Annemin Odası
Δύο αδέλφια, που διατηρούσαν μια απομακρυσμένη σχέση για χρόνια, συναντιούνται όταν μαθαίνουν ότι η μητέρα τους θα απολυθεί από το νοσοκομείο και θα περάσει τα τελευταία της μέρες στο σπίτι της Ζεϊνέπ. Μαζί, ετοιμάζουν ένα δωμάτιο στο σπίτι για την μητέρα τους. Αυτή η προετοιμασία, που διαρκεί τέσσερις ημέρες, μετατρέπεται στην πραγματικότητα σε μια ευκαιρία για να αντιμετωπίσουν το παρελθόν.
Αυτό το δωμάτιο δεν είναι πλέον απλώς ένα δωμάτιο νοσηλείας· είναι ένας χώρος όπου αναδύονται όσα δεν ειπώθηκαν για χρόνια, όσα καταπιέστηκαν και όσα έμειναν ημιτελή.
Ένα κορίτσι που έχει διαμορφώσει τη ζωή της γύρω από την επιθυμία να ξεφύγει από τη μητέρα της, και ένας αγόι που θεωρεί την αγάπη της μητέρας του ως το πιο σημαντικό πράγμα που έχει, βρίσκονται παγιδευμένοι στην ίδια στέγη, μέσα στην ίδια κατάσταση, και ενώ περιστασιακά γελούν και διασκεδάζουν ανακαλώντας παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις, συχνά έρχονται αντιμέτωποι με έντονες συγκρούσεις που προκαλούνται από συναισθήματα όπως η επιθυμία για ελευθερία και ο εγωισμός, η πίστη και η άρνηση, η αίσθηση του ανήκειν και η εγκατάλειψη.
Η Ζεϊνέπ, αναρωτιέται για την αγάπη που δεν έλαβε από τη μητέρα της και για την έλλειψη που αυτό προκαλεί στη ζωή της, ενώ ο Χασάν νιώθει βαθιά πληγωμένος από την επιλογή της μητέρας του, η οποία προτίμησε την κόρη της, με την οποία δεν είχε επαφή για χρόνια, αντί για αυτόν.
Δύο αδέλφια, προσπαθώντας να αναδημιουργήσουν ένα δωμάτιο, στην πραγματικότητα προσπαθούν να αναστήσουν την δική τους παιδική ηλικία, και τελικά συναντιούνται σε ένα και μοναδικό ερώτημα:
Γιατί η μητέρα μου επέλεξε "αυτό το δωμάτιο" για να περιμένει το θάνατό της;
