Nezaket'le

To jest o tych wszystkich, którzy zbytniej uprzejmością, w zimie, w ciemności, w zatłoczonym autobusie zmierzając do pracy, którzy nie mogą wyjść z kuchni, gdy pojawia się gość, którzy z nadmierną troską traktują swoich bliskich, jakby to byli ich dzieci, którzy spieszą się, aby załatwić wizytę lekarską dla swojego ojca, którzy martwią się, żeby nic się nie zepsuło, żeby nikt nie został zraniony ich słowami – o wszystkich, którzy przez nadmierną troskę o innych, sami się załamują.
Oto osoba, która nie urodziła się z łyżką srebra w ustach, a jak to wyrażono w grze, "nie posiada takiej urody jak twoja siostra, więc jeśli chcesz dobrze wyjść za mąż, moim zdaniem, zacznij walczyć już teraz, bo życie jest trudne". To ty, ja, my, on... wszyscy my.
Oto sama pani Nezaket.
I samotna kobieta, zamknięta w swoim kokonie…
Najpierw miał problemy w własnej rodzinie. Ojciec, który się nim nie przejmował, i matka z problemami psychicznymi. Po powrocie ze szkoły, w mroźny popołudniowy dzień, próbował ogrzać zmarznięte ręce przy piecu, będąc jednocześnie człowiekiem tak bezradnym, że nawet przypadkowo mógł potknąć się i wbić widelec w talerz z serem, a jego droga kończyła się przy starym, pomalowanym na jaskrawe kolory minivanie należącym do wujka Hacı Hasana. Pani Nezaket jest delikatną kobietą.
Na koniec, pożegnajmy się z nim.
"Z szacunkiem" "Z życzliwością" "Uprzejmie" "Z wyrazami szacunku" (The best