Monologlar Müzesi “Kuğugölü”

Co pamięta dom? Ciszę dzieci, które w nim dorastały? Niedokończone pożegnania? Czy może to wspólne dziedzictwo, od którego nigdy nie możemy się uwolnić?
Niektóre domy nie tylko zachowują wspomnienia. One stają się samym wspomnieniem.
Wewnątrz panuje cicha walka: skrzynie zamknięte na długie lata, rozmowy, które nigdy nie doszły do końca, umysły próbujące przetrwać, zniekształcając czas. Siedemnaście lat nieobecności, chroniczne bóle wbite w ciało i nigdy nie mijające, dziedzictwo, które wydawało się, że zostanie zatarte jednym aktem przeniesienia własności... Wszystko to za jednymi drzwiami.
Niektóre drzwi otwierają się nie tylko, by wejść, ale też, by nigdy już nie wrócić jako ta sama osoba. Nikt tak naprawdę nie może uciec od swojej przeszłości, po prostu myśli, że odszedł od niej.
Kiedy po latach wracasz do domu, który opuściłeś, pierwszym, co cię powita, są twoje własne kłamstwa.