Ήταν η καλύτερη εποχή, ήταν η χειρότερη εποχή. Βρισκόμασταν στην άνοιξη της νιότης μας, ίσως στην τελευταία μας άνοιξη. Είχαμε μπροστά μας ευκαιρίες, αλλά όλες οι γωνιές είχαν ήδη καταληφθεί. Ελπιδοφόρα νέα κυκλοφορούσαν στον αέρα, ενώ τα δυσάρεστα νέα διαδίδονταν γρήγορα. Σε μια τέτοια εποχή, ο Αρίφ και ο Φέρντι έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη. Κανείς δεν το παρατήρησε. Η πόλη, αν και δεν μιλούσε, ψιθύριζε: "Μόνο εσείς λείπατε". Σε μια πόλη όπου η ίδια η ζωή ήταν δύσκολη, ήταν δυνατό να δημιουργήσεις κάτι;