Από την περιοχή Κουμκαπύ μέχρι την περιοχή Γιανίκουλε, κατά μήκος της ακτής της Μάρμαρας: Τείχη και κήποι.

Η Κουμκαπί φέρει το όνομα μιας από τις πύλες των τειχών της Μάρμαρας. Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, είναι η πέμπτη πύλη της πόλης που βρίσκεται κατά μήκος της ακτής, καθώς κατευθύνεται από την Γενί Καλέ προς την Αχίρκαπί. Στην εποχή των Βυζαντινών, ονομαζόταν Κοντοσκάλιον, δηλαδή "μικρό λιμάνι". Ένα άρθρο για τον Ερεμιά Τσελεμπί αναφέρει ότι το λιμάνι εδώ ανακατασκευάστηκε το 1263, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μιχαήλ Παλαιολόγου, και ότι η Κουμκαπί ήταν μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της πόλης. Μετά την κατάκτηση, η περιοχή παρέμεινε μια πολυσύχναστη συνοικία κοντά στην ακτή. Η Τουρκική Εγκυκλοπαίδεια της Ισλάμ αναφέρει ότι το τζαμί του Καραμάνι Μεντί Πασά, υπουργού του Φατίχ Σουλτάν Μωάμετ, στην Κουμκαπί, χτίστηκε το 1465.

Η Βικιπαίδεια αναφέρει ότι η Κουμκαπί είναι μια από τις συνοικίες της Κωνσταντινούπολης που είναι διάσημη για τους ψαράδες της, και η Κουμκαπί διατηρεί ακόμα σήμερα αυτή την ταυτότητα. Η αγορά των ψαράδων της Κουμκαπί, που βρίσκεται δίπλα στον παραλιακό δρόμο, ανακαινίστηκε από τον Δήμο Κωνσταντινούπολης λόγω των εργασιών κατασκευής του Ευρασιατικού Τούνελ. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Δήμου, ο αριθμός των καταστημάτων δεν άλλαξε κατά την ανακαίνιση και οι 25 επαγγελματίες ψαράδες διατηρήθηκαν στις παλιές τους θέσεις. Παρόλο που η ψαραγορά είναι ανοιχτή όλο το χρόνο χάρη στην αλιεία με καλάμι, η κύρια περίοδος είναι από τον Σεπτέμβριο έως τον Μάιο. Η χονδρική αγορά ψαριών που βρισκόταν δίπλα μεταφέρθηκε στο Γκιουρπινάρ, στην περιοχή Μπουγιούκτσεμε.

Ελάτε νωρίς το πρωί και δείτε τα ψάρια της ημέρας στα πάγκους, ρωτήστε τους πωλητές ποια ψάρια είναι εποχιακά. Ένας καλός ταξιδιώτης ρωτάει για την εποχικότητα και όχι για τις τιμές. Είναι καλή συνήθεια να ζητάτε άδεια πριν φωτογραφίσετε ανθρώπους που εργάζονται. Μετά την αγορά, ακολουθήστε τον παραλιακό δρόμο προς τα δυτικά. Ο δρόμος περνάει μπροστά από τα τείχη και καθώς περπατάτε, θα δείτε διάφορα τμήματα πύργων και τοίχων. Θα περπατήσετε περίπου τρία χιλιόμετρα μέχρι τη Σαματι

Η ονομασία της Σαμάτια προέρχεται από τη λέξη "Ψαμάθιον" της ελληνικής γλώσσας, που σημαίνει "αμμώδης". Σύμφωνα με την Wikipedia, η περιοχή πιθανότατα πήρε αυτό το όνομα λόγω της αφθονίας αμμώδους εδάφους που υπήρχε στο παρελθόν. Στην παραθαλάσσια περιοχή της Σαμάτια υπήρχε επίσης μια προβλήτα. Σύμφωνα με μια μελέτη που εξετάζει πηγές του 17ου αιώνα, γύρω από την πύλη της Σαμάτια υπήρχαν σπίτια με κήπους και η περιοχή βρισκόταν σε έναν από τους κύριους δρόμους της πόλης. Για πολλά χρόνια, η περιοχή ήταν μια γειτονιά όπου διάφορες κοινότητες ζούσαν μαζί. Μέχρι πρόσφατα, πολλοί κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης αρμένικης καταγωγής ζούσαν επίσης εδώ.

