"Εμείς ήμασταν απλώς ένα φως που αντανακλούσε από ένα παράθυρο ενός από τα πολυώροφα κτίρια. Οικογένειες σαν τη δική μας, ανώνυμες... Κανείς δεν θεωρεί απαραίτητο να περιγράψει οικογένειες σαν τη δική μας. Άνθρωποι στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον, σε έναν μικρό χώρο, χωρισμένοι από λίγο σίδερο και τσιμέντο, αγνοώντας ο ένας τον άλλον..."

Όταν έρχεται η νύχτα, τα φώτα σβήνουν, η τηλεόραση κλείνει. Τώρα είναι ώρα για ύπνο...

Αλλά...
Μια μέρα, το φως ενός σπιτιού παραμένει αναμμένο.
Κάτι συνέβη σε αυτή την οικογένεια.
Κανείς δεν το νοιάζεται.
Όλοι χαίρονται που δεν είναι αυτοί.

Ενώ μια μέρα, κάτι μπορεί να συμβεί σε κάθε οικογένεια...