VE

Tekst analizuje koncepcję "sieci" (vektor), która jest zdecentralizowana, rozwijająca się i nieustannie odtwarzana, poprzez relacje między dwoma podmiotami, przestrzenią i widzem. W tym kontekście, sieć nie jest statycznym połączeniem między dwoma punktami, lecz dynamiczną strukturą, która zmienia się w zależności od interakcji, może się przerywać, rozpoczynać w innym miejscu i stale się rozrastać.

Występ rozpoczyna się od pojedynczego okna w Barın Han i rozwija się, obejmując całą przestrzeń. Dwa ciała, dotykając ścian, cieni, kurzu i siebie nawzajem, przekształcają Barın Han z miejsca, w którym odbywa się spektakl, w punkt, w którym rozpoczyna się ruch i nawiązuje się pierwsze połączenie.

Ten bilet obejmuje również wstęp do następujących 4 wystaw/instalacji, które są częścią projektu "Bağ Kurma", będącego wspólną produkcją firmy "Barın Han" i festiwalu "Istanbul Fringe Festival".

"Sól, dodaj! Pieprz, dodaj!"
Mesrure Melis Bilgin Koen.
"Sól, dodaj! Pieprz, dodaj!" – tak można opisać Stambuł, miasto pełne kontrastów, łączące przestrzeń zewnętrzną i wewnętrzną, dolne i górne dzielnice.
połączenie horyzontu i pionu, przestrzeni publicznej i prywatnej, ludzi ze sobą poprzez budynki i ulice.
Przekształcenie tradycyjnej, lokalnej formy dekoracyjnej – koszyka wiszącego – w instalację artystyczną i performans.
przekształca. Koszyk, będący obiektem symbolizującym kobiecość i macierzyństwo dzięki swojej pojemności, kontrastuje z męską i pionową architekturą.
jest wykorzystywany jako element równoważący. Kosze zawieszone na oknach karawanseraju...
Spis treści: Dzień w życiu ulicy, obserwowany przez Hana, artystów, turystów i przechodniów.
Całą noc nawiązuje nowe relacje.

Bachmann: Złamane wiersze.
Mina Kocailik.
Artystka Mina Kocailik zabiera nas w wizualną podróż przez fragmenty wierszy austriackiej feministycznej pisarki i poetki, Ingeborg Bachmann. Artystka, badając wzajemne relacje między literaturą a sztuką, wykorzystuje fragmenty wybranych wierszy Bachmann, wkomponowując je w obrazy stworzone różnorodnymi technikami. Dzięki technice kolażu, artystka łączy te fragmenty, tworząc nowe wiersze inspirowane twórczością Bachmann, a jednocześnie tworzy cykl wizualnych wierszy, w których poszczególne dzieła i całość współgrają ze sobą. Słowa Bachmann w obrazach Kocailik ulegają dekonstrukcji, łączeniu i transformacji, nabierając nowego znaczenia. Powstała seria otwiera przestrzeń wizualnej poezji, w której poezja przekształca się w obraz, a obraz w poezję, zacierając granice między tymi dwiema dziedzinami.

Podwójne dotknięcie: Opowieść o pamięci i procesie leczenia.
Nalin Yeşilbaş.
Odwiedzający doświadcza w odizolowanej przestrzeni, przypominającej macicę, tego bezpiecznego, ale absolutnego poczucia samotności, które towarzyszy życiu przed narodzeniem. Kiedy wychodzi z tej przestrzeni, staje w obliczu dzieła "Podwójny Kontakt", konfrontując się z egzystencjalnym poczuciem "wyrzucenia" na świat i momentem narodzin.
Praca artystyczna koncentruje się na odruchu Palmera, będącym pierwszym biologicznym połączeniem dziecka ze światem. Instalacja umieszczona przed dziełem pozwala zwiedzającym nawiązać bezpośredni kontakt z papierem, co umożliwia dotknięcie historycznej pamięci tego miejsca. Interakcja ta, która przekształca widza z pasywnego obserwatora w twórcę narracji, pozwala zwiedzającym pozostawić fragment siebie na stronach, które mogą dowolnie eksplorować, tworząc trwałe, niematerialne połączenie z Barın Han.

MARZENIA – KIEDY SIĘ BUDZISZ.
Mina Kocailik i Ceren Yılmaz.
Mina Kocailik i Ceren Yılmaz to dwie artystki, które wykorzystują Barın Han nie tylko jako przestrzeń wystawienniczą, ale również jako integralną część swojej twórczości. Po poznaniu się w Barın Han, relacja, która zaistniała między nimi, początkowo nieplanowana jako element wystawy, przekształciła się w spotkanie dwóch odrębnych praktyk artystycznych w jednej przestrzeni.
Obraz "Rüy" (Sny) autorstwa Kocailik, eksplorujący granice między snem, ciałem i wolnością, przedstawia motyla autorstwa Yılmaza, który, jakby przenosząc się z onirycznego świata obrazu do rzeczywistości, siada obok niego. Jednak w tym przejściu traci swoją integralność.
Jednym z głównych punktów wyjściowych filozofii Uyanınca jest "sen o motylu" Zhuangzi, który zaciera granicę między człowiekiem a motylem, między tym, który śni, a tym, o którym się śni. Spotkanie tych dwóch aspektów dodaje nowe możliwości do tego pytania:
Czy coś, co wydaje się kompletne we śnie, może pozostać kompletne, gdy staje się rzeczywistością?
Czy to sen?