Sesler

Na scenie młody mężczyzna opowiada o swojej pasji: dźwiękach.
Mówi bezpośrednio do nas, jakby robił prezentację.
W centrum sceny znajduje się długi stół, który przypomina prawdziwe centrum techniczne. Znajdują się na nim różnego rodzaju narzędzia, urządzenia, przedmioty, zdjęcia, nagrania…
Mówi o tym, jaki wpływ mają dźwięki na nią.
Od dzieciństwa, dzieli się z nami, jak rozwijało się jego zainteresowanie tym tematem.
Początkowo wydaje się, że opowiada bardzo osobiste historie.
Jednak w miarę rozwoju fabuły, uświadamiamy sobie, jak ważną rolę odgrywają te dźwięki w naszej zbiorowej pamięci.
Słyszymy to, co on opowiada, nie tylko uszami. Słyszymy to pamięcią, emocjami, intuicją.
Nawet dźwięki, których nigdy wcześniej nie słyszeliśmy, wydają się nam "znajome".
Obecne dźwięki, dźwięki z naszego dzieciństwa, dźwięki, które istniały setki lat temu. Wszystkie one łączą się, rozdzielają, zderzają, przekształcają i razem wciągają nas w podróż.
Młody mężczyzna podąża za dźwiękami swojego miasta, a my podążamy za nim.
Historia osobista, którą każdy z nas przeżywa, staje się wspólną historią, którą dzielimy.
Dzięki temu, co słyszymy, stajemy twarzą w twarz z tym, co zapomnieliśmy, uświadamiamy sobie to, co przyzwyczailiśmy się akceptować, słuchamy tego, co wcześniej ignorowaliśmy...
Ponownie odkrywamy to miasto.

Autor: Kerem Kurdoğlu.
Reżyser: Mehmet Birkiye.
Występuje: Salih Bademci.
Projekt dekoracji i oświetlenia: Cem Yılmazer.
Projektowanie dźwięku i efektów: Oğuzhan Akalın.
Muzyka: Şahin Kureta.
Producent: Şermin Ekinci – Sercan Apak.
Koordynator produkcji: Elif Naz Atmaca.
Asystent reżysera: Gozel Rovshanova.
Projekt plakatu: Ayşe Zeynep Satıcı, Hüseyin Demirkan.
Technik oświetlenia: Özgür Karaböcek.
Asystenci reżysera: Ata Şimşek, Su Özdemir.
Autorzy: Gabriella Özcan, Senanur Altın.

Z wyrazami wdzięczności dla Devrim Erbil, skierowanymi do Gün Zileli.