Σήμερα, η καρδιά της Σαμάτια είναι η ιστορική αγορά και η πλατεία που βρίσκεται ακριβώς πίσω από τη σιδηροδρομική γραμμή. Τα καταστήματα ψαραγορίου είναι το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της περιοχής. Επειδή η περιοχή έχει διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό την ιστορική της ατμόσφαιρα, είναι επίσης ένα δημοφιλές μέρος για γυρίσματα τηλεοπτικών σειρών και ταινιών. Η τηλεοπτική σειρά "İkinci Bahar" και η ταινία "Üç Maymun" του Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν γυρίστηκαν εδώ. Η πλατεία φιλοξενεί κάθε χρόνο το Φεστιβάλ Ψαριού της Κωνσταντινούπολης, που διοργανώνεται από την Ένωση Şehristanbul. Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, ψάρι μαγειρεύεται και διανέμεται στο κοινό, ενώ πραγματοποιούνται διάφορες εκδηλώσεις.

Μην βιαστείτε εδώ. Αφού κάνετε μια μεγάλη βόλτα κατά μήκος της παραλίας από την Κουμκαπί, κάντε ένα διάλειμμα για τσάι στην πλατεία, εξερευνήστε τα καταστήματα της αγοράς και τα στενά δρομάκια. Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ της ήρεμης ατμόσφαιρας μιας καθημερινής πρωινής ώρας και της πολυκοσμίας των ημερών του φεστιβάλ. Επιλέξτε την ημέρα που ταιριάζει καλύτερα στις προτιμήσεις σας. Μετά την πλατεία, κατευθυνθείτε βόρεια προς το τζαμί Κοτσα Μουσταφά Πασά. Το τζαμί απέχει μερικές εκατοντάδες μέτρα από την πλατεία και ο δρόμος ανεβαίνει ελαφρώς.

Πηγή: Wikipedia; Περιοδικό Κοινωνικών Επιστημών Yalova (Kazancıoğlu).

Το Τζαμί του Μεγάλου Μουσταφά Πασά είναι το κέντρο του συγκροτήματος που δίνει το όνομά του στην περιοχή, και είναι επίσης γνωστό ως Τζαμί του Σουμμπούλ Εφέντι. Στην αυλή βρίσκεται το μαυσωλείο του Σουμμπούλ Εφέντι. Το κτίριο χρονολογείται από την εποχή των Βυζαντινών και μετατράπηκε σε τζαμί το 1486 από τον Μεγάλο Μουσταφά Πασά, τον Μεγάλο Βεζίρη του Βαγιαζίδ του Δεύτερου. Μια αραβική επιγραφή πάνω από μια από τις πόρτες που οδηγούν στον χώρο των πιστών αναγράφει την ημερομηνία 891 (1486), ενώ μια άλλη επιγραφή αναφέρει το όνομα του Βαγιαζίδ του Δεύτερου.

Το άρθρο στην "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια της Τουρκίας" εξηγεί γιατί η μετατροπή του κτιρίου είναι αρχιτεκτονικά ενδιαφέρουσα. Ο Οθωμανός αρχιτέκτονας δεν προσπάθησε να στρέψει το κτίριο για να ευθυγραμμίσει το μιχράμπ προς την καμπίλα, αλλά δημιούργησε έναν νέο, κάθετο άξονα, μετατρέποντας το κτίριο σε ένα τζαμί με προσανατολισμό βορρά-νότου. Δύο ημικυκλικές κόψεις με παράθυρα τοποθετήθηκαν πάνω από τους πλάγιους διαδρόμους, οι τοίχοι περιβάλλονταν από μια εξωτερική επένδυση από πέτρα, και προστέθηκε ένας χώρος για τους πιστούς με πέντε τρούλους, ο οποίος στηριζόταν σε έξι κολώνες προς το βορρά. Το άρθρο αναφέρει επίσης ότι, επειδή χτίστηκε πριν από το Τζαμί του Βαγιαζίδ, μπορεί να θεωρηθεί ως ένα πρωτοποριακό παράδειγμα αυτού του τύπου σχεδιασμού.

