Şairin Kayığı

Spektakl jest opowiadany z perspektywy narratora, który przedstawia się jako "niezwykły żeglarz, towarzysz poetów". Ta łódź nie przewozi pasażerów do znanego brzegu; zamiast tego, w sposób oderwany od czasu i przestrzeni, łączy przy jednym stole wybitnych postaci tureckiej poezji (Can Yücel, Edip Cansever, İlhan Berk, İsmet Özel, Tomris Uyar, Ece Ayhan, Nilgün Marmara, Ülkü Tamer i Sezai Karakoç). Pasażerowie nie mają bagażu, ale zamiast tego niosą ze sobą niedokończone wersy i wspomnienia z dzieciństwa. W trakcie spektaklu, ci poeci dyskutują na temat poezji, życia, śmierci, ojców, samotności i ojczyzny, używając swoich unikalnych stylów. Na koniec, narrator zdaje sobie sprawę, że w rzeczywistości nie jest żeglarzem, ale "słuchaczem" tych ludzi, którzy naprawiają pamięć, i kończy spektakl, przekazując puste krzesło przy stole publiczności (czytelnikom).