Tepeden Tırnağa

"Od góry do dołu" to prezentacja-performance, która przedstawia tkankę łączną otaczającą język.
Wyobraźmy sobie podróż, która sięga aż do samych palców stóp. Rozplątujemy więzi, które tworzą przestrzeń...
Działa w celu ponownego połączenia [ludzi/elementów], traktując Barın Hana jako żywy "manifest".
będzie badać możliwości wykorzystania elementów ciała. Podejście oparte na analizie ekspresji cielesnej pozwoli na stworzenie narracji, która...
Budynek ten charakteryzuje się cechą, która go wyróżnia, dzięki czemu można zrozumieć, jak Barın Han zyskał swój "życiowy" charakter.
Opisuje to, co można zobaczyć i doświadczyć, prezentując fizyczne, kulturowe, ekonomiczne i społeczne aspekty miasta.
jak są ze sobą powiązane, ich położenie w Çemberlitaş, architektura oraz Emin Barın, od którego pochodzi ich nazwa.
Fragmenty z jego życia i twórczości, jego związek z teraźniejszością – wszystko to jest częścią tej "życiorysu".
przez połączenie informacji, doświadczeń, wspomnień i interpretacji cytatów.
Opracowana narracja, przeplatana drobnymi, humorystycznymi elementami, nawiązuje kontakt z widownią. Wspólne tworzenie.
Inne elementy związane z innymi projektami mogą również manifestować się w tym wzorcu.
„Od stóp do głów” to nazwa projektu o większym zasięgu, który zostanie zaprezentowany w ramach festiwalu İstanbul Fringe oraz w miejscu o nazwie Barın Han.
Jest to moja osobista interpretacja.

Ten bilet obejmuje również wstęp do następujących 4 wystaw/instalacji, które są częścią projektu "Bağ Kurma", będącego wspólną produkcją firmy "Barın Han" i festiwalu "Istanbul Fringe Festival".

"Sól, dodaj! Pieprz, dodaj!"
Mesrure Melis Bilgin Koen.
"Sól, dodaj! Pieprz, dodaj!" – tak można opisać Stambuł, miasto pełne kontrastów, łączące przestrzeń zewnętrzną i wewnętrzną, dolne i górne dzielnice.
połączenie horyzontu i pionu, przestrzeni publicznej i prywatnej, ludzi ze sobą poprzez budynki i ulice.
Przekształcenie tradycyjnej, lokalnej formy dekoracyjnej – koszyka wiszącego – w instalację artystyczną i performans.
przekształca. Koszyk, będący obiektem symbolizującym kobiecość i macierzyństwo dzięki swojej pojemności, kontrastuje z męską i pionową architekturą.
jest wykorzystywany jako element równoważący. Kosze zawieszone na oknach karawanseraju...
Spis treści: Dzień w życiu ulicy, obserwowany przez Hana, artystów, turystów i przechodniów.
Całą noc nawiązuje nowe relacje.

Bachmann: Złamane wiersze.
Mina Kocailik.
Artystka Mina Kocailik zabiera nas w wizualną podróż przez fragmenty wierszy austriackiej feministycznej pisarki i poetki, Ingeborg Bachmann. Artystka, badając wzajemne relacje między literaturą a sztuką, wykorzystuje fragmenty wybranych wierszy Bachmann, wkomponowując je w obrazy stworzone różnorodnymi technikami. Dzięki technice kolażu, artystka łączy te fragmenty, tworząc nowe wiersze inspirowane twórczością Bachmann, a jednocześnie tworzy cykl wizualnych wierszy, w których poszczególne dzieła i całość współgrają ze sobą. Słowa Bachmann w obrazach Kocailik ulegają dekonstrukcji, łączeniu i transformacji, nabierając nowego znaczenia. Powstała seria otwiera przestrzeń wizualnej poezji, w której poezja przekształca się w obraz, a obraz w poezję, zacierając granice między tymi dwiema dziedzinami.

Podwójne dotknięcie: Opowieść o pamięci i procesie leczenia.
Nalin Yeşilbaş.
Odwiedzający doświadcza w odizolowanej przestrzeni, przypominającej macicę, tego bezpiecznego, ale absolutnego poczucia samotności, które towarzyszy życiu przed narodzeniem. Kiedy wychodzi z tej przestrzeni, staje w obliczu dzieła "Podwójny Kontakt", konfrontując się z egzystencjalnym poczuciem "wyrzucenia" na świat i momentem narodzin.
Praca artystyczna koncentruje się na odruchu Palmera, będącym pierwszym biologicznym połączeniem dziecka ze światem. Instalacja umieszczona przed dziełem pozwala zwiedzającym nawiązać bezpośredni kontakt z papierem, co umożliwia dotknięcie historycznej pamięci tego miejsca. Interakcja ta, która przekształca widza z pasywnego obserwatora w twórcę narracji, pozwala zwiedzającym pozostawić fragment siebie na stronach, które mogą dowolnie eksplorować, tworząc trwałe, niematerialne połączenie z Barın Han.

MARZENIA – KIEDY SIĘ BUDZISZ.
Mina Kocailik i Ceren Yılmaz.
Mina Kocailik i Ceren Yılmaz to dwie artystki, które wykorzystują Barın Han nie tylko jako przestrzeń wystawienniczą, ale również jako integralną część swojej twórczości. Po poznaniu się w Barın Han, relacja, która zaistniała między nimi, początkowo nieplanowana jako element wystawy, przekształciła się w spotkanie dwóch odrębnych praktyk artystycznych w jednej przestrzeni.
Obraz "Rüy" (Sny) autorstwa Kocailik, eksplorujący granice między snem, ciałem i wolnością, przedstawia motyla autorstwa Yılmaza, który, jakby przenosząc się z onirycznego świata obrazu do rzeczywistości, siada obok niego. Jednak w tym przejściu traci swoją integralność.
Jednym z głównych punktów wyjściowych filozofii Uyanınca jest "sen o motylu" Zhuangzi, który zaciera granicę między człowiekiem a motylem, między tym, który śni, a tym, o którym się śni. Spotkanie tych dwóch aspektów dodaje nowe możliwości do tego pytania:
Czy coś, co wydaje się kompletne we śnie, może pozostać kompletne, gdy staje się rzeczywistością?
Czy to sen?