Από την Πύλη Καλέκαπι μέχρι το Χιντρίλικ, τα στρώματα της περιοχής Καλέιτσι.

Ξεκινήστε την περιήγησή σας στην πλατεία Καλέκαπι, ακριβώς κάτω από τον πύργο του ρολογιού. Εάν φτάσατε με το ιστορικό τραμ, θα δείτε τον πύργο μόλις βγείτε από τη στάση Καλέκαπι. Πρώτα, κάντε μερικά βήματα πίσω και παρατηρήστε πάνω σε τι στηρίζεται ο πύργος, γιατί εκεί βρίσκεται η ουσία της ιστορίας. Ο πύργος βρίσκεται πάνω στον βόρειο πύργο της εξωτερικής οχύρωσης της περιοχής Καλέιτσι, ο οποίος προστατεύει την κύρια είσοδο της πόλης. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Δήμου, οι δρόμοι που έρχονταν από την ανατολή, τη δύση και το βορρά τελείωναν σε αυτή την πύλη. Ο Ιμπν Μπίμπι αναφέρει αυτή την πύλη κατά τη διάρκεια των πολιορκιών του 1207 και του 1216, ενώ ο Εβλιά Τσελεμπί την αποκαλεί "Πύλη Βαρός". Άλλα ονόματα που αναφέρονται στην ίδια πύλη είναι η "Πύλη της Αγοράς", η "Πύλη της Αγοράς" και η "Πύλη Ασιτάνε". Η ίδια η πύλη καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό που βλέπετε σήμερα είναι ο πύργος και ο πύργος του ρολογιού που βρίσκεται πάνω του. Το μεγαλύτερο μέρος των οχυρώσεων της περιοχής Καλέιτσι κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του 1920, και η ολοκληρωτική κατεδάφιση ολοκληρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Περιφέρειας, από τις οχυρώσεις εντός της πόλης έχουν διασωθεί μόνο τμήματα όπως ο Πύργος Χιντρίλικ, η Πύλη του Αδριανού και ο Πύργος του Ρολογιού.

Όσον αφορά την ιστορία του πύργου, οι πηγές διαφέρουν, και είναι καλό να το γνωρίζετε. Η ιστοσελίδα του Δήμου αναφέρει ότι ο πύργος χτίστηκε από τον Δήμο, μετά τη μετακίνηση κατοίκων της Σμύρνης στην Ανταλία, ως αποτέλεσμα της κατάληψης της Σμύρνης το 1921. Η Wikipedia και οι αναφορές για την ανακαίνιση του 2022 αναφέρουν το 1901, δηλαδή το εικοστό πέμπτο έτος της βασιλείας του Αμπντουλ Χαμίντ Β'. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, το ρολόι ήταν ένα δώρο για την επέτειο. Στην πραγματικότητα, ο πύργος είναι παλαιότερος, και ο πύργος του ρολογιού χτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Κοιτάξτε τις τέσσερις όψεις του πύργου. Σε κάθε όψη υπάρχει ένας στρογγυλός πίνακας, ο

Το μουσείο βρίσκεται στη συνοικία Barbaros, στην οδό Kocatepe, αριθμός 25, και χρησιμοποιεί δύο κτίρια που έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά μνημεία. Μόλις μπείτε, παρατηρήστε το δάπεδο της εισόδου, το οποίο είναι διακοσμημένο με ένα μοτίβο από χαλίκι, με φυτικά και γεωμετρικά σχέδια, ένα γνώριμο στοιχείο της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής των παλαιών σπιτιών της Ανταλιάς. Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια του Ιδρύματος Vehbi Koç, η Suna και η İnan Kıraç αγόρασαν αυτά τα κτίρια σε πολύ κακή κατάσταση, τα ανακαίνισαν μεταξύ 1993 και 1995 και το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό με ειδικό καθεστώς. Η ημερομηνία έναρξης λειτουργίας αναφέρεται σε διάφορες πηγές μεταξύ 1996 και 2000, ενώ το ίδρυμα αναφέρει το 2000. Σήμερα, το μουσείο είναι συνδεδεμένο με το ερευνητικό κέντρο AKMED της Ανταλιάς, το οποίο ανήκει στο Ίδρυμα Vehbi Koç. Το πρώτο κτίριο είναι ένα τυπικό σπίτι της Ανταλιάς του 19ου αιώνα, με αυλή και δύο ορόφους. Ανεβείτε στον δεύτερο όροφο. Τα τρία δωμάτια εδώ είναι διακοσμημένα με ξύλινα δοκάρια στον τοίχο και χειροποίητες διακοσμήσεις. Σε αυτά τα δωμάτια, αναπαριστώνται τρεις σκηνές ενός γάμου στην περιοχή Kaleiçi κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα: η προσφορά καφέ, το ξύρισμα του γαμπρού και το γλέντι με βαφή. Η Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού της επαρχίας περιγράφει αυτή τη διάταξη ως μια εθνογραφική έκθεση με ειδικά εφέ. Εξερευνήστε τις σκηνές διαδοχικά, παρατηρήστε προσεκτικά τα ρούχα των μαριονετών και τα αντικείμενα στα δωμάτια, καθώς τα έθιμα του γάμου επιλέχθηκαν για την τεκμηρίωση του λαϊκού πολιτισμού της Ανατολίας. Μην παραλείψετε να κοιτάξετε έξω από τα παράθυρα. Η αυλή και η διάταξη του σπιτιού δείχνουν την εσωτερική εμφάνιση ενός τυπικού σπιτιού της περιοχής Kaleiçi.

