νερού και από οριζόντια κανάλια που διοχετεύουν το νερό στη λίμνη. Ο ιστότοπος Hittite Monuments περιγράφει τη λίμνη ως μια ορθογώνια περιοχή με διαστάσεις περίπου 34 μέτρα επί 30 μέτρα. Σύμφωνα με τις πηγές, το μνημείο χρονολογείται στο τέταρτο δεκαετία του 13ου αιώνα π.Χ. και θεωρείται ότι ανήκει στην εποχή του Μεγάλου Βασιλιά Τουθαλιά Δ'. Στη συνέχεια, μεταβείτε απέναντι από τον ψηλό τοίχο με τα ανάγλυφα στη βόρεια πλευρά της λίμνης και παρατηρήστε τον για λίγο από απόσταση. Ο τοίχος δεν είναι σκαλισμένος στον φυσικό βράχο, αλλά αποτελείται από προσεκτικά τοποθετημένες πλάκες αντεζιτ που έχουν κοπεί ώστε να ταιριάζουν μεταξύ τους. Όπως αναφέρει το Kültür Portalı, αυτό το μοναδικό έργο πέτρας και η διάταξη των ανάγλυφων είναι αυτό που διακρίνει αυτό το μνημείο από άλλα ανατολίτικα μνημεία. Στο κέντρο, υπάρχουν δύο μεγάλες φιγούρες, και πάνω από καθεμία υπάρχει ένας ήλιος με φτερά. Γύρω από αυτές τις φιγούρες, υπάρχουν δέκα πλάσματα που στηρίζουν τον ήλιο με τα φτερά, και στην κορυφή βρίσκεται ένας μεγάλος ήλιος με φτερά. Στη βάση, μπορούν να διακριθούν πέντε φιγούρες βουνών, και τρεις από αυτές έχουν τρύπες από τις οποίες αναβλύζει νερό. Σύμφωνα με την ερμηνεία του χώρου, αυτή η διάταξη δημιουργεί μια σκηνή μεταξύ ουρανού και γης. Οι διαστάσεις της επιφάνειας των ανάγλυφων δίνονται διαφορετικά στις πηγές. Ο ιστότοπος Hittite Monuments περιγράφει τη βάση μαζί με τις φιγούρες ως περίπου 7 μέτρα επί 7 μέτρα. Στη συνέχεια, περπατήστε αργά γύρω από τη λίμνη και αναζητήστε μικρές φιγούρες ενσωματωμένες στους τοίχους. Στα δεξιά και στα αριστερά της κύριας όψης, υπάρχουν ζευγάρια φιγούρων, και στην νότια πλευρά του τοίχου, προς τη λίμνη, υπάρχει μια επιπλέον φιγούρα. Νότια της λίμνης, βρίσκεται ένα τριπλό άγαλμα ταύρου, το οποίο δεν βρίσκεται στην αρχική του θέση. Αυτό το τ

Για να φτάσετε στην Κουμπανταμπάντ, παίρνετε τον δρόμο που οδηγεί από το Μπεϊσέχιρ προς την Ισπάρτα και αποκλίνετε μετά από περίπου πέντε χιλιόμετρα. Σύμφωνα με την Wikipedia, το συγκρότημα βρίσκεται στα σύνορα του χωριού Γκιόλγιακα, στο μεσαίο τμήμα της νοτιοδυτικής ακτής της λίμνης, σε μια βραχώδη χερσόνησο στους πρόποδες των βουνών Αναμας. Σύμφωνα με το Πολιτιστικό Πρόγραμμα, ο Σουλτάνος Αλαιεντίν Κεϊκούμπαντ, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του από το Καϊσέρι προς την Αντάλεια, εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά της περιοχής γύρω από τη λίμνη και διέταξε την κατασκευή ενός παλατιού εδώ. Σύμφωνα με την Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια TDV, η κατασκευή πραγματοποιήθηκε μεταξύ των ετών 1226 και 1236 και επιβλέφθηκε από τον Εμίρ Σαεντίν Κόπεκ, ο οποίος ήταν αρχιτέκτονας και ζωγράφος. Ο Σελτζουκικός ιστορικός Ιμπν Μπίμπι αναφέρει ότι ο σουλτάνος ίδιος σχεδίασε ένα σχέδιο, καθορίζοντας τη θέση των δωματίων. Όταν φτάσετε στην περιοχή, αρχικά κατευθυνθείτε προς το ψηλότερο σημείο της χερσονήσου για να αποκτήσετε μια γενική εικόνα. Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια, το συγκρότημα του παλατιού εκτείνεται σε μια έκταση οκτώ στρεμμάτων, με ένα τμήμα στην ακτή και ένα άλλο σε ένα μικρό νησί απέναντι. Το τμήμα στην ακτή έχει έκταση 5.200 τετραγωνικών μέτρων, ενώ το τμήμα στο νησί έχει έκταση 3.000 τετραγωνικών μέτρων και είναι γνωστό ως "Κάστρο της Κόρης". Στη συνέχεια, εντοπίστε τα δύο κύρια κτίρια που περιβάλλονται από έναν χαμηλό τοίχο: το Μεγάλο Παλάτι και το Μικρό Παλάτι. Το Μεγάλο Παλάτι έχει διαστάσεις περίπου 50 μέτρα επί 35 μέτρα και μπροστά του εκτείνεται μια ευρεία βεράντα που βλέπει στη λίμνη. Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια, στην κεντρική αίθουσα υπάρχει ένα βάθρο ύψους 35 εκατοστών που διαχωρίζει την αίθουσα του θρόνου. Σύμφωνα με τον Ιμπν Μπίμπι, η αίθουσα του θρόνου συνδεόταν με μια αίθουσα υποδοχής και κατά τις τελετές μπορούσε να τοποθετηθεί μια κουρτίνα για να διαχωρίζει τον σουλτάνο από το πλήθος. Οι ανασκαφές έχουν επίσης αποκαλύψει στοιχεία ενός μεγάλου πάρκου, καθώς και εγκαταστάσεις όπως αποθήκη