Στην αυλή, μπορείτε να δείτε τρία πράγματα. Το βάθρο του μιναρέ, με τις οκτώ πλευρές του, τις σπειροειδείς κολώνες και τις εσοχές, διαθέτει μια διακόσμηση που, σύμφωνα με την "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια της Τουρκίας", δεν έχει άλλο αντίστοιχο στην Κωνσταντινούπολη. Στο κέντρο της αυλής βρίσκεται μια στήλη με μια πηγή, που ανεγέρθηκε το 1737 από τον Μπεσίρ Αγκά, τον "Αγκά" του "Νταρούσσαάδε". Στο γύρω νεκροταφείο βρίσκεται επίσης ο τάφος του διάσημου γραμματολόγου Χαφίζ Οσμάν. Ένα ποίημα του Γιαχιά Κεμάλ, που πήρε το όνομά του από αυτήν την περιοχή, περιγράφει επίσης αυτήν την γειτονιά.

Το τζαμί είναι ανοιχτό για προσκυνητές. Κατά τις ώρες της προσε

Οι κήποι που περιβάλλουν τα μαύρα τείχη είναι από τις παλαιότερες περιοχές αστικής γεωργίας της Κωνσταντινούπολης. Ο Δήμος Φατίχ περιγράφει τους κήπους της Γενίτζε ως ένα σημαντικό κομμάτι της παραγωγικής κουλτούρας και της αστικής μνήμης της πόλης εδώ και αιώνες. Σύμφωνα με ένα άρθρο στο περιοδικό DergiPark, το οποίο εξετάζει αρχεία του 18ου αιώνα, το 1733 υπήρχαν 77 κήποι κατά μήκος των τειχών, από τη Γενίτζε μέχρι την Αιβανσαράι. Οι ιδιοκτήτες τους περιελάμβαναν όχι μόνο εμπόρους, αλλά και υψηλόβαθμους αξιωματούχους του κράτους, και το άρθρο αναφέρει ότι αυτοί οι κήποι αποτελούσαν σημαντική πηγή εσόδων για την οικονομία της πόλης.

Το πιο γνωστό προϊόν των κήπων σήμερα είναι το μαρούλι της Γενίτζε. Όπως αναφέρει ο Δήμος, αυτό το μαρούλι είναι γνωστό για τα μαλακά και λαδωμένα φύλλα του, καλλιεργείται από μοσχεύματα, προτιμά το δροσερό και υγρό κλίμα και χρειάζεται άφθονο νερό, ειδικά τις δύο εβδομάδες πριν από τη συγκομιδή. Ο Δήμος Φατίχ συνεργάζεται με ακαδημαϊκούς, την Ένωση των Κηπουρών της Γενίτζε και τους ίδιους τους κηπουρούς, σε ένα έργο που στοχεύει στη διατήρηση της ιστορικής ταυτότητας των κήπων.

Εδώ, ο κανόνας είναι απλός: οι κήποι είναι γεωργικές εκτάσεις που αποτελούν πηγή εισοδήματος για κάποιους. Μην εισέρχεστε στους κήπους χωρίς άδεια, παρατηρήστε τους από τους δρόμους και τα μονοπάτια γύρω από τα τείχη. Ο Δήμος διαθέτει έναν κήπο, το "Yedikule Bahçesi", στην οδό Hacı Evhaddin, στην περιοχή Yedikule, όπου διοργανώνονται δραστηριότητες για παιδιά, όπως η συγκομιδή μαρουλιού, και ο κήπος είναι ανοιχτός συγκεκριμένες ημέρες της εβδομάδας. Ελέγξτε τις ημέρες λειτουργίας στον ιστότοπο του Δήμου. Αυτή η περιοχή βρίσκεται στην περιοχή προστασίας των Μαύρων Τειχών, η οποία αποτελεί μέρος των Ιστορικών Χώρων της Κωνσταντινούπολης που καταχωρήθηκαν στην Παγκόσμια Κληρονομιά της UNESCO το 1985. Η θέα των τειχών μαζί με τους κήπους είναι ο ευκολότερος τρόπος για να κατανοήσετε ότι η αμυντική γραμμή της πόλης, για αιώνες, ήταν ταυτόχρονα και μια γεωργική έκταση.

Πηγή: Δήμος Φατίχ, Περιοδικό Τουρκικής Πολιτιστικής Έρευνας (Sönmez

Το τζαμί του Ιμπραχόρ Ιλιάς Μπέι, σύμφωνα με την "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια" της TDV, είναι η παλαιότερη θρησκευτική κατασκευή της πόλης που έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα. Κατασκευάστηκε πιθανότατα κατά τη δεκαετία του 460 μ.Χ. από τον Στούδιο, ο οποίος συμμετείχε στην Ανατολική Σύνοδο του 454. Οι αξιωματούχοι της Διεύθυνσης Βακουφιών αναφέρουν ότι είναι περίπου εκατό χρόνια παλαιότερο από την Αγία Σοφία. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βαγιαζίδ Β' (1481-1512), το συγκρότημα μετατράπηκε σε τζαμί από τον Ιλιάς Μπέι, επικεφαλής των βασιλικών αλόγων, και πήρε το όνομά του. Μαζί με το τζαμί, ιδρύθηκε και ένα τεκκέ (μοναστήρι). Σύμφωνα με την TDV, κατά την οθωμανική περίοδο, αυτό το μέρος ήταν ένα κέντρο όπου εκπαιδεύονταν διάσημοι καλλιγράφοι.