Στη συνέχεια, κατευθυνθείτε στον κήπο και μεταβείτε στο δεύτερο κτίριο. Αυτό είναι μια παλιά ορθόδοξη εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Η ακριβής ημερομηνία κατασκευής είναι άγνωστη, αλλά σύμφωνα με την επιγραφή, ανακαινίστηκε σημαντικά το 1863. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών της δεκαετίας του 1920, έχ

Καθώς πλησιάζετε στον "Kesik Minare" (Κομμένος Μιναρές) στην οδό Hesapçı, παρατηρήστε πρώτα τον μιναρέ από απόσταση, καθώς το όνομα και η ιστορία του κτιρίου συνδέονται άμεσα με αυτόν. Αυτό το μοναδικό κτίριο είναι από τα λίγα μέρη όπου μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία της παλιάς πόλης (Kaleiçi) που εκτείνεται σε δύο χιλιάδες χρόνια. Σύμφωνα με τη σελίδα της περιφέρειας, τα αρχικά στοιχεία του κτιρίου χρονολογούνται από τον 2ο αιώνα, και οι ανακαλύψεις δείχνουν ότι τον 5ο αιώνα χτίστηκε μια βασιλική πάνω σε έναν αρχαίο ναό. Η σελίδα του δήμου αναφέρει ότι η περιοχή χρησιμοποιήθηκε ως η αγορά της πόλης κατά την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο, ενώ κατά την πρώιμη βυζαντινή εποχή χτίστηκε μέσα σε αυτήν η εκκλησία της Panhagia. Στο άρθρο του στην "Εγκυκλοπαίδεια του Ισλάμ", ο Semavi Eyice περιγράφει ότι το κτίριο έχει περάσει από τουλάχιστον τέσσερις ή πέντε μετατροπές: το κεντρικό τμήμα με τις πέτρινες βάσεις μετατράπηκε αργότερα σε έναν τετράγωνο πύργο και καλύφθηκε με θόλο, αν και δεν είναι γνωστό αν ο θόλος ήταν κατασκευασμένος από πέτρα ή ξύλο. Τα άρθρα της Wikipedia προσθέτουν ότι το κτίριο υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια των αραβικών επιθέσεων και ανακαινίστηκε τον 9ο αιώνα. Στα τέλη του Μεσαίωνα, κατά τη διάρκεια της λατινικής κατοχής της Ανταλίας, χρησιμοποιήθηκε ως καθολική εκκλησία. Η Wikipedia συνδέει αυτή την περίοδο με την κατάληψη της πόλης από τον βασιλιά της Κύπρου το 1361. Στη συνέχεια, υπό την οθωμανική κυριαρχία, μετατράπηκε σε τζαμί. Οι σελίδες της περιφέρειας αναφέρουν ότι το κτίριο μετατράπηκε σε τζαμί από τον Şehzade Korkut, γιο του II. Bayezid, και προστέθηκε ένας μιναρές. Ο Eyice, ωστόσο, δεν επιβεβαιώνει αυτή τη σύνδεση, υποδεικνύοντας ότι το "Hünkar Camii" που αναφέρει ο Evliya Çelebi κατά την επίσκεψή του στην πόλη το 1671, μπορεί να είναι αυτό το κτίριο. Το τοπικό όνομα είναι "Kesik Minare Camii" (Τζαμί του Κομμένου Μιναρέ), ενώ αναφέρονται και άλλες ονομασίες. Η προέλευση του ονόματος συνδέεται με την πυρκαγιά του 19ου αιώνα. Η σελίδα της περιφέρειας αναφέρει ότι το ξύλινο τμήμα του μιναρέ κάηκε σε αυτή την πυρκαγιά, και από τότε το όνομα καθιερώθηκε. Ο δήμος αναφέρει Για να φωτογραφίσετε τον μιναρέ, προσπαθήστε να τον απαθανατίσετε κατά τη διάρκεια του μεσημεριού, όταν είναι φωτισμένος από τον ήλιο. Επειδή το κτίριο βρίσκεται στο νότιο τμήμα της πόλης, όπου η διάταξη των δρόμων είναι ορθογώνια, ακολουθήστε έναν από τους δρόμους προς το νότο και, μετά από λίγα λεπτά, θα δείτε τον κυλινδρικό πύργο του Χιντρίλικ στο σημείο όπου τελειώνουν τα τείχη. Πηγές: TDV Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια, Διοίκηση της επαρχίας Αнтаλιάς, Δήμος της Μεγάλης Πόλης της Αнтаλιάς, BAKA, Wikipedia.

