Narcisa Hirsch Kısaları

Narcisa Hirsch, która rozpoczęła swoją działalność artystyczną od malarstwa, a następnie zyskała uznanie dzięki filmom eksperymentalnym i performance, jest jedną z ważnych postaci argentyńskiego kina eksperymentalnego. W programie znajdują się również inne filmy eksperymentalne, a twórczość Hirsch, nawiązująca do współpracy z Mayą Deren, porusza tematy takie jak miłość, ciało, doświadczenie kobiece, śmierć, żałoba i pamięć, sięgając do obszarów, w których osobiste przeplata się z społecznym. Portrety, które reżyserka zebrała ze swojego osobistego archiwum, nakręcone kamerami Super 8 i 16 mm, a charakteryzujące się intymnym i codziennym charakterem, tworzą unikalny język sensoryczny, przypominający wizualną poezję. W ramach głównego programu prezentujemy pięć krótkich filmów z bogatej filmografii reżyserki, które po raz pierwszy będą wyświetlane w Turcji. * Całkowity czas trwania projekcji: 87 minut. * Dziękujemy firmie Lumiton i Ambasadzie Argentyny za współpracę, a naszemu głównemu sponsorowi, firmie Kurukahveci Mehmet Efendi, za wsparcie. 1. Kiedy Bach chciał pracować, prawdopodobnie zamykał drzwi (Seguro que Bach cerraba su puerta cuando quería trabajar) Reżyser: Narcisa Hirsch Aktorzy: Marie Louise Alemann, Katja Alemann, Irene Joselevich, Silvia Cruz, Elena Torres, Diana Hirsch Schijman, Leila Yael, Narcisa Hirsch Argentyna / 1979 / 27 minut / Kolor / DCP / Język hiszpański / Napisy polskie W tym filmie, który fragmentarycznie przedstawia doświadczenie kobiet w relacji do siebie, Narcisa Hirsch stawia przed kamerą siebie i grupę przyjaciółek. Początkowo nagrane w ciszy, obrazy są później pokazywane kobietom. W ścieżce dźwiękowej filmu słyszymy przemyślenia i uczucia kobiet, które konfrontują się ze swoim wizerunkiem. 2. Dzienniki Patagońskie 2 (Diarios Patagónicos 2) Reżyser: Narcisa Hirsch Aktorzy: Narcisa Hirsch, Horacio Maira, Marie Louise Alemann Argentyna / 1972 / 11 minut / Kolor / DCP / Bez dialogów "Dzienniki Patagońskie 2" to osobista relacja z podróży, którą Hirsch odbyła wraz z przyjaciółmi Horacio Mairą i Marie Louise Alemann z Bariloche do wybrzeża Atlantyku. Film, wyróżniający się montażem i znajdujący się na pograniczu dokumentu i awangardy, przedstawia krajobrazy Patagonii i ciała, a jednocześnie przekazuje obserwacje reżyserki dotyczące tego regionu. 3. Orfeusz i Eurydyka (Orfeo y Eurídice) Reżyser: Narcisa Hirsch Aktorzy: Narcisa Hirsch, Rafael Maino Argentyna / 1976 / 12 minut / Kolor / DCP / Bez dialogów "Orfeusz i Eurydyka", znany również jako "Rafael, 1976", koncentruje się na relacji Hirsch z jej wielką miłością, malarzem Raf / Kolorowy / DCP / Język hiszpański / Napisy po turecku „Byłam z tobą bardzo szczęśliwa, a teraz trzciny pochylają się nad wodą. Nie ma nostalgii.” „Rafael” to audiowizualny list miłosny, który Narcisa Hirsch napisała malarzowi Rafaelowi Maino z okazji jego urodzin w sierpniu 1984 roku. Reżyser, wykorzystując nagrania Super 8 z ich wspólnej podróży po Patagonii, prezentuje poruszający i pełen emocji obraz ich wspólnych lat, ukazując parę, która stopniowo się oddala, a jednocześnie wyrażając żal za wspólną przeszłością i zakończonym uczuciem. 5. „Bogu / Do widzenia” (Adiós) Reżyseria: Narcisa Hirsch Argentyna / 1989 / 26 minut / Kolorowy / DCP / Bez dialogów W filmie „Bogu / Do widzenia”, Narcisa Hirsch, rozpoczynając od słów dedykowanych Carlowi Jungowi i „mężczyznom, którzy pozwalają żyć”, analizuje powrót mężczyzny z wojny, pokonanego, oraz upadek mitu bohatera. Hirsch, analizując męskość poprzez różne archetypy i ikonografie, przedstawia ten upadek w sposób pełen współczucia, łącząc archiwalne nagrania z własnymi ujęciami. *W filmie znajduje się scena zawierająca przemoc wobec zwierząt.