Η κατάσταση του κτιρίου επιδεινώθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα. Υπέστη σοβαρές ζημιές σε μια πυρκαγιά το 1782, επισκευάστηκε το 1804 και το 1821, υπέστη ζημιές από σεισμό το 1894, και η ξύλινη στέγη κατέρρευσε το χειμώνα του 1908 λόγω του βάρους του χιονιού. Από τότε, παρέμεινε ανοιχτό για περίπου εκατό χρόνια. Το 2012, το κτίριο μεταφέρθηκε στη Γενική Διεύθυνση Βακουφιών, τα σχέδια αποκατάστασης εγκρίθηκαν το 2019, και οι εργασίες που ξεκίνησαν το 2023 περιλάμβαναν την κατασκευή μιας προσωρινής μεταλλικής στέγης. Οι Βακουφί αναμένουν ότι, μετά την ολοκλήρωση της αποκατάστασης, το τζαμί θα επαναλειτουργήσει.

Το κτίριο έχει μια διάταξη με τρεις κλίτη κατά μήκος. Οι κολώνες από πράσινο μάρμαρο, που σώζονται στο βόρειο τμήμα, είναι ενδεικτικές της αρχιτεκτονικής του 5ου αιώνα, καθώς καμία από αυτές δεν είναι ανακυκλωμένη, αλλά έχουν σκαλιστεί ειδικά για αυτό το κτίριο. Λόγω των εργασιών, ενδέχεται να μην είναι δυνατή η είσοδος στο εσωτερικό. Μπορείτε να παρατηρήσετε τις διαστάσεις του κτιρίου από τους εξωτερικούς τοίχους, την προεξοχή στην ανατολική πλευρά και τον μιναρέ που έχει διατηρηθεί. Ελέγξτε την τρέχουσα κατάσταση πριν την επίσκεψη.

Πηγή: "Ισλαμική Εγκυκ

Η Ναρλικάπι είναι η πύλη που βρίσκεται πιο κοντά στα επίγεια τείχη των Μαρμαρά, και είναι η πρώτη πύλη που συναντά κανείς κατά μήκος των τειχών που εκτείνονται μετά το Γενίτζε. Στον 17ο αιώνα, ο Ερεμία Τσελέμπι, περιγράφοντας την Κωνσταντινούπολη, συνδέει το όνομα της πύλης με τα δέντρα καρπούζας (nar) που υπήρχαν γύρω της. Ένα άρθρο που εξετάζει τις περιγραφές του Ερεμία Τσελέμπι αναφέρει ότι η πύλη, κατά την περίοδο των Οθωμανών, ονομαζόταν επίσης "Μπαμπί-ι Ατίκ" (Παλιά Πύλη), και σύμφωνα με την επιγραφή στον πύργο δίπλα της, χτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού (1143-1180). Το ίδιο άρθρο αναφέρει ότι, στην κατάλογο των πυλών που βρίσκονται κατά μήκος της ακτής, η Ναρλικάπι είναι η έβδομη και τελευταία πύλη, ενώ ο Ερεμία Τσελέμπι ξεκινά την περιγραφή του για τις πύλεις της πόλης ακριβώς από εδώ.

Η πύλη βρίσκεται πίσω από τον παλιό σταθμό του τρένου του Γενίτζε. Σύμφωνα με την Wikipedia, κατά τη διάρκεια εργασιών καθαρισμού στην περιοχή, βρέθηκαν μαρμάρινες πλάκες με επιγραφές, οι οποίες είναι ορατές στον πράσινο χώρο μπροστά από την πύλη. Το έργο του Πανεπιστημίου Κοτς για την τεκμηρίωση των τειχών της Κωνσταντινούπολης σημειώνει ότι δεν είναι δυνατή η εύκολη πρόσβαση στην πύλη από τη θάλασσα ή από την πόλη. Επομένως, για να δείτε την πύλη, θα πρέπει να την προσεγγίσετε από τους γύρω δρόμους ή από την ακτή.

