Nezaket'le

Όλοι όσοι, κατά τη διάρκεια του χειμώνα, στριμωγμένοι σε ένα γεμάτο λεωφορείο, πηγαίνουν στη δουλειά στο σκοτάδι, αυτοί που δεν μπορούν να βγουν από την κουζίνα αν έρθει κάποιος επισκέπτης, αυτοί που λένε "ω, ας φροντίσω τον ανιψιό μου σαν παιδί μου", "ω, πρέπει να τρέξω για το ραντεβού του πατέρα μου στο νοσοκομείο", "ω, μην σπάσει αυτό", "ω, μη πληγωθεί από τα λόγια μου", αυτοί που καταρρέουν από την προσπάθεια να είναι ευγενικοί.
Αυτός ή αυτή που δεν γεννήθηκε με μια ασημένια κουτάλα στο στόμα, και όπως αναφέρεται στην ιστορία, "δεν έχει την ομορφιά μιας αδελφής, ώστε να κάνει έναν καλό γάμο", αλλά αντίθετα, "νομίζω ότι πρέπει να ξεκινήσετε τον αγώνα σας τώρα, γιατί η ζωή είναι δύσκολη". Αυτός ή αυτή, δηλαδή εσείς, εγώ, εμείς, αυτός/αυτή.
Εδώ είναι η κυρία Νεζάκετ, η ίδια.
Και μια γυναίκα, μόνη της, μέσα στην απομόνωσή της...
Πρώτα απ' όλα, είχε μια δύσκολη οικογένεια. Ένας αδιάφορος πατέρας, μια μητέρα με ψυχικά προβλήματα. Ένα απόγευμα μετά από χιόνι, επιστρέφοντας από το σχολείο, προσπαθώντας να ζεστάνει τα παγωμένα του χέρια στο τζάκι, ήταν ένα άτομο απελπισμένο, που μπορούσε να φτάσει μόνο μέχρι το παλιό, βαμμένο μίνι μπουσ, του κυρίου Χασάν έξω από την πόρτα, με τον φόβο ότι θα μπορούσε να χτυπήσει κατά λάθος ένα πιρούνι σε ένα πιάτο με τυρί. Η κυρία Νεζάκετ είναι μια ευγενική γυναίκα.
Τελικά, ας τον αποχαιρετήσουμε.
Με ευγένεια.