Titreye Titreye Yağıyordu Kar ve Dilsizdi Gece

Ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Μια γυναίκα, ένας άνδρας και η αυξανόμενη μοναξιά που υπήρχε μεταξύ τους.
Η παιδική ηλικία της γυναίκας ήταν σαν το τρέμουλο ενός πουλιού που πάγωνε στο κρύο, σαν τα νιφάδες χιονιού που έπεφταν. Ήταν η αίσθηση της απουσίας, η απουσία δύο χεριών που δεν υπήρχαν.
Ήταν δύο ψυχές που είχαν χαθεί στις ζωές των άλλων, μια κατάσταση που αποτελεί το μεγαλύτερο λάθος. Ωστόσο, με έναν εκπληκτικό τρόπο, θεράπευαν τις πληγές τους μαζί.
"Ακόμα και αν η ζωή μας έσπρωχνε από το ένα μέρος στο άλλο, η μόνη μας στήριξη ήταν πάντα εμείς οι ίδιοι."
Η παιδική ηλικία που φωτίζεται από την ανάσα του, η ψυχή που ανθίζει λουλούδια στην καρδιά του... Αυτή είναι μια ποιητική ιστορία, γεμάτη αντιπαραθέσεις, που μετατρέπει τη δυστυχία σε ευτυχία, μια αναπόφευκτη σχέση.
Όσο αυξάνεται η μοναξιά, οι ψυχές ενώνονται.
Μήπως το μεγαλύτερο σου λάθος μπορεί να είναι ταυτόχρονα και η μόνη σου στήριξη;