Είναι ένα σύντομο πέρασμα, αλλά είναι ένα καλό σημείο για να κατανοήσετε τη λογική της διαδρομής. Εδώ τελειώνουν τα θαλάσσια τείχη που ξεκινήσατε νωρίτερα στο Κουμκαπί. Λίγα εκατοντάδες μέτρα πιο δυτικά, ξεκινούν τα επίγεια τείχη. Σκεφτείτε ότι κάθε πύλη που περάσατε από το Κουμκαπί οδηγούσε σε μια προβλήτα ή λιμάνι, και ότι οι παράκτιοι συνοικισμοί αναπτύχθηκαν γύρω από αυτές τις πύλες. Από εδώ, περπατήστε παράλληλα με την ακτή και φτάστε στο Κάστρο του Γενίτζε. Η διαδρομή προς την πύλη του κάστρου διαρκεί λίγα λεπτά.

Πηγή: Yalova Sosyal Bilimler Dergisi (Kazancıoğlu); Έργο του Πανεπιστημίου Κοτς για τα τείχη της Κωνσταντινούπολης;

Το Φρούριο του Γιανίκουλε βρίσκεται στη γωνία όπου τα τείχη συναντούν τον Μάρμαρα. Το φρούριο, που χτίστηκε περίπου το 1457-1458 με εντολή του Φατίχ Σουλτάν Μωάμετ, περιλαμβάνει τους δύο πύργους της Πύλης της Νίκης, που χρονολογούνται από τις περιόδους των Ρωμαίων αυτοκρατόρων Θεοδόσιου Α' και Θεοδόσιου Β'. Στη συνέχεια, προστέθηκαν τρεις οθωμανικοί πύργοι στο τμήμα των τειχών, κλείνοντας το, και μετατράπηκε σε ένα εσωτερικό φρούριο με επτά πύργους. Αρχικά, είχε ως κύρια αποστολή την προστασία του θησαυρού του κράτους. Στους πύργους αποθηκεύονταν πολύτιμα αντικείμενα, έγγραφα, πυρομαχικά και ράβδοι μετάλλου. Στη συνέχεια, το φρούριο απέκτησε φήμη ως κρατικό φρούριο. Ο νεαρός σουλτάνος Οσμάν Β' δολοφονήθηκε εδώ από τους γενίτσαρους το 1622. Το 1895, το κτίριο μετατράπηκε σε μουσείο.

Σήμερα, το φρούριο διαχειρίζεται ο Δήμος του Φατίχ και πραγματοποιούνται εργασίες ανακαίνισης. Σύμφωνα με τη σελίδα του δήμου, το φρούριο είναι κλειστό τις Δευτέρες. Ο δήμος επίσης διοργανώνει ξεναγήσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας, κατά τις οποίες παρουσιάζεται η διαδικασία κατασκευής του φρουρίου, τα τείχη, οι πύλες και οι φυλακές. Το υπαίθριο θέατρο εντός του φρουρίου φιλοξενεί πολιτιστικές εκδηλώσεις και συναυλίες. Ο δήμος επίσης πραγματοποιεί εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης στα ιστορικά ξύλινα σπίτια στις οδούς Χατζί Πίρι και Ιμπραχόρ Ιλιάς Μπέι, που οδηγούν στο φρούριο. Προσπαθήστε να περάσετε από αυτούς τους δρόμους όταν επισκέπτεστε το φρούριο.

Μόλις μπείτε, εντοπίστε πρώτα τους πύργους της Πύλης της Νίκης και δείτε πώς η ρωμαϊκή πύλη νίκης και το οθωμανικό φρούριο θησαυρού συνδυάστηκαν σε ένα ενιαίο κτίριο. Στη συνέχεια, επιλέξτε ένα από τα μονοπάτια που οδηγούν στα τείχη. Οι ανακοινώσεις του δήμου για τις ξεναγήσεις αναφέρουν ότι από τα ψηλότερα σημεία μπορείτε να θαυμάσετε μια ευρεία πανοραμική θέα της πόλης και της θάλασσας. Να είστε προσεκτικοί όταν ανεβαίνετε στα τείχη, ειδικά αν έχετε παιδιά μαζί σας. Αφού περάσετε την ημέρα σας εδώ, μπορείτε να επιστρέψετε στο κέντρο της πό