Η διαδρομή τελειώνει στη γωνία όπου η Kaleiçi συναντά το Karaalioğlu Park, στο σημείο όπου τα μαύρα τείχη φτάνουν στη θάλασσα. Σύμφωνα με τη σελίδα της περιφέρειας, ο Πύργος του Hıdırlık είναι το νοτιότερο σημείο έναρξης των μαύρων τειχών. Έχει τετράγωνη βάση και κυλινδρικό πάνω μέρος και χρονολογείται από την αρχαιότητα. Αρχικά, περιηγηθείτε γύρω από τον πύργο και παρατηρήστε τα δύο μέρη του: μια τετράγωνη βάση και έναν κυλινδρικό πύργο πάνω από αυτήν. Σύμφωνα με τη βρετανική Wikipedia, θεωρείται ότι η κατασκευή ιδρύθηκε με τετράγωνο σχέδιο τον 2ο αιώνα και μετατράπηκε σε κυλινδρικό πύργο τον ίδιο αιώνα. Η σελίδα της περιφέρειας περιγράφει τη δομή ως εξαιρετικά στιβαρή και αναφέρει την παρουσία μιας μεγάλης τετράγωνης μάζας στο εσωτερικό της. Η σελίδα του δήμου περιγράφει τη δομή ως ένα μνημειακό τάφο που χτίστηκε τον 1ο ή τον 2ο αιώνα. Βρείτε την κύρια είσοδο στην ανατολική πλευρά. Τα δώδεκα ανάγλυφα των "fasces" (δέσμες αξινοβόλων) που βρίσκονται εκατέρωθεν της πόρτας αποτελούν την βάση για την άποψη ότι ο πύργος χτίστηκε προς τιμήν του Marcus Calpurnius Rufus, ο οποίος ήταν ύπατος στην Attaleia τον 1ο αιώνα, και της οικογένειάς του. Σύμφωνα με τον δήμο, από αυτή την πόρτα, μέσω ενός μακρού διαδρόμου, φτάνετε σε μια περιοχή με σχέδιο σταυρού, η οποία περιβάλλεται από θηλιές. Άλλες πηγές αναφέρουν διαφορετικές λειτουργίες. Ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο DergiPark χρονολογεί τον πύργο στον 2ο αιώνα, αναφέρει ότι πιθανότατα χτίστηκε από τον αυτοκράτορα Hadrian και ότι χρησίμευε ως φάρος και ως πύργος παρατήρησης για τα πλοία που έφταναν στον κόλπο. Η περιφέρεια αναφέρει επίσης ότι, λόγω της εσωτερικής του δομής, πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε ως σημείο άμυνας ή για την ανάφλεξη σημάτων. Επομένως, το ερώτημα αν πρόκειται για μνημειακό τάφο, φάρο ή πύργο παρατήρησης παραμένει ανοιχτό, και η απόλαυση του ταξιδιού έγκειται στο να στέκεστε μπροστά από τον πύργο και να σκέφτεστε και τις τρεις πιθανότητες. Εάν είναι δυνατόν να μπείτε, ρίξτε μια ματιά στο μικρό δωμάτιο στο κάτω επίπεδο. Σύμφωνα με το άρθρο, στους τοίχους του υπάρχουν υπο Μπορείτε να καθίσετε στα παγκάκια του πάρκου και να ξεκουραστείτε, και στη συνέχεια, σε αυτό το σημείο όπου τελειώνουν τα τείχη της Kaleiçi, μπορείτε να συνοψίσετε την ιστορία της διαδρομής: Ξεκινήσατε από τον οθωμανικό πύργο του ρολογιού, περιηγηθήκατε σε ένα σπίτι του 19ου αιώνα και σε μια παλιά εκκλησία, είδατε μια πολυεπίπεδη κατασκευή που συνδυάζει ρωμαϊκά και οθωμανικά στοιχεία και ολοκληρώσατε την περιήγησή σας σε έναν ρωμαϊκό πύργο. Για την επιστροφή, μπορείτε να βγείτε από το πάρκο προς την οδό Cumhuriyet και να πάρετε το λεωφορείο, ή μπορείτε να περπατήσετε μέσα από τους ίδιους δρόμους μέχρι την πύλη Kalekapısı και να επιβιβαστείτε στο ιστορικό τραμ. Πηγή: Δήμος Μεγάλης Πόλης της Ανταλίας, Περιφέρεια της Ανταλίας, DergiPark, Wikipedia.